ความทรงจำในอดีตที่ค่อยๆ ผุดขึ้น

ถ้วยกระเบื้องเคลือบเนื้อดีในมือสั่นกริ๊กจนน้ำชาคาโมมายล์กระฉอกรดหลังมือขาวผ่อง ความร้อนลวกผิวไม่ใช่สิ่งที่ทำให้หัวใจของเอลีน่าเต้นระรัว หากแต่เป็นเสียงกรีดร้องที่ดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาทต่างหาก—เสียงที่ไม่ใช่ของเธอ และไม่ใช่ของใครในห้องนี้! “เป็นบ้าอะไรของเจ้าอีก เอลีน่า” สุรเสียงทุ้มต่ำติดจะห้วนกระชากความรู้สึกของเธอกลับมา ดยุคคาสเซียนเลิกคิ้วสูง นัยน์ตาสีเทาหม่นดุจพายุหิมะคู่นั้นกวาดมองหยดน้ำชาที่เปรอะเปื้อนชายกระโปรงลูกไม้สีแดงสดของเธอ แม้คำพูดจะฟังดูเย็นชาและระอาใจ ทว่ามือหนากลับคว้าผ้าเช็ดหน้าเนื้อละเอียดออกมาซับรอยเปื้อนบนหลังมือของเธออย่างรวดเร็ว สัมผัสจากปลายนิ้วที่ปัดผ่านผิวเนื้ออย่างแผ่วเบานั้นช่างขัดแย้งกับหัวคิ้วที่ขมวดมุ่นจนแทบจะผูกเป็นโบ “ขะ...ข้าไม่ได้เป็นอะไรเสียหน่อย!” เอลีน่ารีบชักมือกลับ พลางแสร้งเชิดหน้าขึ้นตามวิถีนางร้ายระดับเกียรตินิยมอันดับหนึ่งที่เธออุตส่าห์ซุ่มซ้อมหน้ากระจกทุกค่ำคืน “ข้าแค่... แกล้งทำหกเพื่อจะดูว่าน้ำชาชั้นเลิศที่เจ้าหญิงโซเฟียชงมา มันจะร้อนพอที่จะลวกผิวบอบบางของข้าได้หรือไม่ต่างหากเล่า! ร้ายกาจใช่ไหมล่ะ หึ!” “พี่เอลีน่า...” เจ้าหญิงโซเฟียที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามไม่ได้มีสีหน้าโกรธเคืองเลยแม้แต่น้อย นัยน์ตากลมโตสีฟ้ากระจ่างสุกใสคู่นั้นกลับทอประกายซาบซึ้งระคนเวทนา “ท่านพี่กำลังทดสอบอุณหภูมิน้ำชาให้ข้าใช่ไหมคะ? กลัวว่าถ้าข้าดื่มเข้าไปทันที ลิ้นของข้าจะพอง... โธ่ ท่านช่างมีเมตตาและรอบคอบเหลือเกิน ข้าซาบซึ้งจนพูดไม่ออกแล้วค่ะ!” *เดี๋ยวสิยะยัยแม่ดอกบัวขาว! ตรรกะพังทลายไปหมดแล้วหรือไงกัน ฉันกำลังหาเรื่องเธออยู่นะ!* เอลีน่าได้แต่นึกกรีดร้องอยู่ในใจ ลินินในร่างนางร้ายผู้นี้แทบจะยกมือกุมขมับ การเป็นนางร้ายในนิยายเรื่องนี้นับวันยิ่งยากขึ้นทุกที เมื่อนางเอกมองความร้ายกาจของเธอเป็นฟิลเตอร์ความดีงามระดับนางฟ้า ส่วนพระเอกหน้านิ่งอย่างคาสเซียนก็เอาแต่มองเธอด้วยสายตาที่ลึกซึ้งขึ้นเรื่อยๆ จนน่าขนลุก ทว่า ก่อนที่เธอจะได้อ้าปากพ่นวาจาร้ายกาจแก้เก้อ ภาพตรงหน้ากลับพร่าเลือนวูบหนึ่ง *‘อย่ามารังควานข้าอีก... ท่านพ่อไม่เคยต้องการข้า และท่านก็ไม่เคยต้องการข้า!’