ครึ่งทางของความป่วน

"ท่านกำลังโกหกข้า... หรือท่านเพียงแค่กำลังโกหกตัวเองกันแน่ ดยุคคาสเซียน?" น้ำเสียงของเอลีน่าสั่นพร่าขณะจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีน้ำเงินเข้มคู่นั้น รอยยิ้มที่เธอเพิ่งเห็นเมื่อครู่—รอยยิ้มที่ดูอ่อนโยนจนน่าขนลุกของบุคคลที่ยืนอยู่เบื้องหลังเขา—มันคือจิ๊กซอว์ชิ้นสุดท้ายที่ทำให้ทุกอย่างในหัวของเธอพังทลายลง ‘เงาดำ’ ในความทรงจำที่เพิ่งผุดขึ้นมาไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่มันคือจุดเริ่มต้นของโศกนาฏกรรมที่เธอพยายามจะแก้ไขมาตลอด 40 ตอน! คาสเซียนนิ่งงัน มือหนาของเขาที่พยายามจะเอื้อมมาแตะไหล่เธอหยุดชะงักกลางอากาศ แววตาของเขาเปลี่ยนไปเพียงชั่ววูบจากความเอ็นดูเป็นความตระหนกที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากน้ำแข็ง เขาไม่ได้ตอบคำถาม แต่เขากลับก้าวเข้ามาขวางระหว่างเธอกับชายผู้นั้นด้วยสัญชาตญาณของการปกป้อง "กลับไปที่ห้องของเจ้าซะ เอลีน่า" คาสเซียนกล่าวด้วยน้ำเสียงต่ำกดดัน "เรื่องนี้ไม่ใช่สิ่งที่เจ้าควรจะเอาตัวเข้ามาพัวพัน... โดยเฉพาะในตอนนี้" เอลีน่าหัวเราะหึในลำคอ มันเป็นเสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความสมเพชตัวเอง เธอเคยคิดว่าตัวเองเป็นคนกุมชะตาชีวิตของ ‘ตัวร้าย’ ในนิยายเรื่องนี้ ทั้งที่จริงๆ แล้ว เธออาจจะเป็นแค่หมากตัวหนึ่งที่กำลังถูกต้อนให้เข้ามุมจนตรอก เธอทบทวนเรื่องราวที่ผ่านมาตั้งแต่ก้าวแรกที่ลืมตาตื่นในคฤหาสน์หลังนี้ ความโก๊ะที่เธอใช้บังหน้า แผนร้ายตื้นๆ ที่ดันกลายเป็นความน่าเอ็นดูในสายตาคนรอบข้าง ทุกอย่างมันช่างดูห่างไกลจากความเป็นจริงที่กำลังคุกคามอยู่ตรงหน้า "40 ตอนแล้วนะคะที่ข้าพยายามจะทำตัวเป็นตัวร้ายที่น่ารังเกียจ แต่ดูเหมือนสวรรค์จะแกล้งกันจนจบไม่ลง" เธอพึมพำขณะมองไปที่ชายผู้นั้น—บุคคลที่ทุกคนในอาณาจักรเรียกขานว่า ‘วีรบุรุษผู้ไร้ที่ติ’—แต่ตอนนี้เขากลับกำลังส่งยิ้มให้เธอด้วยสายตาของนักล่าที่มองเหยื่อ "เจ้าช่างน่ารักจริงๆ เอลีน่า" เสียงทุ้มต่ำของชายคนนั้นดังขึ้น ราวกับกำลังสรรเสริญงานศิลปะชิ้นเอก "เสียดายนะ... ถ้ารู้เร็วกว่านี้ว่าเจ้าเริ่มจะมองเห็นความเป็นจริงได้มากขนาดนี้ ข้าคงไม่ต้องเสียเวลาเล่นละครบทพี่ชายใจดีให้นานขนาดนั้น" หัวใจของเอลีน่าหล่นวูบ พี่ชาย? ชายที่ถูกบันทึกในพงศาวดารว่าเป็นผู้พิทักษ์จักรวรรดิคนนี้คือพี่ชายที่หายสาบสูญไปของเจ้าหญิงโซเฟีย แต่ทำไม... ทำไมเขาถึงเป็นคนที่อยู่เบื้องหลังการล่มสลายของตระกูลดยุคที่เธอพยายามขัดขวางมาโดยตลอด? "ท่านเป็นคนบงการเหตุการณ์ในงานเลี้ยงวันเกิดขององค์หญิงสินะ" เอลีน่าถาม พยายามบังคับมือไม่ให้สั่น "ท่านไม่ได้หวังดีกับโซเฟีย ท่านแค่ต้องการใช้เธอเป็นเครื่องมือในการกำจัดคาสเซียน เพื่อที่ท่านจะได้ยึดอำนาจเบ็ดเสร็จ" คาสเซียนหันกลับมามองเอลีน่าด้วยสายตาที่เจ็บปวด "ข้าบอกให้เจ้าไปไง! เจ้าไม่เข้าใจหรือว่าเขามีอำนาจแค่ไหนในตอนนี้?" "ข้าเข้าใจค่ะ" เอลีน่าเชิดหน้าขึ้น แม้ในใจจะหวาดกลัวจนแทบสิ้นสติ แต่นัยน์ตาของเธอกลับฉายแววแน่วแน่ "ข้าเข้าใจดีว่าข้าเป็นแค่ตัวร้ายตัวประกอบที่ไม่มีพลังวิเศษอะไรเลยนอกจากความทรงจำจากอนาคตที่บิดเบี้ยว แต่ถ้าข้าต้องตายเพื่อหยุดแผนการของคนวิปริตแบบเขา... มันก็ดีกว่าการต้องนั่งดูท่านถูกทำลายโดยที่ข้าไม่ได้ทำอะไรเลย!" ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่บริเวณนั้น บรรยากาศบีบคั้นจนแทบหยุดหายใจ คาสเซียนมองเอลีน่าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่เกินกว่าจะบรรยาย เขาไม่เคยคิดว่าผู้หญิงที่เขามองว่า ‘น่ารักน่าเอ็นดู’ จนอยากจะขังไว้ในกรงทองเพื่อปกป้อง จะกล้าหาญถึงขั้นยอมสละชีวิตเพื่อเขา ชายผู้นั้นแสยะยิ้มก่อนจะก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ จนเอลีน่าสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกมาจากตัวเขา "ความรัก... ช่างเป็นสิ่งที่น่าสมเพชจริงๆ นะเอลีน่า ข้าชอบความดื้อรั้นของเจ้า แต่เสียใจด้วยนะที่วันนี้ไม่ใช่จุดจบของนิทานที่เจ้าอยากเห็น" เขายกมือขึ้นเพียงเล็กน้อย และทันใดนั้น กองกำลังชุดดำก็ปรากฏตัวขึ้นจากเงามืดรอบทิศทาง พวกเขาไม่ได้มาเพื่อเจรจา แต่มาเพื่อปิดปากทุกคนที่รู้ความลับนี้ คาสเซียนชักดาบออกจากฝักด้วยความรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ แต่ทว่า... ชายผู้นั้นกลับขยับปากพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "เจ้าฆ่าข้าได้นะคาสเซียน แต่น่าเสียดายที่เลือดของข้า... มีคำสาปที่เชื่อมโยงกับหัวใจของนาง" เขากวาดสายตามองมาที่เอลีน่าอย่างเลือดเย็น "หากข้าตาย นางจะต้องตายตกไปตามกัน... เจ้าจะเลือกทางไหน ระหว่างดาบของเจ้ากับลมหายใจของนางที่รักยิ่ง?" คาสเซียนชะงัก ดาบในมือสั่นไหวอย่างไม่อาจควบคุม เอลีน่าเบิกตากว้างเมื่อเห็นแสงสีม่วงประหลาดเริ่มปรากฏขึ้นที่ข้อมือของเธอ มันเป็นสัญลักษณ์ของพันธสัญญาเลือดที่เธอไม่เคยรู้ว่ามีอยู่จริง! ความซวยมาเยือนถึงขีดสุดเมื่อประตูห้องโถงถูกกระแทกเปิดออกพร้อมกับร่างของเจ้าหญิงโซเฟียที่วิ่งเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก "ท่านพี่! เอลีน่า! หยุดเดี๋ยวนี้นะคะ... ทุกคนอย่าทำอะไรทั้งนั้น!" แต่โซเฟียหยุดไม่ทันการณ์ เมื่อเธอก้าวเข้ามาในเขตอาคมของชายผู้นั้น แสงสีม่วงที่ข้อมือของเอลีน่าก็เริ่มแผ่ขยายออกไปพันธนาการร่างของเจ้าหญิงไว้เช่นเดียวกัน! สถานการณ์พลิกผันจากความขัดแย้งส่วนตัว กลายเป็นกับดักที่ไม่มีทางออก เอลีน่าทำได้เพียงมองหน้าคาสเซียนที่กำลังเผชิญกับทางเลือกที่โหดร้ายที่สุดในชีวิต ในขณะที่เงาดำของชายผู้บงการค่อยๆ ก้าวเดินเข้ามาหาเธอพร้อมกับรอยยิ้มที่ประกาศชัยชนะ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางป่วนๆ มาถึงครึ่งทางกับชาเขียวแก้วร้ายนะคะ!