ตัวร้ายกับนางเอกเป็นเพื่อนกัน?

"จดหมายนั่น... ท่านได้มาจากไหนคะ?" ข้ากดเสียงต่ำ พยายามบังคับมือไม่ให้สั่นขณะชูตราประทับสีชาดที่ทำจากขี้ผึ้งชั้นดีขึ้นตรงหน้าคาสเซียน แววตาของเขาที่ปกติจะดูเย็นชาดุจน้ำแข็งในฤดูเหมันต์กลับไหววูบเพียงชั่วครู่ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเรียบเฉยที่ดูน่าหงุดหงิดยิ่งกว่าเดิม คาสเซียนไม่ได้ตอบในทันที เขายืนนิ่งอยู่กลางทางเดินโถงยาวของคฤหาสน์ กลิ่นอายความกดดันแผ่ออกมาจากร่างสูงโปร่งนั่นจนข้ารู้สึกหายใจลำบาก เขาค่อยๆ เอื้อมมือมาคว้าข้อมือข้าเบาๆ แล้วดึงให้หลบเข้าไปในห้องสมุดลับที่อยู่ใกล้ที่สุด ก่อนจะปิดประตูลงกลอนแน่นหนาด้วยเวทมนตร์ปิดกั้นเสียง "เจ้าไม่ควรเห็นมัน เอลีน่า" เสียงทุ้มต่ำของเขาราบเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยความกังวลที่ปิดไม่มิด "ตราประทับนี้ไม่ใช่สิ่งที่สตรีสูงศักดิ์ควรเข้าไปพัวพัน โดยเฉพาะเจ้าที่ควรจะอยู่อย่างสุขสบายในฐานะคู่หมั้นของข้า" "สุขสบายหรือคะ?" ข้าแค่นหัวเราะพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีเทาเข้มของเขา "ท่ามกลางการเมืองที่กำลังเดือดพล่าน ท่านคิดว่าข้าจะนั่งปักผ้าสวยๆ รอเวลาถูกเชือดทิ้งเหมือนในพล็อตเรื่องที่ข้า... เอ้อ หมายถึง สิ่งที่คนเขาเดากันได้งั้นหรือคะ" ข้าเกือบจะหลุดปากพูดเรื่อง 'พล็อตนิยาย' ออกไปเสียแล้ว แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญในตอนนี้ สิ่งสำคัญคือตระกูลดยุคของเขากำลังทำอะไรบางอย่างที่ท้าทายอำนาจจักรพรรดิที่ 'ควรจะสาบสูญ' ไปแล้วคนนั้น! ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างระมัดระวัง เป็นจังหวะสม่ำเสมอที่บ่งบอกถึงผู้มาเยือนอย่างชัดเจน ไม่ใช่บ่าวรับใช้ และไม่ใช่คนแปลกหน้า "ท่านคาสเซียนคะ? ข้าเองค่ะ... โซเฟีย" ข้าเบิกตากว้าง หันไปมองคาสเซียนด้วยความตกตะลึง 'นางเอกนิยาย' มาโผล่อะไรที่ห้องสมุดลับของพระเอกในเวลานี้กันล่ะคะ? ตามเนื้อเรื่องเดิม สองคนนี้แทบจะไม่ได้คุยกันจนกว่าจะถึงงานเลี้ยงเต้นรำหน้า! คาสเซียนขมวดคิ้วแน่น เขารีบซ่อนจดหมายฉบับนั้นไว้ในอกเสื้อ ก่อนจะเปิดประตูออกด้วยท่าทีปกติที่สุดราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น โซเฟียก้าวเข้ามาในห้องด้วยชุดกระโปรงสีฟ้าอ่อนที่ดูเรียบง่ายแต่สง่างาม ดวงตาใสซื่อของนางกวาดมองไปรอบห้อง ก่อนจะหยุดลงที่ข้า ใบหน้าของนางประดับด้วยรอยยิ้มที่ดูโล่งใจอย่างประหลาด "เอลีน่า! ข้าดีใจจังที่เจอเจ้าที่นี่" นางเดินตรงมาจับมือข้าไว้แน่น ความอบอุ่นจากมือเล็กๆ ของนางทำให้ข้าที่เตรียมตัวจะ 'ร้าย' ใส่ต้องชะงักไปชั่วครู่ "ข้ามีเรื่องอยากจะปรึกษาเจ้า... เรื่องที่ข้าไม่อาจบอกใครได้นอกจากเจ้ากับท่านคาสเซียน" ข้ามองหน้านางสลับกับคาสเซียน ความสับสนเริ่มตีรวนในอก