การเต้นรำที่ไร้จังหวะ

“นั่นท่านกำลังพยายามฆาตกรรมข้า หรือกำลังซ้อมเต้นกันแน่ เอลีน่า?” เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความขบขันของคาสเซียนดังขึ้นข้างหู ท่ามกลางเสียงดนตรีบรรเลงหวานหูในงานเต้นรำประจำปีของราชอาณาจักร ข้าที่กำลังก้มหน้าก้มตางัดเอาวิชาเต้นรำระดับงูๆ ปลาๆ มาใช้ถึงกับชะงักกึก รองเท้าส้นสูงของข้าเพิ่งจะฝังลงไปบนหลังเท้าของท่านดยุคผู้เย็นชาเป็นครั้งที่ห้าของเพลงนี้ ข้าเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าคมคายที่ยามนี้ไม่ได้เรียบเฉยอย่างที่เคย แต่กลับมีรอยยิ้มมุมปากที่ทำให้ใจข้ากระตุกวูบ “หม่อมฉันไม่ได้ตั้งใจนะคะ! ใครใช้ให้ฝ่าบาทขยับตัวตามจังหวะที่เดายากขนาดนั้นกันล่ะคะ” ข้าเถียงกลับทั้งที่แก้มร้อนผ่าว พยายามทำหน้าตาร้ายกาจตามแผนที่วางไว้—คือการทำตัวเป็นนางร้ายที่เกลียดชังเขาจนไม่อยากเต้นด้วย แต่ดูเหมือนมันจะล้มเหลวไม่เป็นท่า เพราะมือของท่านดยุคที่โอบเอวข้าอยู่นั้นกลับกระชับแน่นขึ้น ราวกับกลัวว่าข้าจะหนีไปไหน “หืม... จังหวะที่เดายาก หรือท่านเพียงแค่ไม่มีสมาธิเพราะมัวแต่จ้องมองหน้าข้ากันแน่?” เขาเลิกคิ้วถาม ดวงตาสีรัตติกาลคู่นั้นกวาดมองใบหน้าข้าอย่างหยั่งเชิง “หลงตัวเองชะมัด!” ข้าพ่นลมหายใจออกทางจมูก ก่อนจะตั้งท่าจะเหยียบเท้าเขาอีกรอบด้วยความหมั่นไส้ แต่ครั้งนี้คาสเซียนไวกว่า เขาดึงตัวข้าเข้าไปใกล้จนหน้าอกของเราแทบจะแนบชิด กลิ่นน้ำหอมไม้สนจางๆ ของเขาทำเอาสมองข้าที่สั่งการให้ ‘ร้าย’ รวนไปหมด รอบข้างมีสายตามากมายจับจ้องมาที่คู่เต้นรำที่ ‘ผิดจังหวะ’ ที่สุดในงาน เจ้าหญิงโซเฟียที่ยืนอยู่ไม่ไกลส่งยิ้มหวานหยดมาให้ ข้าได้แต่เม้มปากแน่น พยายามใช้สายตาส่งสัญญาณว่า *‘ช่วยด้วย! ช่วยเอาเขากลับไปที!’* แต่นางกลับหัวเราะคิกคักพลางตบมือเบาๆ ราวกับกำลังดูฉากโรแมนติกในละครหลังข่าว “ดูเหมือนเจ้าหญิงจะพอใจกับ ‘การแสดง’ ของเรามากนะ” คาสเซียนกระซิบ เสียงของเขาแหบพร่าลงเล็กน้อย “เอลีน่า... ถ้าท่านยังไม่อยากให้รองเท้าของท่านพังไปมากกว่านี้ หรือเท้าของข้าแหลกเป็นผุยผง ข้าแนะนำว่าให้หยุดจ้องนาง แล้วจ้องที่ตาของข้าก็พอ” “ท่านมันน่ารำคาญที่สุดเลย คาสเซียน” ข้าพึมพำ แต่ก็ยอมทำตามแต่โดยดี เราหมุนตัวไปตามจังหวะเพลงที่เริ่มเร็วขึ้น แม้ข้าจะยังคง ‘พลาด’ เหยียบเท้าเขาอยู่อีกสองสามครั้ง แต่คาสเซียนกลับไม่ได้แสดงอาการเจ็บปวดเลยสักนิด เขากลับหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ราวกับว่าการที่ข้าเหยียบเท้าเขาคือความบันเทิงรูปแบบหนึ่ง ความโกลาหลเล็กๆ นี้ทำให้ข้าเผลอหลุดยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว บรรยากาศรอบข้างที่เคยรู้สึกอึดอัดกลับดูผ่อนคลายลง ความเป็นนางร้ายที่ข้าพยายามสร้างขึ้นมาดูเหมือนจะละลายหายไปกับท่วงทำนองดนตรี “ท่านยิ้มแล้ว” เขากระซิบ น้ำเสียงอ่อนโยนจนข้าใจสั่น “รู้ตัวไหมว่าเวลาท่านยิ้ม... ท่านไม่เหมือนนางร้ายที่พยายามจะเป็นเลยสักนิด” ประโยคคำถามที่เหมือนคำสารภาพนั่นทำให้ข้าชะงักเท้าที่กำลังจะก้าว ความลังเลวูบหนึ่งเกิดขึ้นในใจ ข้าเป็นใครกันแน่? หญิงสาวที่มาจากอีกโลกเพื่อทำภารกิจนางร้าย หรือลินินที่แค่อยากจะมีชีวิตที่มีความสุขในโลกที่ดูเหมือนนิยายเรื่องนี้? ทว่า ก่อนที่ข้าจะได้หาคำตอบให้ตัวเอง เสียงดนตรีที่กำลังเร้าอารมณ์พลันเงียบกริบลงอย่างกะทันหัน ความเงียบเข้าปกคลุมห้องโถงใหญ่รวดเร็วจนน่าขนลุก ผู้คนรอบข้างต่างหยุดนิ่งราวกับรูปปั้น คาสเซียนคลายวงแขนออกจากเอวข้าทันที แววตาที่เคยอ่อนโยนเปลี่ยนเป็นเฉียบคมดุจใบมีด เขากวาดสายตาไปทางประตูใหญ่ของห้องโถงที่ค่อยๆ เปิดออกช้าๆ พร้อมกับร่างของชายชุดดำกลุ่มหนึ่งที่ก้าวเข้ามาด้วยท่าทีคุกคาม “ดูเหมือนจะมีแขกไม่ได้รับเชิญมาร่วมงานเต้นรำของเราแล้วนะ” คาสเซียนพูดเสียงเรียบ แต่กระชับมือข้าไว้แน่น “ไปอยู่ข้างหลังข้า เอลีน่า... นี่ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ แล้ว” ท่ามกลางความตื่นตระหนกของผู้คนในงาน แสงไฟในห้องโถงพลันดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิดที่ปกคลุมไปทั่ว และในวินาทีที่แสงจันทร์ลอดผ่านหน้าต่างเข้ามา ข้าก็เห็นเงาหนึ่งที่คุ้นเคยยืนตระหง่านอยู่บนระเบียงชั้นสอง... รอยยิ้มของเขาคนนั้น ทำให้ข้าตระหนักได้ทันทีว่า แผนร้ายที่แท้จริงเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นในค่ำคืนนี้ ขอบคุณที่ร่วมลุ้นไปกับความโก๊ะของเอลีน่าและหัวใจที่เริ่มสั่นไหวของดยุคคาสเซียนนะคะ!