ดอกไม้พิษหรือดอกไม้ปลอม

“ถ้าเจ้าหญิงโซเฟียได้รับช่อดอกไม้นี้ไป รับรองว่า... แผนการร้ายที่ดิฉันวางไว้ต้องสำเร็จแน่นอนค่ะ!” ฉันพึมพำกับตัวเองเบาๆ พลางจ้องมองช่อดอกไม้ ‘ไฮเดรนเยียสีน้ำเงิน’ ในมือด้วยสายตามาดร้าย... หรืออย่างน้อยก็พยายามทำให้น่ากลัวที่สุดในสายตาของนางร้ายมือใหม่ ภายในห้องปรุงยาที่อบอวลไปด้วยกลิ่นสมุนไพรจางๆ เจ้าเหมียวสีส้ม ‘ส้มจี๊ด’ ที่นอนพุงกางอยู่บนโต๊ะทำงานถึงกับปรือตาขึ้นมองฉันอย่างสมเพช ก่อนจะหาวหวอดใหญ่จนหนวดกระดิก แผนการ ‘ร้ายแบบนุ่มนิ่ม’ ของฉันในวันนี้คือการมอบดอกไม้ที่มีละอองเกสร ‘ทำให้จามไม่หยุด’ ให้กับเจ้าหญิงโซเฟีย เพื่อที่ในงานเต้นรำคืนนี้ เธอจะได้เสียบุคลิกจนดูไม่งามในสายตาของดยุคคาสเซียน... ใช่ค่ะ ฟังดูเป็นแผนที่ชั่วร้าย (ในระดับเด็กประถม) แต่นี่แหละคือขีดจำกัดสูงสุดของวิญญาณสาวออฟฟิศขี้เกรงใจอย่าง ‘ลินิน’ ที่มาอยู่ในร่างเอลีน่าคนนี้ “เอลีน่า... เธอทำอะไรอยู่ตรงนี้คนเดียว?” เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นจากหน้าประตูห้องปรุงยา ทำเอาฉันสะดุ้งสุดตัวจนช่อดอกไม้เกือบหลุดมือ ดยุคคาสเซียนยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น ร่างสูงสง่าในชุดเครื่องแบบทหารเต็มยศดูตัดกับบรรยากาศในห้องที่รกรุงรังไปด้วยขวดแก้ว ดวงตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องมาที่ดอกไม้ในมือฉันอย่างสงสัย “ดะ... ดยุค! ท่านเข้ามาทำไมไม่ให้สุ้มให้เสียงคะ!” ฉันรีบเอาช่อดอกไม้ไปซ่อนไว้ด้านหลัง รอยยิ้มที่พยายามปั้นให้ดูเยือกเย็นมันกลับดูแห้งแล้งเสียจนดูเหมือนคนกำลังท้องเสียมากกว่า “ดิฉันกำลัง... ทำงานวิจัยเรื่องพันธุ์พืชอยู่ค่ะ! ดอกไม้พวกนี้ มันเป็นดอกไม้หายากที่... ที่ต้องการความสงบ!” คาสเซียนก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ กลิ่นอายความเป็นผู้นำและความกดดันจากเขาทำเอาหัวใจฉันเต้นรัวเหมือนกลองชุด “งั้นหรือ... ดอกไม้ที่เจ้าถืออยู่ดูเหมือนไฮเดรนเยียที่สวนหลังวัง ซึ่งเป็นดอกไม้โปรดของเจ้าหญิงโซเฟียเสียด้วย” เขาก้าวประชิดตัวจนฉันต้องถอยหลังไปจนติดขอบโต๊ะ ความร้อนผ่าวแผ่ซ่านไปทั่วใบหน้าเมื่อเขายื่นมือมาจับข้อมือฉันไว้เบาๆ เพื่อดึงช่อดอกไม้ที่ซ่อนอยู่ข้างหลังออกมา “ไหนข้าขอดูกระบวนการ ‘วิจัย’ ของเจ้าหน่อยซิ” “อย่าค่ะ! คือว่า...” ฉันหน้าเสีย พยายามยื้อยุดช่อดอกไม้นั้นไว้ แต่แรงของดยุคหนุ่มมีหรือจะสู้ได้ เขาแย่งมันไปจากมือฉันได้สำเร็จ สายตาของเขาเปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นความเรียบเฉยที่คาดเดาไม่ได้ “เกสรพรรณไม้ชนิดนี้มีพิษอ่อนๆ ที่ทำให้ระคายเคืองต่อระบบทางเดินหายใจ เอลีน่า... เจ้ากำลังพยายามทำอะไร?” บรรยากาศในห้องเงียบกริบจนได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง ฉันก้มหน้าหลบสายตา ไม่กล้าบอกว่า ‘จะแกล้งนางเอกให้จามจนเสียลุค’ เพราะนั่นมันคงดูตลกเกินกว่าที่ใครจะเชื่อ “ดิฉันแค่... อยากทดสอบว่าท่านจะสังเกตเห็นไหม” ฉันตอบเสียงอ่อย “ถ้าดิฉันเป็นนางร้ายที่เก่งกาจ ดิฉันคงทำลายงานเลี้ยงให้พังพินาศไปแล้ว แต่นี่... ดิฉันทำได้แค่ให้ใครสักคนจามจนเสียบุคลิก ท่านคงสมเพชดิฉันมากสินะคะ” คาสเซียนนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เขาจะโน้มตัวลงมาจนใบหน้าของเราห่างกันเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นๆ ของเขารดรินอยู่ข้างแก้มฉัน “ข้าไม่ได้มองว่ามันน่าสมเพช... แต่ข้ากลับมองว่าเจ้ากำลังพยายาม ‘ทำความรู้จัก’ กับวิธีเล่นงานคนอื่นด้วยวิธีที่ประหลาดที่สุดเท่าที่ข้าเคยเห็นมา” เขาหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะหยิบดอกไฮเดรนเยียขึ้นมาหนึ่งดอกแล้วทัดไว้ข้างหูฉันอย่างแผ่วเบา “หากเจ้าอยากให้คนอื่นประทับใจหรือหวั่นไหว การใช้ดอกไม้ที่ไร้พิษภัยอาจจะได้ผลมากกว่านะ เอลีน่า” ความรู้สึกเหมือนไฟช็อตแล่นผ่านสมองฉัน วินาทีที่เขากำลังจะพูดอะไรต่อ ประตูก็ถูกผลักเปิดออกกว้างอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย! “พี่เอลีน่าคะ! ช่วยด้วย!” เจ้าหญิงโซเฟียวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในห้อง ใบหน้าหวานซึ้งที่เคยเรียบเฉยบัดนี้เต็มไปด้วยหยาดน้ำตา เธอโผเข้ากอดฉันแน่นจนฉันเซไปพิงหน้าอกของคาสเซียน “พี่เอลีน่า... ท่านพ่อ... ท่านพ่อจะจับโซเฟียแต่งงานกับรัชทายาทต่างแดนที่ขึ้นชื่อเรื่องความโหดร้ายในคืนวันพรุ่งนี้แล้ว!” ฉันเบิกตากว้าง ความจำในฐานะ ‘คนอ่านนิยาย’ ย้อนกลับมาทันที! ในต้นฉบับ... เหตุการณ์นี้คือจุดเริ่มต้นที่เจ้าหญิงโซเฟียจะถูกส่งตัวไปในฐานะ ‘ตัวประกัน’ และนำไปสู่ความตายในอีกไม่กี่ตอนข้างหน้า หากฉันไม่ทำอะไรสักอย่าง... ทุกอย่างจะพังพินาศ “เดี๋ยวสิโซเฟีย!” ฉันพยายามตั้งสติ “มันต้องมีวิธีแก้สิ! ใครเป็นคนสั่งการเรื่องนี้!” โซเฟียส่ายหน้าสะอื้น “เป็นรับสั่งจากพระราชา... แต่คนทูลเสนอเรื่องนี้คือ... ท่านราชครูที่เพิ่งเดินทางกลับมาจากอาณาจักรข้างๆ...” คาสเซียนที่ยืนกอดอกนิ่งเงียบมาตลอดจู่ๆ ก็ขยับกาย ดวงตาสีน้ำเงินเข้มของเขาฉายแววอันตราย “ราชครูคนนั้นไม่ได้เดินทางมาเพียงลำพัง เอลีน่า... เตรียมตัวให้พร้อม คืนนี้เราจะไปงานเลี้ยงกาล่าโดยไม่ได้รับเชิญ เพราะนั่นไม่ใช่แค่เรื่องของการแต่งงาน แต่มันคือการยึดอำนาจที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น” เขาขยับมาบังฉันกับโซเฟียไว้ด้านหลัง สายตาจ้องเขม็งไปที่หน้าต่างที่เปิดค้างไว้ เห็นเงาดำสายหนึ่งพุ่งผ่านสวนไปอย่างรวดเร็ว—นั่นไม่ใช่เงาขององครักษ์ แต่มันคือ ‘นักฆ่า’ ที่มีตราสัญลักษณ์ของอาณาจักรที่ห่างไกลอยู่บนอกเสื้อ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับเอลีน่าและแมวส้มตัวป่วนในตอนนี้ด้วยนะคะ!