* เสียงเด็กผู้หญิงคนหนึ่งแผดร้องอย่างสิ้นหวังแล่นริ้วเข้ามาในสมอง คลื่นความเจ็บปวดบีบรัดขมับทั้งสองข้างอย่างรุนแรงจนภาพของคาสเซียนและโซเฟียบิดเบี้ยว เอลีน่าเซถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ชนเข้ากับขอบโต๊ะไม้โอ๊กเสียงดังตึง “เอลีน่า!” คาสเซียนผุดลุกขึ้นทันที ความเย็นชาบนใบหน้าพังทลายลงในพริบตา เขาก้าวประชิดตัวและคว้าไหล่บางทั้งสองข้างของเธอไว้มั่น ฝ่ามือคู่นั้นถ่ายทอดความอบอุ่นที่สั่นเทาเล็กน้อย “เจ้าหน้าซีดมาก เกิดอะไรขึ้น สบตาข้าสิ!” “ปล่อย...” เสียงของเธอแหบแห้ง ลมหายใจเริ่มติดขัด มันไม่ใช่แค่ภาพหลอน แต่มันคือ ‘ความทรงจำ’ กลิ่นอายความเย็นเยียบของคฤหาสน์ตระกูลเวสเทียร์ในอดีตลอยเข้ามาปะทะจมูก กลิ่นของหยาดฝน กลิ่นของดินชื้นแฉะ และกลิ่นคาวสนิมของเลือด... ภาพห้องใต้ดินที่มืดมิดผุดขึ้นมาซ้อนทับห้องนั่งเล่นอันหรูหรา เด็กหญิงตัวเล็กๆ ในชุดกระโปรงมอมแมมกำลังกอดเข่าร้องไห้อยู่ในมุมมืด เนื้อตัวเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ *‘เจ้ามันตัวกาลกิณี เอลีน่า... ถ้าแม่ของเจ้าไม่ตายเพราะคลอดเจ้า ตระกูลของเราคงไม่ตกต่ำถึงเพียงนี้’* เสียงกระซิบอันเหี้ยมเกรียมของใครบางคนดังแว่วเข้ามาในความทรงจำ เจ้าของร่างเดิม... เอลีน่าตัวจริง ไม่ได้ร้ายกาจเพราะสันดานดิบ เธอไม่ได้อยากเป็นนางร้ายที่คอยไล่ตบตีนางเอกอย่างไร้เหตุผล แต่เธอถูกหล่อหลอมด้วยความหวาดกลัว ความโดดเดี่ยว และการถูกทอดทิ้งมาตั้งแต่จำความได้! หัวใจของลินินบีบรัดด้วยความเจ็บปวดที่แท้จริงของร่างนี้ ความรู้สึกน้อยใจ ความโหยหาความรักที่ไม่มีวันได้รับ มันท่วมท้นจนน้ำตาหยดหนึ่งเอ่อล้นและไหลรินอาบแก้มเนียนอย่างไม่อาจควบคุม “เอลีน่า... เจ้าเจ็บตรงไหน บอกข้ามา” น้ำเสียงของดยุคหนุ่มสั่นสะท้านอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน มือหนาเอื้อมขึ้นประคองใบหน้าเรียวเล็ก นิ้วหัวแม่มือของเขาปาดหยดน้ำตาออกจากพวงแก้มของเธออย่างอ่อนโยนจนน่าใจหาย นัยน์ตาสีเทาคู่นั้นสะท้อนความเจ็บปวดและตื่นตระหนก “อย่าร้องไห้... ได้โปรด” “ท่านพี่เอลีน่า!” โซเฟียลุกพรวดเข้ามากุมมืออีกข้างของเธอไว้ ใบหน้าหวานเต็มไปด้วยความหวาดกลัว “เกิดอะไรขึ้นคะ ใครทำอะไรท่านพี่ หมอหลวง... ข้าจะไปตามหมอหลวงเดี๋ยวนี้!” “มะ...ไม่ ต้อง...” เอลีน่าพยายามเค้นเสียงลอดไรฟัน เธอกลืนก้อนสะอื้นลงคอ พยายามอย่างยิ่งที่จะดึงสติตัวเองกลับมา “ข้า... ข้าแค่หาวจนน้ำตาไหลต่างหากล่ะ! พวกเจ้านี่มันน่ารำคาญจริงๆ แค่ข้าทำหน้าเบื่อโลกนิดหน่อยก็โวยวายกันไปได้ ปล่อยข้าได้แล้วท่านดยุค เสื้อตัวนี้ของข้าราคาแพงนะ เดี๋ยวก็ยับหมดหรอก!” เธอพยายามผลักแผงอกแกร่งของคาสเซียนออก แต่เรี่ยวแรงที่มีกลับน้อยนิดราวกับมดปลวก คาสเซียนไม่ยอมปล่อย