ความร้ายที่ต้องหยุดลง

"หากเจ้ายังไม่หยุดเล่นบทนางร้ายจอมปลอมนั่นเสียที ข้าเกรงว่าหัวใจของเจ้าคงได้แหลกสลายก่อนจะได้ทำภารกิจสำเร็จแน่ เอลีน่า" เสียงทุ้มต่ำของดยุคคาสเซียนดังก้องอยู่ภายในห้องสมุดส่วนตัวที่เงียบเชียบ จนเอลีน่าที่กำลังแสร้งทำเป็นหยิบสมุดบันทึกเล่มหนามาขว้างทิ้งต้องชะงักมือกลางอากาศ เธอหันขวับไปมองชายหนุ่มเจ้าของร่างสูงโปร่งที่ยืนกอดอกพิงชั้นหนังสืออยู่ตรงมุมมืด สายตาคมปลาบของเขาไม่ได้มองสมุดในมือเธอ แต่จับจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอราวกับจะคว้านหาความจริงที่ซ่อนอยู่ใต้หน้ากากนางร้ายจอมปลอม "ท่านดยุค... ท่านเสียมารยาทเกินไปแล้วนะคะ ใครอนุญาตให้ท่านแอบเข้ามาในห้องส่วนตัวของข้ากัน" เอลีน่าพยายามดัดเสียงให้แหลมเล็กและวางมาดร้ายกาจ แต่ปลายนิ้วที่สั่นเทาของเธอกลับทรยศจนสมุดในมือร่วงหล่นลงพื้นเสียงดัง 'ตุบ' คาสเซียนก้าวเท้าเข้ามาใกล้ด้วยท่วงท่าสง่างาม ทว่าในสายตาของเอลีน่า ความกดดันจากตัวเขากลับทำให้เธอรู้สึกราวกับหนูที่ติดอยู่ในกรงขัง "ข้าไม่ต้องขออนุญาตจากเจ้าหรอก เอลีน่า เพราะข้าเป็นคนเดียวที่รู้ว่า... มือที่เจ้าพยายามจะหยิกคนอื่นน่ะ ในใจเจ้ากลับกำลังกังวลว่าพวกเขาจะเจ็บมากไหม" เอลีน่าเม้มริมฝีปากแน่น เธอก้าวถอยหลังจนแผ่นหลังปะทะกับชั้นหนังสือไม้โอ๊กเก่าแก่ คำพูดของเขามันจี้จุดอ่อนของเธอเหลือเกิน ตั้งแต่หลุดเข้ามาอยู่ในนิยายเรื่องนี้ เธอพยายามท่องจำบทบาท 'นางร้าย' อย่างสุดชีวิต แต่ทุกครั้งที่ต้องกลั่นแกล้งใคร ก้อนเนื้อในอกซ้ายกลับเต้นผิดจังหวะด้วยความรู้สึกผิดเสมอ "ท่านเข้าใจผิดแล้ว" เธอเค้นเสียงตอบ "ข้าแค่... ข้าแค่ไม่อยากให้พวกเขารู้สึกว่าข้าอ่อนแอต่างหาก การเป็นนางร้ายน่ะ คือเกราะป้องกันเดียวที่ข้ามีในโลกที่เอาแน่เอานอนไม่ได้แบบนี้!" "เกราะหรือคุกกันแน่ที่เจ้าสร้างขึ้นมา?" คาสเซียนไม่รอคำตอบ เขาคว้ามือของเธอขึ้นมาแล้ววางทับบนหน้าอกข้างซ้ายของเขา แรงเต้นของหัวใจเขาหนักแน่นและมั่นคงจนเอลีน่าสัมผัสได้ผ่านเนื้อผ้าเสื้อเชิ้ต "เจ้าเคยเห็นเจ้าหญิงโซเฟียร้องไห้ไหม? เธอน่ะกลัวเหลือเกินว่าวันหนึ่งท่านเอลีน่าผู้แสนดีของเธอจะหายไปจริงๆ ความร้ายที่เจ้าพยายามฝืนทำ... มันไม่ได้ทำให้ใครกลัวหรอกนะ มันมีแต่จะทำให้คนที่รักเจ้าแตกสลายไปทีละน้อย" เอลีน่าก้มหน้าลง ซ่อนดวงตาที่เริ่มรื้นด้วยน้ำใสๆ ความสับสนตีรวนอยู่ในอก