เปิดไซท์เดือด

กลิ่นอูนของปูนซีเมนต์ผสมใหม่คละคลุ้งปะปนกับฝุ่นผงอิฐมวลเบา ใต้โครงสร้างเหล็กถักสูงตระหง่านของอาคารพาณิชย์ขนาดใหญ่ใจกลางกรุงเทพฯ ที่กำลังเร่งเครื่องก่อสร้าง เสียงเครื่องเจาะกระแทกคอนกรีตดังสนั่นก้องกังวานจนสะเทือนไปถึงแก้วหู แต่เสียงที่ดังรบกวนประสาทที่สุดในรัศมีสิบเมตรกลับไม่ใช่เสียงเครื่องจักรกล หากแต่เป็นน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ราบเรียบจนน่าหมั่นไส้ของชายหนุ่มในชุดช่างสีคราม ที่กำลังยืนกอดอกพิจารณากระดาษพิมพ์เขียวแผ่นใหญ่ในมือด้วยสายตานิ่งสนิทราวกับหุ่นยนต์ไร้หัวใจ "ถ้าผมยอมทำตามแบบที่คุณขีดเส้นมา เสาเข็มโซนนี้คงรับน้ำหนักไม่ไหวจนพังครืนลงมาก่อนตึกจะสร้างเสร็จด้วยซ้ำครับ คุณสถาปนิก" ประโยคแรกพ่นออกมาโดยไม่มีการทักทายไต่อถามสารทุกข์สุกดิบใดๆ ทั้งสิ้น ธาม—วิศวกรโครงสร้างประจำโครงการหน้าตาย ยื่นแบบแปลนที่มีรอยกากบาทสีแดงฉานด้วยปากกาเคมีกลับมาตรงหน้าของคนที่ยืนจ้องเขาอยู่ก่อนแล้ว กรณ์ส่งเสียงหึในลำคออย่างนึกฉุน สถาปนิกหนุ่มร่างโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนขึ้นถึงข้อศอกขยับแว่นสายตาเล็กน้อย นัยน์ตาสีเข้มคมกราบวัดระดับความกวนประสาทของอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้าทันที "ถ้าวิศวกรอย่างคุณใช้สมองวิเคราะห์ให้มากกว่าการก้มหน้าก้มตาจำสูตรคำนวณในตำราเรียน คุณจะรู้ว่าเส้นโค้งกระจกเทมเปอร์ฟรีฟอร์มตรงนี้ มันคือหัวใจหลักของงานดีไซน์ที่ทำให้โครงการนี้ชนะการประกวดระดับเอเชียนะ ครับคุณธาม" กรณ์เน้นเสียงประชดประชันในคำว่า 'คุณ' อย่างชัดเจน ริมฝีปากหยักได้รูปเหยียดขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะ "อย่าเอาความกลัวความรับผิดชอบของคุณ มาทำลายงานศิลปะชิ้นเอกของผมเลยครับ" ธามไม่สะเทือนแม้แต่น้อย เขายังคงยืนค้ำฟ้าด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ ดวงตาสดใสภายใต้กรอบแว่นโลหะมองตรงมาที่กรณ์ด้วยความเยือกเย็น จนช่างก่อสร้างรอบบริเวณนั้นต้องรีบถอยฉากเดินเลี่ยงหนีความตึงเครียดที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวของหัวหน้างานทั้งสองคน "ศิลปะกินไม่ได้ครับคุณกรณ์ ถ้าตึกถล่มลงมาทับหัวคนตาย ศิลปะของคุณจะกลายเป็นฆาตกรทันที ผมไม่ได้ถูกจ้างมาเพื่อตามใจความเพ้อฝันของสถาปนิกที่แยกแยะไม่ออกระหว่าง 'ความงาม' กับ 'ความปลอดภัย' นะครับ" ธามตอบกลับด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ไร้ซึ่งความลังเล แต่ทุกคำพูดเชือดเฉือนลึกถึงกระดูกดำ กรณ์สูดลมหายใจเข้าลึก, ปลายเล็บจิกเข้าหากันแน่นจนฝ่ามือชื้นเหงื่อ ความดื้อรั้นและทิฐิในฐานะสถาปนิกผู้รักงานออกแบบยิ่งกว่าชีวิตพุ่งพล่านขึ้นมาจนแทบจะระเบิด เขาก้าวเท้าเข้าไปประชิดตัววิศวกรหนุ่มหน้าตายทันทีอย่างไร้ความเกรงกลัว ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนเหลือเพียงแค่คืบเดียว กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นเหงื่อจากการทำงานกลางแดดโชยปะทะกันจนรับรู้ถึงไอร้อน "คุณว่าใครเพ้อฝัน หึ..." กรณ์เงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายตรงๆ สายตาดุดันราวกับเสือดาวที่พร้อมขย้ำเหยื่อ "ถ้าคุณอ่านแบบแปลนชุดนี้ด้วยสมองซีกซ้ายที่ไม่ด้านชาจนเกินไป คุณจะเห็นว่าผมคำนวณโครงสร้างรับแรงเฉือนไว้หมดแล้ว แต่เพราะคุณมันพวกหัวโบราณ ยึดติดแต่กับเสากลมสี่เหลี่ยมเชยๆ เลยมองไม่เห็นความพลิ้วไหวที่ผมตั้งใจซ่อนไว้ต่างหาก" ธามก้มมองสถาปนิกตัวแสบที่กล้าเดินเข้ามาท้าทายเขาถึงถิ่น แววตาคมกริบของวิศวกรหนุ่มไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาทีเมื่อกลิ่นหอมสะอาดลอยเข้าจมูก แต่ใบหน้ายังคงนิ่งสนิทราวกับแผ่นน้ำแข็งขั้วโลก เขาโน้มตัวลงมาเล็กน้อยให้อยู่ในระดับสายตาเดียวกัน จนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดเข้าที่ข้างแก้มของกรณ์อย่างจงใจ "ถ้ามั่นใจนักว่าแบบของคุณมันไร้ที่ติ..." ธามกระซิบเสียงต่ำลอดไรฟัน น้ำเสียงทุ้มพร่าใกล้ชิดจนน่าขนลุก "ทำไมมือคุณถึงได้สั่นตอนที่ยืนเถียงกับผมล่ะครับ คุณกรณ์" คำพูดนั้นทำเอาสถาปนิกหนุ่มถึงกับชะงักกึก ความโกรธที่คุกรุ่นเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นความกระอักกระอ่วนใจชั่วขณะ กรณ์รีบถอยหลังเว้นระยะห่างเพื่อกลบเกลื่อนอาการพิรุธ ดวงตากลมโตตวัดมองค้อนวงหน้าหล่อเหลาที่ยังคงตีสีหน้านิ่งเรียบเป็นทองไม่รู้ร้อน "ผมไม่ได้สั่น ผมแค่... รำคาญฝุ่นแถวนี้ต่างหากเล่า!" กรณ์เสียงแข็งกลบเกลื่อน พลางคว้ากระดาษแบบแปลนมากอดไว้แน่น "สรุปคือคุณจะไม่ยอมเซ็นอนุมัติแบบให้ผมใช่ไหม" "ถ้าไม่แก้โครงสร้างคานรับน้ำหนักตรงโซน A ผมไม่มีทางจรดปากกาเซ็นให้อย่างเด็ดขาดครับ" ธามตอบเสียงเฉียบขาด ไม่มีทีท่าว่าจะประนีประนอมแม้แต่น้อย "คุณมีเวลาถึงเที่ยงวันนี้ในการปรับแก้แบบแปลนให้ถูกต้องตามหลักวิศวกรรม ไม่อย่างนั้น... ผมจะสั่งระงับการก่อสร้างโซนนั้นทันที" "คุณไม่มีสิทธิ์มาสั่งระงับงานของผมนะ ธาม!" กรณ์ปรี่เข้าไปจะเอาเรื่องให้ถึงพริกถึงขิง แต่ยังไม่ทันที่ริมฝีปากจะได้พ่นคำด่าทอยาวเหยียดชุดใหม่ใส่หน้าวิศวกรจอมเผด็จการ เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงตะโกนเรียกชื่อผู้จัดการโครงการจากด้านหลังก็ดังแทรกขึ้นมาขัดจังหวะเสียก่อน "คุณธาม! คุณกรณ์! แย่แล้วครับ!" โฟร์แมนหนุ่มวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาหยุดยืนหอบแฮกอยู่ตรงหน้า เหงื่อกาฬไหลโทรมกาย "เกิดเรื่องใหญ่ที่ชั้นสามแล้วครับ มีคนงานทำเครนยกแผ่นปูนชนเข้ากับแนวเสาหลักที่เพิ่งเทปูนเสร็จเมื่อวาน ตอนนี้โครงสร้างกำลังมีรอยร้าวขนาดใหญ่ ลามลงมาถึงชั้นสองแล้วครับ!" ธามหันขวับทันที สีหน้าที่เคยนิ่งสงบดั่งผิวน้ำยามไร้ลมพัดแปรเปลี่ยนเป็นความเคร่งเครียดจริงจังในพริบตา วิศวกรหนุ่มไม่รอช้า พุ่งตัววิ่งขึ้นบันไดเหล็กชั่วคราวไปยังโซนเกิดเหตุทันทีด้วยความรวดเร็ว กรณ์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบสาวเท้ายาวๆ วิ่งตามหลังวิศวกรหนุ่มไปติดๆ หัวใจเต้นรัวระรัวด้วยความตื่นตระหนก งานออกแบบที่เขารักและทุ่มเทแรงกายแรงใจมาหลายเดือนกำลังจะพังทลายลงต่อหน้าต่อตาในพริบตาเดียว! ทั้งสองวิ่งทะลุผ่านม่านฝุ่นหนาทึบขึ้นมาถึงชั้นสาม ภาพเบื้องหน้าคือเสาคอนกรีตเสริมเหล็กขนาดใหญ่ที่มีรอยแตกปริแยกยาวเป็นทาง เสาต้นนั้นคือจุดเชื่อมต่อสำคัญที่รองรับน้ำหนักทั้งหมดของโครงสร้างแบบฟรีฟอร์มที่เขากำลังเถียงกันอยู่เมื่อครู่ และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ คานเหล็กด้านบนกำลังเอียงตัวลงมาด้วยแรงโน้มถ่วง พร้อมที่จะทรุดตัวลงทับร่างของคนงานที่ติดอยู่ด้านในซอกมุมอับสายตา! "ระวัง!" ธามตะโกนลั่นด้วยความตกใจสุดขีด ร่างสูงโปร่งของวิศวกรหนุ่มพุ่งเข้าชาร์จร่างของกรณ์ที่กำลังยืนตะลึงค้างอยู่กลางรัศมีอันตราย กระแทกเข้าเต็มแรงจนทั้งคู่ล้มกลิ้งไถลไปกระแทกกับกองอิฐบล็อกด้านข้าง ท่ามกลางเสียงสนั่นหวั่นไหวของคอนกรีตมหาศาลที่ถล่มครืนลงมาปิดกั้นทางเดินเบื้องหน้า ฝุ่นตลบอบอวลไปทั่วบริเวณจนมองไม่เห็นแม้แต่ปลายนิ้ว ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงหอบหายใจถี่กระชั้นของคนทั้งคู่ที่แนบชิดติดกันอยู่บนพื้นปูนเย็นเฉียบ กรณ์นอนทับอยู่บนแผ่นอกกว้างของวิศวกรหนุ่ม ร่างกายแนบสนิทกันทุกสัดส่วนจนรับรู้ได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวเร็วไม่เป็นจังหวะของอีกฝ่าย ดวงตาสองคู่ประสานกันท่ามกลางความมืดสลัวและฝุ่นผงที่ค่อยๆ จางลง ธามใช้แขนข้างหนึ่งโอบเอวบางของสถาปนิกหนุ่มไว้แน่นเพื่อปกป้องจากเศษปูนที่ร่วงหล่นลงมา ส่วนมืออีกข้างยันพื้นคอนกรีตไว้ ใบหน้าของทั้งคู่อยู่ห่างกันเพียงลมหายใจกั้น สายตาของธามที่มองมาไม่ได้มีความเย็นชาหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงประกายความห่วงใยระคนตื่นตระหนกที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความเงียบ และก่อนที่กรณ์จะทันได้ตั้งสติเอ่ยปากพูดอะไรออกมา ธามก็ขยับใบหน้าเข้ามาใกล้จนริมฝีปากเฉียดผ่านข้างแก้มเนียนอย่างแผ่วเบา พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าข้างใบหูที่ทำให้หัวใจของสถาปนิกปากจัดเต้นผิดจังหวะอย่างรุนแรง "ถ้าคุณตายคาตึกนี้... ใครจะรับผิดชอบแบบแปลนบ้าๆ ของคุณล่ะครับ หืม?" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปในไซท์งานเดือดกับผมนะครับ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ!