คำสารภาพของนางเอกนิยาย

“ท่านพี่เอลีน่า... ท่านคิดว่าความรักมันคืออะไรหรือคะ?” เสียงของโซเฟียแผ่วเบาจนแทบจะกลืนไปกับเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบของพวกเราที่กำลังหลบเข้ามุมลับในระเบียงชั้นสอง ดวงตากลมโตคู่สวยที่เคยสดใสราวกับอัญมณีในยามปกติ บัดนี้กลับหม่นแสงลงจนน่าใจหาย เธอไม่ได้มองมาที่ข้า แต่มองเหม่อออกไปทางทิศที่แสงจันทร์ตกกระทบพื้นหินอ่อน ราวกับพยายามค้นหาคำตอบในความมืดมิดนั้น ข้าชะงักฝีเท้า หัวใจเต้นรัวด้วยความประหม่า นี่มันไม่ใช่บทของนางร้ายมือใหม่ที่ต้องมานั่งฟังนางเอกปรับทุกข์เรื่องหัวใจนะ! ข้าควรจะเชิดหน้าใส่แล้วบอกว่า ‘ความรักคือของเล่นของข้า’ หรือ ‘เจ้าอย่ามาถามเรื่องไร้สาระกับข้าเลย’ ไม่ใช่เหรอ? “ทำไมถึงถามแบบนั้นล่ะโซเฟีย?” ข้าถามกลับด้วยน้ำเสียงที่พยายามดัดให้ดูเย็นชาที่สุด พลางจัดกระโปรงชุดหรูหราให้เข้าที่ “เราอยู่ในงานเต้นรำนะ ไม่ใช่ศาลาวัดที่จะมานั่งเทศนาเรื่องความรัก” โซเฟียหันมามองข้า รอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากของเธอดูขมขื่นกว่าที่เคย “ท่านพี่เอลีน่าเกลียดข้าใช่ไหมคะ? ที่ข้าเอาแต่เดินตามท่าน ที่ข้าพยายามทำทุกอย่างให้เหมือนท่าน... แต่ทำไม... ยิ่งข้าพยายามเข้าใกล้ท่านเท่าไหร่ ความรู้สึกที่ข้ามีต่อ ‘เขา’ กลับยิ่งชัดเจนขึ้นจนน่ากลัว” ข้ากลืนน้ำลายลงคอ ‘เขา’ ที่ว่า... คงไม่ใช่ท่านดยุคคาสเซียนหรอกนะ? “เจ้าหมายถึงใคร” ข้าถามเสียงเรียบ พยายามไม่แสดงอาการสั่นไหว ทั้งที่ในใจอยากจะหยิบพัดขึ้นมาโบกแก้เขินเต็มแก่ “ท่านพี่รู้อยู่แล้วนี่คะ” โซเฟียก้าวเข้ามาใกล้ข้า ลมหายใจของเธอแผ่วเบา “เขาไม่เคยหันมามองข้าเลย ต่อให้ข้าจะอ่อนหวานเพียงใด ต่อให้ข้าจะพยายามเป็นเจ้าหญิงที่สมบูรณ์แบบแค่ไหน... สายตาของเขาจ้องมองแต่ท่านคนเดียว แม้ในยามที่ท่านร้ายกาจ หรือยามที่ท่านทำตัวโก๊ะๆ จนน่าเอ็นดู ท่านพี่คาสเซียนเขาก็ไม่เคยเปลี่ยนสายตาจากท่านเลย” คำสารภาพนั้นราวกับเข็มเล่มเล็กๆ ที่ปักลงมาบนอกของข้า เอลีน่าในนิยายต้นฉบับคือตัวร้ายที่ต้องตายอย่างอนาถ แต่การที่นางเอกนิยายมานั่งตัดพ้อกับตัวร้ายเรื่อง ‘พระเอก’ แบบนี้ มันผิดคิวไปไกลกู่ไม่กลับแล้ว! “โซเฟีย...” ข้าถอนหายใจยาว ก่อนจะเอื้อมมือไปแตะไหล่เธอเบาๆ สัมผัสที่ปลายนิ้วทำให้รู้สึกได้ว่าไหล่ของเธอกำลังสั่นสะท้าน “ความรักไม่ใช่รางวัลที่ใครจะมาตัดสินให้เราหรอกนะ บางทีสิ่งที่เจ้าโหยหา อาจไม่ใช่ความรักของเขา แต่มันคือการที่เจ้าอยากจะ ‘เหนือกว่า’ ข้าต่างหาก” ข้าพยายามเล่นบทตัวร้ายแบบเนียนๆ สอดแทรกคำแนะนำที่ฟังดูร้ายกาจแต่ก็มีความหวังดีซ่อนอยู่ตามนิสัยลึกๆ ของข้าเอง โซเฟียเงยหน้าขึ้นมองข้า