นี่มันเกิดอะไรขึ้น? ตัวร้ายกับนางเอกกำลังจะกลายเป็นเพื่อนสนิทกันหรือนี่? โลกของนิยายเรื่องนี้มันพังไม่เป็นท่าไปถึงไหนกันแล้ว! "เรื่องอะไรคะ?" ข้าถามพลางพยายามดึงมือออกอย่างนุ่มนวล แต่โซเฟียกลับกำมือข้าแน่นขึ้นอีก "เรื่องที่จักรพรรดิองค์ก่อน... ไม่ได้สาบสูญไปจริงๆ" โซเฟียลดเสียงลงจนเกือบเป็นกระซิบ ดวงตาของนางที่เคยดูไร้เดียงสากลับฉายแววเฉียบคมอย่างที่ข้าไม่เคยเห็นมาก่อน "และเขากำลังเรียกตัวพวกเราทุกคน... ในฐานะ 'ผู้กุมชะตา' ของโลกใบนี้" บรรยากาศในห้องเงียบสงัดลงจนได้ยินเสียงหัวใจของข้าเต้นรำพะงาบๆ ข้าเหลือบไปเห็นคาสเซียนที่ถอนหายใจออกมาอย่างยอมจำนน เขามองข้าด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป... มันไม่ใช่สายตาของคนเย็นชาที่มองคู่หมั้น แต่มันคือสายตาของคนที่เป็นพวกเดียวกัน คาสเซียนเดินเข้ามาใกล้ข้า ลูบไล้เส้นผมของข้าเบาๆ ราวกับจะปลอบประโลม "ข้าตั้งใจจะบอกเจ้าทีหลัง... แต่ดูเหมือนโซเฟียจะใจร้อนกว่าที่ข้าคิด" "เดี๋ยวก่อนนะคะ... พวกท่านพูดเรื่องอะไรกัน?" ข้าถามพลางถอยหลังไปชนโต๊ะไม้ตัวใหญ่ "ผู้กุมชะตา? แล้วทำไมข้าถึงต้องเป็นหนึ่งในนั้นด้วย?" โซเฟียปล่อยมือข้า แล้วหยิบเหรียญตราสีทองอร่ามที่ดูคล้ายกับตราประทับในจดหมายออกมาจากกระเป๋า นางวางมันลงบนโต๊ะ เสียงเหรียญกระทบไม้ดังก้องกังวานเหมือนเสียงระฆังแห่งหายนะ "เพราะเจ้าไม่ใช่คนของโลกนี้ยังไงล่ะ เอลีน่า" โซเฟียเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ราวกับกำลังคุยเรื่องสภาพอากาศ "เจ้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อเป็นนางร้าย แต่เจ้ามาที่นี่เพื่อ 'แก้ไข' สิ่งที่พวกเขาสร้างผิดพลาดไว้... และถ้าเจ้าไม่รีบตัดสินใจตอนนี้ กองทัพเงาที่กำลังจะบุกเข้ามาในเขตแดนทางเหนือจะขยี้ที่นี่จนไม่เหลือแม้แต่ซาก" ทว่า ก่อนที่ข้าจะได้โต้ตอบอะไร ประตูห้องสมุดก็ถูกกระชากเปิดออกโดยปราศจากการเคาะ! ร่างของชายชุดดำกลุ่มใหญ่กรูเข้ามาล้อมพวกเราไว้ ดาบในมือของพวกเขาชี้มาที่พวกเราอย่างพร้อมเพรียง และบุคคลที่เดินนำหน้ากลุ่มคนเหล่านั้นเข้ามา คือชายผู้ที่สวมหน้ากากเงินครึ่งใบหน้า... คนที่ควรจะเป็นบิดาที่ล่วงลับไปแล้วของคาสเซียน! "ความลับมักจะมีอายุสั้นเสมอ" ชายสวมหน้ากากเอ่ย เสียงของเขาฟังดูแหบพร่าและคุ้นหูอย่างน่าประหลาด "และวันนี้... ข้าจะทำให้ตำนานบทนี้ปิดฉากลงด้วยเลือดของพวกเจ้าทุกคน" ข้ากำมือแน่น รู้สึกได้ถึงความเย็นเยียบที่แล่นพล่านไปทั่วสันหลัง นี่มันไม่ใช่ 'แผนร้ายฉบับนางร้าย' ที่ข้าเคยอ่านแล้ว แต่มันคือสงครามการเมืองระดับจักรพรรดิที่ข้าต้องเอาชีวิตให้รอด! ชาเขียวแก้วร้ายหวังว่าตอนนี้จะถูกใจรี้ดทุกคนนะคะ แล้วมาลุ้นกันต่อว่าเอลีน่าจะเอาตัวรอดจากสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานนี้ได้อย่างไรค่ะ!