กับดักความโลภ

"ถ้าพวกท่านมั่นใจนักว่าสัญญาฉบับนี้ถูกต้องตามกฎหมาย และไม่เคยมีชื่อของฉันอยู่ในพินัยกรรมที่ดินแปลงนั้น ทำไมมือของลุงถึงได้สั่นขนาดที่ชาจีนในถ้วยแทบจะกระฉอกออกมาล่ะครับ?" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังของร้อยเอกศิลา ดังแทรกขึ้นกลางห้องรับแขกคับแคบของบ้านตระกูลเดิม ท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียดจนแทบได้ยินเสียงลมหายใจ พรรณรายนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ไม้เนื้อแข็ง ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มบางเบาที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา ดวงตาคู่คมกวาดมองหน้าบรรดาญาติผู้พี่และอาหนุ่มที่เคยร่วมมือกันฮุบสมบัติของเธอในอดีตทีละคน พวกมันกำลังติดกับดักที่เธอขุดล่อไว้อย่างประณีต ย้อนกลับไปเมื่อสามวันก่อน พรรณรายใช้ความรู้เรื่องจิตวิทยาและสมุนไพรพื้นบ้านในการปรุง "ชาดอกเก๊กฮวยป่าผสมรากบัว" ส่งไปให้ลุงใหญ่ผู้โลภมาก โดยแกล้งทำเป็น "ของกำนัลไกล่เกลี่ย" เพื่อแสดงความอ่อนข้อ ชานี้ไม่ได้มีพิษภัยอันตรายถึงชีวิต แต่มันมีฤทธิ์กระตุ้นระบบประสาทอ่อนๆ ทำให้ผู้ดื่มที่มีความลับปกปิดอยู่ในใจ เกิดอาการมือสั่น ประหม่า และควบคุมสติได้ยากขึ้นเมื่อเผชิญหน้ากับคำถามเชิงจิตวิทยา และตอนนี้ ผลลัพธ์ก็ปรากฏชัดเจนต่อหน้า "เหลวไหล! แก... แกมันก็แค่เด็กเมื่อวานซืน อย่ามาทำเป็นไขว่คว้าหาเรื่องพูดจาใส่ร้ายผู้หลักผู้ใหญ่ในตระกูลนะ!" ลุงใหญ่ตบโต๊ะเสียงดังสนั่น พยายามกลบเกลื่อนความพิรุธ เม็ดเหงื่อผุดพรายขึ้นเต็มขมับทั้งที่อากาศในห้องไม่ได้ร้อนเลยสักนิด "ผู้หลักผู้ใหญ่หรือครับ?" พรรณรายทวนคำ น้ำเสียงนุ่มนวลแต่เชือดเฉือนลึกถึงกระดูกดำ เธอค่อยๆ วางถ้วยชาลงบนโต๊ะ เสียงกระทบเบาๆ ดั่งค้อนที่ตอกลงบนลิ่มหัวใจของคนทำผิด "คนที่แอบแก้ตัวเลขในโฉนดที่ดินเพื่อตัดส่วนแบ่งของลูกสาวคนเล็กที่ตายไปแล้วอย่างแม่ฉัน คือผู้หลักผู้ใหญ่ที่ท่านภาคภูมิใจนักหรือครับ?" "รายครับ อย่าเพิ่งใจร้อนไปเลย ให้เกียรติผู้ใหญ่เขาสักนิด" ศิลาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่มือหนากลับเลื่อนไปกุมมือเรียวของภรรยาใต้โต๊ะ เป็นการส่งกระแสความอบอุ่นและคอยสนับสนุนอยู่เคียงข้างเสมอ นายทหารร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชิร์ตพับแขนเผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อทรงพลัง แผ่รังสีคุกคามจนอาหนุ่มที่นั่งข้างๆ ถึงกับต้องหดหัวคอตก ไม่กล้าสบตา ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ พรรณรายลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างเพรียวระหงในชุดเสื้อผ้าฝ้ายเรียบง่ายแต่สะอาดสะอ้านก้าวเข้าไปใกล้ตู้เก็บเอกสารเก่าๆ ของตระกูล ที่ซึ่งพวกมันซ่อนหลักฐานชิ้นสำคัญไว้ เธอไม่ต้องงัดแงะหรือใช้กำลัง เพราะความโลภของพวกมันนั่นแหละ ที่ทำให้เมื่อคืนนี้ อาหนุ่มแอบย่องมาที่นี่เพื่อจะย้ายเอกสารหนี แต่กลับพบกับ "ผงแป้งเรืองแสง" ที่เธอโรยดักไว้ที่สันแฟ้มเอกสารโดยบังเอิญ—เปล่าเลย ไม่ใช่ความบังเอิญ แต่เธอจงใจปล่อยข่าวลือว่ามีตำรวจป่าไม้กำลังตรวจสอบโฉนดที่ดินแปลงนี้ต่างหาก เมื่อคนมีความผิดระแวง พวกมันย่อมรีบตรวจสอบและย้ายหลักฐานด้วยความลนลาน และรอยนิ้วมือเปื้อนแป้งเรืองแสงภายใต้แสงไฟฉายเมื่อคืน ก็ถูกบันทึกไว้หมดแล้วด้วยกลอุบายทางสายตาของเธอ "ถ้าพวกท่านไม่เชื่อ..." พรรณรายหยิบแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลออกมาจากอกเสื้ออย่างไร้รอยต่อ (หยิบมาจากมิติฟาร์มที่เธอแอบสลับของจริงกับของปลอมไว้ตั้งแต่ตอนเดินเข้าบ้าน) แล้วตบมันลงบนโต๊ะเบาๆ "เอกสารฉบับจริงที่ประทับตรากระทรวงมหาดไทยเมื่อปี 1975 ซึ่งระบุชื่อเจ้าของกรรมสิทธิ์ที่แท้จริงคือมารดาของฉัน... อยู่ตรงนี้แล้วครับ" ใบหน้าของทุกคนในห้องซีดเผือดลงทันที ไร้ซึ่งสีเลือด ญาติผู้พี่ที่เคยผยองพยายามจะโผเข้ามาแย่งแฟ้มคืน แต่ศิลาไวกว่า มือแกร่งคว้าข้อมือของอีกฝ่ายไว้บิดเพียงเบาๆ จนเสียงกระดูกลั่นดังกรอบ ท่ามกลางเสียงร้องโอดครวญด้วยความเจ็บปวด "อย่าแม้แต่จะคิดขยับ" ศิลาเอ่ยเตือนด้วยเสียงต่ำทุ้ม เยียบเย็นดั่งน้ำแข็งขั้วโลก พรรณรายมองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มพอใจ แผนการขั้นแรกสำเร็จลุล่วงด้วยดี สมบัติที่ควรเป็นของแม่เธอกำลังจะถูกทวงคืน พร้อมๆ กับการลากคอคนพวกนี้เข้าสู่กระบวนการยุติธรรมแบบตาต่อตา ฟันต่อฟัน ไม่มีคำว่าใจอ่อนให้อีกต่อไปในชีวิตนี้ แต่ทว่า ในขณะที่เธอกำลังจะประกาศชัยชนะครั้งใหญ่ เสียงเคาะประตูก็รัวดังขึ้นจากด้านนอกอย่างเร่งรีบ ปัง! ปัง! ปัง! ประตูกระจกบานเกล็ดถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท ร่างของชายแปลกหน้าในชุดเครื่องแบบเจ้าหน้าที่รัฐระดับสูงคนหนึ่งก้าวเข้ามา พร้อมกับเอกสารหมายค้นในมือ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้มเยียบเย็นที่ชวนให้รู้สึกขนลุก "ขออภัยที่ต้องขัดจังหวะการทวงสมบัติครับคุณพรรณราย แต่ดูเหมือนว่าคุณจะลืมไปนะว่า... ที่ดินแปลงที่คุณกำลังอ้างสิทธิ์ ถูกอายัดโดยทางการตั้งแต่เมื่อวานนี้แล้ว ในข้อหาลักลอบค้าสมุนไพรควบคุมพิเศษจากเขตหวงห้าม!" ดวงตาของพรรณรายหรี่แคบลงทันที หัวใจกระตุกวูบเมื่อตระหนักได้ว่า... มีหนอนบ่อนไส้ที่รู้เรื่องมิติฟาร์มและการค้าขายสมุนไพรของเธอแฝงตัวอยู่ในหมู่บ้าน และมันกำลังเดินเกมตัดหน้าเธออย่างเลือดเย็น! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "หมอภัทรแก้ไขชะตา" เสมอมานะครับ