การมาเยือนของราชอาณาจักรเพื่อนบ้าน

“ถ้าท่านยอมรับข้อเสนอของข้า ชีวิตของนาง... และอนาคตของอาณาจักรนี้ จะยังคงอยู่ครบถ้วนสมบูรณ์” เสียงทุ้มต่ำของชายวัยกลางคนในชุดคลุมสีเข้มดังแทรกผ่านความเงียบงันที่กดทับห้องโถงกว้าง เอลีน่ารู้สึกได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกจากร่างของคาสเซียน มือแกร่งของเขาที่กุมมือเธอไว้แน่นจนสั่นสะท้านนั้นกำลังบ่งบอกถึงแรงปะทะที่เขากำลังเผชิญอยู่ในใจ เธอเงยหน้ามองเสี้ยวหน้าด้านข้างของดยุคหนุ่ม ผู้ชายที่ใครต่อใครต่างหวาดกลัว แต่ในวินาทีนี้ เขากลับดูเปราะบางกว่าใคร เอลีน่าสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามดึงสติที่แตกกระเจิงให้กลับมา เธอเป็นนางร้ายนะ! นางร้ายที่ต้องร้ายให้สุดเพื่อปกป้องคนของตัวเอง ถึงแม้ในใจตอนนี้จะอยากวิ่งหนีออกไปกรีดร้องให้สุดเสียงก็ตาม “ข้อเสนอที่น่ารังเกียจพรรค์นั้น ท่านเก็บเอาไว้ใช้ในห้องมืดของท่านเถอะค่ะ” เอลีน่าเอ่ยแทรกขึ้น น้ำเสียงของเธออาจจะสั่นเพียงเล็กน้อย แต่สายตาที่ส่งไปหาชายผู้บงการกลับแข็งกร้าวเกินคาด “งานเลี้ยงต้อนรับราชอาณาจักรเพื่อนบ้านในคืนนี้กำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว แขกเหรื่อคงไม่อยากเห็นภาพเหตุการณ์ที่ดูไม่เจริญหูเจริญตาแบบนี้หรอก จริงไหมคะ?” ชายคนนั้นแค่นยิ้ม รอยยิ้มที่เหมือนกำลังเห็นตัวตลกกำลังพยายามทำตัวกล้าหาญ “เจ้าช่างเป็นเด็กที่หาญกล้า เอลีน่า... แต่บางครั้ง ความกล้าก็นำมาซึ่งหายนะที่ไม่มีใครคาดคิด” เมื่อเงาร่างนั้นหันหลังเดินจากไป ทิ้งไว้เพียงกลิ่นอายของคำสาปแช่งที่กรุ่นอยู่ในอากาศ คาสเซียนหันมามองเธอทันที แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ซ่อนไม่มิด “ทำไมถึงทำแบบนั้น...” เขาเค้นเสียงถาม “เจ้าไม่รู้หรือว่าคนผู้นั้นอันตรายเพียงใด” “ถ้ารู้ว่าอันตราย แล้วเราจะนิ่งเฉยให้เขาเหยียบหัวเล่นหรือคะ?” เอลีน่าฝืนยิ้ม ก่อนจะแตะที่แขนเสื้อของเขาเบาๆ “คาสเซียน... วันนี้ฉันเป็นเจ้าภาพ และฉันจะทำให้งานนี้ออกมาสมบูรณ์แบบที่สุด เพื่อให้คนพวกนั้นเห็นว่า ต่อให้พวกเราจะตกอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบากแค่ไหน พวกเราก็ไม่มีวันคุกเข่าให้ใครค่ะ” งานเลี้ยงในค่ำคืนนั้นถูกเนรมิตขึ้นอย่างวิจิตรบรรจง เอลีน่าในชุดราตรีสีเขียวมรกตขับเน้นผิวขาวผ่องดูสง่างามทว่ายังคงความน่ารักในแบบฉบับของเธอ เธอเดินทักทายแขกเหรื่อด้วยท่าทีที่ ‘พยายาม’ จะดูวางอำนาจตามแบบฉบับนางร้าย แต่กิริยาที่ดูโก๊ะๆ เวลาสะดุดชายกระโปรงตัวเอง