สงครามน้ำลายริมฟุตบาท

กระดาษแผ่นบางในมือของธามสั่นน้อย ๆ ด้วยแรงบีบ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นแรงอัดอั้นจากความไร้ระเบียบที่กำลังกัดกินหลักการวิศวกรรมที่เขายึดถือมาตลอดชีวิตการทำงาน "ลายเซ็นปลอม...?" ธามทวนคำเสียงต่ำ ดวงตาคมกราบกวาดมองเอกสารลับฉบับนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก่อนจะเงยขึ้นจ้องตาคนตรงหน้าด้วยแววตาที่เย็นเยียบดั่งน้ำแข็งขั้วโลก "ในเมื่อคุณยืนยันนักหนาว่าแบบนี้สมบูรณ์แบบ... งั้นช่วยอธิบายหน่อยครับ ว่าทำไมชื่อของคุณถึงไปปรากฏอยู่บนเอกสารอนุมัติฉบับลับหลังผมนอกรอบ?" กรณ์แค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปาก สถาปนิกหนุ่มกอดอกแน่น สายตาดุดันมองตอบวิศวกรหน้าตายอย่างไม่เกรงกลัวศักดิ์ศรี "หูฝาดหรือว่าสมองมีปัญหาครับคุณธาม ผมบอกว่า 'แบบ' มันสมบูรณ์แบบในแง่ฟังก์ชันและการใช้สอย แต่ถ้าคุณจะโง่เซ็นอนุมัติอะไรส่งเดชโดยไม่เช็กสิทธิ์ หรือว่าจงใจแอบอ้างชื่อผมไปเคลียร์กับทางทุน... อันนั้นมันเรื่องกากเดนที่คุณต้องไปเคลียร์กับผู้รับเหมาเอาเอง ไม่ใช่มาโยนขี้ให้สถาปนิกตาดำ ๆ อย่างผม!" บรรยากาศริมฟุตบาทหน้าไซท์งานร้อนระอุยิ่งกว่าไอแดดตอนเที่ยง เสียงเครื่องจักรและเสียงคนงานก่อสร้างรอบด้านราวกับถูก mute ไปชั่วขณะ เมื่อสนามอารมณ์ส่วนตัวของคนสองคนกำลังระเบิดขึ้นอย่างไร้การควบคุม ธามก้าวเท้าเข้าประชิดตัวกรณีก้าวหนึ่ง แรงกดดันจากความสูงและไหล่กว้างที่แบกรับความปลอดภัยของตึกทั้งหลังแผ่ซ่านจนคนตัวบางกว่าต้องขยับถอยหลังตามสัญชาตญาณ แต่ทิฐิและศักดิ์ศรีค้ำคออยู่ ทำให้กรณ์เลือกที่จะเชิดหน้าขึ้นสู้สายตา ไม่ยอมลดราวาศอกแม้แต่นิดเดียว "ปากดีจังนะครับ" ธามกดเสียงต่ำลอดไรฟัน ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับแก้วใสของสถาปนิกหนุ่มเพราะระยะห่างที่ใกล้จนเกินงาม "ปากจัด ๆ แบบนี้ น่าเอาไปแก้แบบโครงสร้างคานรับน้ำหนักแทนเหล็กเส้น คงจะแข็งแรงทนทานต่อแรงดึงดูดโลกน่าดู" "เก็บคำเหน็บแนมของคุณไว้ใช้ตอนขึ้นศาลแรงงานเถอะครับวิศวกรหน้าตาย!" กรณ์สวนกลับทันควัน ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความโกรธ "อย่าเอามาตรฐานจอมปลอมของคุณมาตัดสินงานศิลปะของผม และที่สำคัญ... เลิกทำหน้าเหมือนคนท้องผูกตลอดเวลาเวลาคุยกับผมที มันน่ารำคาญ!" คำว่า 'หน้าเหมือนคนท้องผูก' ทำให้มุมปากของธามกระตุกอย่างรุนแรง เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่วิศวกรหนุ่มผู้เยือกเย็นและรักษากฎระเบียบยิ่งชีพคนนี้ รู้สึกอยากจะยกมือขึ้นมาคว้าคอเสื้อคนปากเก่งแล้วเขย่าให้หลุดออกจากร่างสักที สองมือหนากำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปーンข้างขมับ "คุณมันดื้อด้าน เอาแต่ใจ และไม่เคยฟังใคร" ธามพ่นคำพูดทีละคำอย่างเน้นย้ำ สติที่เคยควบคุมไว้เริ่มสั่นคลอนเมื่อกลิ่นน้ำหอมจาง ๆ ประจำตัวสถาปนิกหนุ่มลอยมาแตะจมูกท่ามกลางฝุ่นปูน "ถ้าไม่ใช่เพราะงานนี้มันคืองานใหญ่ระดับประเทศ ผมคงปล่อยให้คุณพังตึกนี้ทับตัวเองตายคาซากไปนานแล้ว" "อุ๊ย! เป็นห่วงเป็นใยกันเหรอครับ?" กรณ์แสร้งทำเป็นยกมือทาบอก ดวงตาพราวระยับด้วยความเยาะเย้ย แม้หัวใจข้างในจะเต้นแรงผิดจังหวะจากระยะประชิดที่อันตรายเกินไป "นึกว่าคุณมีหัวใจทำด้วยปูนซีเมนต์เสียอีก ที่แท้ก็ยังมีคราบความเป็นมนุษย์เหลืออยู่บ้าง... แต่ขอเตือนไว้ก่อนนะ ถึงคุณจะมาทำหน้าดุใส่ผมใกล้ ๆ แบบนี้ ผมก็ไม่ลดสเปกกระจกเทมเปอร์ลงหรอกนะ!" ดวงตาของธามหรี่ลงเล็กน้อย มองริมฝีปากที่ขยับเถียงฉอด ๆ ไม่หยุดนิ่งนั้นด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบายเป็นคำพูด ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความหงุดหงิดประหลาดในอก ความใกล้ชิดที่มากเกินความจำเป็นทำให้เขาได้กลิ่นเหงื่อจาง ๆ บนตัวอีกฝ่าย ผสมผสานกับกลิ่นกระดาษพิมพ์แบบแปลน มันเป็นความวุ่นวายที่... น่าแปลกใจว่าเขาไม่ได้รู้สึกรังเกียจอย่างที่ควรจะเป็น "ปากเก่งให้ได้ตลอดเถอะกรณ์" ธามกระซิบชิดริมหู เสียงทุ้มต่ำพร่าเลือนจนคนฟังถึงกับชะงัก ขนลุกซู่ขึ้นมาโดยไม่มีสาเหตุ "ถ้าเอกสารฉบับนี้พิสูจน์ได้ว่าคุณมีส่วนเกี่ยวข้องกับการปลอมแปลงลายเซ็นเพื่อลักลอบแก้แบบโครงสร้างจริง ๆ... คุณจะได้รู้ว่านรกบนดินที่ออกแบบโดยวิศวกรหน้าตายคนนี้ มันหน้าตาเป็นยังไง" พูดจบ ธามก็ผละตัวออกห่างอย่างรวดเร็วราวกับดึงมือออกจากกองไฟ ทิ้งให้กรณ์ยืนค้างอยู่กลางอากาศด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่ตีรวนอยู่ในอก ทั้งโกรธ ทั้งฮึดฮัด และ... หัวใจที่เต้นโครมครามอย่างไร้เหตุผล กรณ์สะบัดหน้าหนีเพื่อไล่ความรู้สึกประหลาดนั้นออกไป เขากำหมัดแน่น เอ่ยกระแทกเสียงไล่หลังคนที่กำลังเดินหันหลังกลับไปทางตู้คอนเทนเนอร์สำนักงานชั่วคราว "เชิญคุณไปตรวจสิทธิ์ของคุณให้ดีเถอะครับ! คนอย่างกรณ์ไม่มีทางลดตัวไปทำเรื่องสกปรกแบบนั้นลับหลังใครแน่!" ธามไม่ได้หันกลับมาตอบ เขายกมือขึ้นปัดฝุ่นตามเสื้อเชิร์ตสีเข้มของตัวเองอย่างใจเย็น ก่อนจะเอื้อมมือไปผลقบานประตูเหล็กของห้องทำงานชั่วคราวเพื่อเข้าไปเคลียร์หลักฐานทั้งหมดให้กระจ่าง แต่ทว่า... ทันทีที่ประตูบานนั้นเปิดออก เสียงฝีเท้าหนัก ๆ หลายคู่พร้อมกับเสียงพูดคุยเคร่งเครียดของกลุ่มบุคคลแปลกหน้าก็ดังแทรกขึ้นมาก่อนที่ธามจะทันได้ก้าวเท้าเข้าไป "สวัสดีครับ... ผมร้อยตำรวจเอกภคิน จากกองปราบปรามอาชญากรรมทางเศรษฐกิจ พอดีได้รับเรื่องร้องเรียนเรื่องการฮั้วประมูลและการทุจริตโครงสร้างโครงการนี้... ใครคือวิศวกรผู้รับผิดชอบหลักครับ?" ธามชะงักค้าง กรณ์ที่เดินตามหลังมาเพื่อจะหาเรื่องต่อพลกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง เมื่อร่างในเครื่องแบบและแฟ้มเอกสารในมือของตำรวจนายนั้นพุ่งตรงมาหยุดอยู่เบื้องหน้าพวกเขาทั้งคู่พอดี ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความเดือดระอุของคู่กัดคู่นี้ด้วยกันนะครับ