แววตาของเธอสั่นไหวรุนแรง “หากข้าเลิกทำตัวเป็นนางเอกที่แสนดี แล้วหันมาทำตัวร้ายให้เหมือนท่าน... เขาจะมองเห็นข้าบ้างไหมคะ?” คำถามนั้นทำให้ข้าตัวเย็นวาบ ข้าไม่ได้อยากสร้างคู่แข่งเพิ่มหรอกนะ! “เจ้าจะบ้าหรือไงโซเฟีย! การเป็นนางร้ายมันเหนื่อยนะ ต้องวางแผน ต้องแก้ตัว ต้องโดนคนเกลียด ถ้าเจ้ามาเป็นนางร้ายอีกคน เราสองคนก็คงโดนประชาทัณฑ์กันทั้งคู่พอดี!” ในวินาทีที่ข้ากำลังจะหลุดหัวเราะให้กับความไร้เดียงสาของเธอ แสงไฟในห้องโถงที่ดับไปเมื่อครู่กลับสว่างวาบขึ้นอีกครั้ง ทว่าไม่ใช่เพราะระบบไฟฟ้าหรือเวทมนตร์ใดๆ แต่มันคือแสงจันทร์ที่ถูกเงาของใครบางคนบดบังไว้ตรงทางเดินเชื่อม “คุยอะไรกันอยู่หรือครับ?” เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นจากเงามืด ข้าหันขวับไปมองทันที หัวใจแทบหยุดเต้นเมื่อเห็น ‘คาสเซียน’ ยืนพิงเสาหินอยู่ตรงนั้น ดวงตาสีรัตติกาลของเขาฉายแววหยอกเย้า แต่ลึกๆ กลับมีความเย็นชาที่น่าขนลุกซ่อนอยู่ เขาไม่ได้มองมาที่โซเฟียแม้แต่นิดเดียว... สายตาที่ร้อนแรงเหมือนแผดเผานั่นจับจ้องเพียงแค่ข้า คนที่กำลังจะ ‘วางแผนร้าย’ ในค่ำคืนนี้ “ท่านดยุค...” โซเฟียหน้าซีดเผือด เธอรีบถอยห่างจากข้า คาสเซียนก้าวเข้ามาใกล้ข้าจนระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นหอมจางๆ ของไม้สนและเหล้าไวน์จากตัวเขาทำเอาข้าหายใจไม่ทั่วท้อง เขาโน้มตัวลงมาใกล้ใบหูของข้าจนรู้สึกถึงไออุ่น ก่อนจะกระซิบประโยคที่ทำเอาข้าแทบทรุดลงไปกองกับพื้น “แผนการของนางร้ายน่ะ... ต่อให้จะเนียนแค่ไหน ก็ไม่มีทางหนีพ้นสายตาของผมไปได้หรอกนะ... ที่รัก” เขาทิ้งท้ายไว้แค่นั้น ก่อนจะหยิบหน้ากากสีเงินขึ้นมาสวมปิดบังใบหน้าครึ่งหนึ่ง แล้วก้าวเดินหายไปในกลุ่มผู้คน ทิ้งให้ข้ายืนนิ่งอยู่กับที่ โดยมีโซเฟียที่มองข้าด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป... สายตาที่ไม่ใช่ความชื่นชมอีกต่อไป แต่เป็นความมุ่งมั่นที่น่าหวาดหวั่นกว่าเดิม ทันใดนั้นเอง จดหมายฉบับหนึ่งก็ร่วงลงมาจากแขนเสื้อของคาสเซียนที่เดินผ่านไป ข้าก้มลงเก็บมันขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทา ตราประทับบนซองจดหมายไม่ใช่ตราของตระกูลดยุค... แต่มันคือตราประจำองค์จักรพรรดิที่ควรจะสาบสูญไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน! รี้ดเดอร์ที่รักคะ เรื่องราวความป่วนในค่ำคืนนี้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น อย่าเพิ่งรีบวางมือจากจอ เพราะตอนหน้าความลับที่ซ่อนอยู่ใต้หน้ากากของดยุคคาสเซียนกำลังจะถูกเปิดเผยแล้วนะคะ! ขอบคุณที่อยู่เคียงข้างและติดตามอ่านความร้ายที่ปนความน่ารักของเอลีน่ามาจนถึงตอนนี้เสมอเลยนะคะ รักนะคะทุกคน!