หรือท่าทีที่ใจดีจนลืมตัวเวลาช่วยเด็กเสิร์ฟเก็บแก้วที่ทำตก ทำให้แขกทุกคนต่างมองเธอด้วยความเอ็นดู เจ้าหญิงโซเฟียที่มาร่วมงานด้วย เดินตรงเข้ามาหาเอลีน่าด้วยดวงตาเป็นประกาย “ท่านหญิงเอลีน่าคะ งานคืนนี้งดงามมากจริงๆ ค่ะ ดูสิคะ ทุกคนต่างมีความสุขมากเลย เป็นเพราะความตั้งใจของท่านแท้ๆ” เอลีน่าเกือบจะสำลักน้ำพันช์ เธอพยายามจะทำหน้านิ่งๆ เหยียดๆ ตามบทบาทนางร้ายที่วางไว้ในใจ แต่พอเห็นรอยยิ้มซื่อใสของนางเอกในนิยาย เธอก็เผลอยิ้มตอบอย่างอ่อนโยนจนได้ “ก็นะ... ก็นิดหน่อยค่ะ อย่าคิดว่าฉันทำเพื่อทุกคนเลยนะ ฉันแค่ไม่อยากให้งานเลี้ยงของฉันออกมาพังก็เท่านั้น” “ท่านช่างถ่อมตัวจริงๆ ค่ะ” โซเฟียหัวเราะคิกคัก “นั่นไงคะ ทูตจากทางเหนือมาถึงแล้ว” เอลีน่าหันไปมองกลุ่มคนที่ก้าวเข้ามาในงาน บรรยากาศรอบตัวของแขกกลุ่มนี้ช่างดูเย็นเยียบและคุกคาม ทว่าในจังหวะที่เธอหันไปสบตากับหัวหน้าคณะทูต เธอก็เห็นบางสิ่งที่น่าขนลุก... เขาไม่ได้ถือถุงของขวัญมามอบให้ แต่ในมือของเขากลับกำกุญแจดอกหนึ่งไว้แน่น เป็นกุญแจดอกเดียวกับที่อยู่ในนิมิตก่อนที่เธอจะทะลุเข้ามาในโลกใบนี้! “คาสเซียน...” เธอรีบหันไปกระซิบข้างหูดยุคหนุ่ม “นั่น... คนของฝ่ายนั้นมาที่นี่เพื่อเอาอะไรบางอย่างไป” คาสเซียนมองตามสายตาของเธอ แววตาเข้มขึ้นทันที เขาคว้ามือเธอไว้แน่น เตรียมจะพาเธอออกไปจากจุดที่เสี่ยง แต่ในจังหวะที่หัวหน้าทูตคนนั้นเดินเข้ามาใกล้ เขากลับหยุดเดินตรงหน้าเอลีน่า แล้วโค้งคำนับอย่างประหลาด “ยินดีที่ได้พบอีกครั้งนะครับ... องค์หญิงแห่งชะตากรรม” เขากระซิบเบาๆ เสียงที่ได้ยินกันเพียงแค่สองคน ก่อนจะวางเหรียญตราสีดำสนิทลงบนฝ่ามือของเธอ เอลีน่าตัวแข็งทื่อ เมื่อเห็นสัญลักษณ์บนเหรียญตรานั้นชัดๆ มันไม่ใช่สัญลักษณ์ของราชอาณาจักรใดเลย แต่มันคือตราประทับของ ‘ผู้เขียนนิยาย’ เล่มที่เธอกำลังใช้ชีวิตอยู่! และก่อนที่เธอจะทันได้อ้าปากถามอะไร ชายคนนั้นก็ก้มลงกระซิบประโยคที่ทำเอาหัวใจของเธอแทบหยุดเต้น “ความลับที่เจ้าพยายามปิดบัง... ว่าแท้จริงแล้วเจ้าไม่ใช่เอลีน่าตัวจริงน่ะ... เริ่มจะรั่วไหลออกมาในรูปแบบของตัวอักษรบนหน้ากระดาษสุดท้ายแล้วนะ” คาสเซียนหันมามองด้วยความสงสัยขณะที่เหรียญตราในมือของเธอเริ่มร้อนผ่าวขึ้นจนเธอต้องสะดุ้งสุดตัว กลิ่นอายมิติบิดเบี้ยวเริ่มก่อตัวขึ้นรอบข้างงานเลี้ยง ราวกับว่าโลกทั้งใบกำลังจะแตกสลายลงไปต่อหน้าต่อตา! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงอยู่เคียงข้างและเอาใจช่วยยัยเอลีน่าตัวแสบคนนี้เสมอนะคะ!