มิหนำซ้ำยังรวบตัวเธอเข้าไปแนบชิดกับอกกว้าง กลิ่นไม้สนซีดาร์และไออุ่นจากกายเขาโอบล้อมเธอไว้จนความหนาวเหน็บในใจค่อยๆ จางหายไป “โกหกไม่เนียนเลยสักนิด” เขาพึมพำชิดริมหูเธอ ลมหายใจอุ่นเป่ารดขมับ “ดวงตาของเจ้ากำลังกรีดร้องว่าเจ็บปวดแทบตาย... เอลีน่า เจ้าแบกรับอะไรไว้คนเดียวมาตลอดกันแน่?” คำพูดนั้นสะกิดโดนบาดแผลลึกในใจของเจ้าของร่างเดิมจนเอลีน่าแทบจะปล่อยโฮออกมาจริงๆ ทำไมกันนะ... ทำไมในนิยายต้นฉบับถึงไม่มีใครเคยมองเห็นความเจ็บปวดของเอลีน่าเลย ทำไมทุกคนถึงตัดสินว่าเธอคือตัวร้ายที่สมควรตาย ทั้งที่เธอเพียงแค่ต้องการใครสักคนที่มองเห็นเธอจริงๆ เท่านั้น แต่แล้ว ท่ามกลางความสับสนอลหม่าน เศษเสี้ยวความทรงจำชิ้นสุดท้ายที่ผุดขึ้นมากลับทำให้ร่างกายของเอลีน่าชาวาบตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ภาพในอดีตฉายชัดขึ้นอีกครั้ง... ไม่ใช่ภาพในห้องใต้ดิน แต่เป็นภาพเมื่อไม่กี่เดือนก่อนที่ลินินจะเข้ามาอยู่ในร่างนี้ เอลีน่าตัวจริงกำลังยืนคุยกับใครบางคนในสวนวงกตหลังคฤหาสน์ ใครคนนั้นสวมเสื้อคลุมสีเข้ม ปิดบังใบหน้ามิดชิด ยื่นขวดยาพิษสีม่วงเข้มมาให้เธอ พร้อมกับรอยยิ้มที่เคลือบยาพิษ *‘รับยานี้ไปสิ คุณหนูเอลีน่า... แค่หยดลงในแก้วไวน์ของท่านดยุคคาสเซียน แล้วความรักทั้งหมดที่ท่านโหยหา จะกลับมาเป็นของท่านตลอดกาล’* นั่นไม่ใช่ความริษยาธรรมดา... แต่มันคือ ‘การชักใย’! มีใครบางคนจงใจป้อนความเกลียดชังและหลอกใช้เอลีน่ามาตั้งแต่แรก! *ตึก... ตึก... ตึก...* เสียงฝีเท้าหนักแน่นและมั่นคงดังขึ้นที่หน้าประตูห้องรับรอง ก่อนที่บานประตูไม้สลักลายวิจิตรจะถูกผลักเปิดออกช้าๆ บรรยากาศอบอุ่นพลันเย็นเยียบลงราวกับมีลมหนาวจากขั้วโลกพัดผ่านเข้ามา “ดูเหมือนว่าข้าจะมาขัดจังหวะช่วงเวลาสำคัญสินะขอรับ” เสียงนุ่มทุ้มที่ฟังดูคุ้นหูดังขึ้น เอลีน่าผละออกจากอ้อมอกของคาสเซียนแล้วหันขวับไปมอง ร่างสูงโปร่งในชุดคลุมยาวก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามา รอยยิ้มสุภาพประดับอยู่บนใบหน้าอันหล่อเหลา ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับไร้ซึ่งความอบอุ่นโดยสิ้นเชิง หัวใจของเอลีน่าแทบจะหยุดเต้น ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่นั้น เพราะนั่นคือรอยยิ้มเดียวกับ ‘เงาดำ’ ในความทรงจำที่เพิ่งผุดขึ้นมาในหัวของเธอไม่มีผิดเพี้ยน—บุคคลที่ทุกคนในอาณาจักรเชื่อใจที่สุด และเป็นคนที่เธอไม่เคยคิดฝันว่าจะโผล่มาที่นี่ในเวลานี้! ชาเขียวแก้วร้ายขอขอบคุณทุกแรงใจและการติดตามของรี้ดที่รักทุกคนนะคะ!