หากเธอเลิกเป็นนางร้าย แล้วเธอจะเป็นอะไร? เป็นลินิน สาวออฟฟิศขี้เกรงใจที่ถูกเอาเปรียบงั้นหรือ? หรือจะเป็นนางร้ายที่โดนคนทั้งโลกเกลียดชัง? "ถ้าข้าเลิกทำตัวร้าย... ข้าจะเป็นใครในโลกนี้กันล่ะคะ?" เสียงของเธอเบาหวิวราวกับเสียงกระซิบ คาสเซียนเชยคางเธอขึ้นมา ดวงตาของเขาวูบไหวด้วยความรู้สึกที่เอลีน่าไม่อาจนิยามได้ "เจ้าเป็นเจ้า เป็นมนุษย์ที่ใจดีเกินกว่าจะสวมบทบาทที่น่าสมเพชนี้ได้... เลิกทำลายตัวเองเพื่อแผนการที่เจ้าไม่ได้ต้องการตั้งแต่แรกเถอะนะ" จังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบก็ดังมาจากทางเดินหน้าห้องสมุด ก่อนที่ประตูจะถูกผลักเปิดออกกะทันหัน เจ้าหญิงโซเฟียวิ่งเข้ามาด้วยใบหน้าที่เปรอะเปื้อนคราบน้ำตา เธอชะงักไปเมื่อเห็นดยุคคาสเซียนยืนอยู่ใกล้ชิดกับเอลีน่าในมุมที่ดูคลุมเครือ "ท่านเอลีน่า... ฮึก... ข้าขอโทษค่ะ" โซเฟียสะอื้น "ข้าพยายามจะห้ามพี่ชายแล้ว แต่เขากำลังจะประกาศยกเลิกงานแต่งงานของท่าน... ข้ากลัวว่าถ้าไม่มีงานแต่งงาน ท่านจะไม่มีที่ไป... ฮือออ" เอลีน่าเบิกตากว้าง 'ยกเลิกงานแต่งงาน?' ข่าวนี้มันไม่ได้อยู่ในพล็อตเรื่องเดิมนี่นา! หัวใจของเอลีน่ากระตุกวูบ เธอหันไปสบตากับคาสเซียนที่ตอนนี้ใบหน้าเรียบเฉยผิดปกติ ราวกับเขารู้อยู่แล้วว่าเรื่องนี้จะเกิดขึ้น แต่เมื่อเธอหันกลับมามองโซเฟียที่ร้องไห้แทบขาดใจเพราะความเป็นห่วงเธอ ความคิดที่ว่า 'ต้องร้าย' ก็พังทลายลงไม่เป็นท่า เธอไม่ใช่ตัวร้าย... เธอคือตัวแปรที่กำลังจะทำลายโลกใบนี้ให้พินาศด้วยความสงสารที่เธอมีต่อทุกคน ทว่าก่อนที่เอลีน่าจะได้เอ่ยปากปลอบโซเฟีย เสียงปรบมือเย็นเยียบก็ดังมาจากเงามืดด้านหลังของเจ้าหญิง "แหม... ดูช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจเสียจริง" ร่างหนึ่งก้าวออกมาจากเงามืด แสงไฟจากเชิงเทียนกระทบใบหน้าของชายหนุ่มผู้ที่มีแววตาดุจงูพิษ 'เจ้าชายวิลเลียม' ผู้ซึ่งควรจะอยู่ต่างแดนในเวลานี้ "ความรักของนางร้ายกับท่านดยุค และความใสซื่อของว่าที่ราชินี... น่าเสียดายที่เรื่องราวต่อจากนี้ จะต้องจบลงด้วยการนองเลือดแทนการฉลอง" วิลเลียมชูเอกสารตราประทับสีแดงฉานขึ้นมาเหนือหัว "ในเมื่อนางร้ายไม่อยากจะร้าย... ก็คงต้องให้ข้าเป็นคนสวมบทบาทนั้นแทนพวกเจ้าทุกคน... เริ่มจากหัวของเจ้า ดยุคคาสเซียน!" ชาเขียวแก้วร้ายหวังว่ารี้ดที่รักจะช่วยเป็นกำลังใจให้เอลีน่าในศึกครั้งนี้ด้วยนะคะ!