พ่ายแพ้ต่อความน่ารักของตัวเอง

"ข้าบอกว่าให้ 'แพ้' ไม่ใช่ให้ 'พินาศ'!" เสียงกระซิบลอดไรฟันของเอลีน่าดังขึ้นท่ามกลางเสียงโห่ร้องกึกก้องของเหล่าผู้ชมในสนามประลอง ดาบไม้ในมือของเธอยังสั่นระริกจากการปะทะครั้งสุดท้าย ขณะที่ร่างของคู่ต่อสู้—อัศวินฝีมือดีที่สุดในกองกำลังของดยุคคาสเซียน—นอนแผ่หลาอยู่บนพื้นทรายด้วยความงุนงง เอลีน่าพยายามปั้นหน้าดุ พยายามขมวดคิ้วให้ดูร้ายกาจที่สุดเท่าที่ใบหน้าเรียวสวยจะอำนวย เธออุตส่าห์วางแผนมาอย่างดีว่าจะแสร้งทำเป็นเสียหลัก ล้มพับลงไปให้ดูน่าสงสาร เพื่อที่จะได้ถอนตัวจากการประลองนี้เสียที แต่ทว่า... สัญชาตญาณของการเป็นสาวออฟฟิศที่ต้องเอาตัวรอดในโปรเจกต์งานที่เดดไลน์จวนเจียน มันกลับสั่งให้เธอ 'ปัดป้อง' และ 'สวนกลับ' ไปโดยอัตโนมัติ ผลลัพธ์น่ะหรือ? ก็ตามที่เห็นนี่ไงคะ เธอชนะการประลองไปแบบงงๆ ทั้งที่ควรจะเป็นตัวร้ายที่อ่อนแอและบอบบางแท้ๆ! "เอลีน่า... เจ้าช่าง..." เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบดังขึ้นจากมุมอัฒจันทร์ ดยุคคาสเซียนก้าวลงมาจากแท่นประทับ สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นจ้องมองเธอราวกับกำลังพยายามถอดรหัสลับในสมองของเธออยู่ เอลีน่ารีบปรับสีหน้าให้ดูหยิ่งผยองทันที "ก็แค่โชคช่วยค่ะ ท่านดยุค อย่าได้ใส่ใจนักเลย ฉันก็แค่ไม่อยากเจ็บตัวไปมากกว่านี้... การประลองที่น่าเบื่อแบบนี้ควรจบลงได้แล้ว" คาสเซียนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มุมปากของเขากระตุกราวกับพยายามกลั้นยิ้ม "โชคช่วย? ทั้งที่เจ้าอ่านการเคลื่อนไหวของเขาออกทุกจังหวะ และปิดฉากด้วยท่ามาตรฐานของอัศวินชั้นสูงน่ะหรือ?" "ดิฉัน... ดิฉันแค่บังเอิญเคยเห็นคนเขาทำกันน่ะค่ะ!" เธอรีบแก้ตัว เสียงเริ่มติดขัดเมื่อเห็นเขาก้าวเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นหอมสะอาดจางๆ จากกายของชายหนุ่ม ในจังหวะนั้นเอง เจ้าหญิงโซเฟียที่นั่งอยู่บนอัฒจันทร์ก็ปรบมือรัวด้วยแววตาวาวโรจน์ "ท่านเอลีน่าเก่งกาจจริงๆ ด้วยเพคะ! ท่านช่างอ่อนโยนเสียจริง ที่ออมมือจนอัศวินของเราแทบไม่บาดเจ็บเลยแม้แต่นิดเดียว ท่านนี่แหละคือไอดอลของหม่อมฉัน!" เอลีน่าแทบอยากจะเอาหัวโขกกำแพงให้รู้แล้วรู้รอดไป ออมมืออะไรกันคะ! ฉันตั้งใจจะล้มให้ได้ แต่ดันทำไม่ได้ต่างหาก! ความน่ารักที่เธอตั้งใจจะใช้เป็นอาวุธในการปั่นหัวคนอื่น ตอนนี้มันกลายเป็นเกราะป้องกันที่ทำให้ทุกคนตีความการกระทำอันโก๊ะกังของเธอไปในทางชื่นชมเสียหมด คาสเซียนขยับเข้ามาใกล้จนเอลีน่าสัมผัสได้ถึงความร้อนจากร่างสูง เขาโน้มตัวลงมาเล็กน้อยจนใบหน้าอยู่ห่างกันเพียงคืบ "ข้าเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่า เจ้ากำลังวางแผนร้าย... หรือกำลังเล่นตลกเพื่อเรียกร้องความสนใจจากข้ากันแน่" "ท่านดยุค! อย่าสำคัญตัวผิดไปหน่อยเลยค่ะ!" เธอเชิดหน้าใส่ แต่หัวใจกลับเต้นผิดจังหวะจนแทบจะทะลุออกมานอกอก "งั้นหรือ?" เขาหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเซ็กซี่จนน่าหมั่นไส้ "ถ้าอย่างนั้น... การประลองรอบสุดท้ายในวันพรุ่งนี้ ข้าจะลงสนามด้วยตัวเอง เจ้าคงไม่ว่าอะไรใช่ไหม?" เอลีน่าเบิกตากว้างจนแทบถลน เธอต้องการจะปฏิเสธ ต้องการจะตะโกนใส่หน้าว่า 'ไม่!' แต่ในวินาทีที่เธอกำลังจะอ้าปาก ความเงียบงันก็เข้าครอบคลุมทั่วทั้งสนามประลอง เมื่อจู่ๆ ประตูทางเข้าของสนามประลองก็ถูกผลักออกอย่างแรง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของอัศวินชุดดำนับสิบกรูเข้ามาล้อมรอบสนาม ทุกสายตาจับจ้องไปที่ร่างของชายวัยกลางคนในชุดคลุมสีเข้มที่เดินแทรกเข้ามาตรงกลาง เขาคือราชครูแห่งอาณาจักร ผู้ซึ่งหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยนานนับเดือน "ขออภัยที่ขัดจังหวะการประลองของพวกท่าน..." ราชครูเอ่ยขึ้น เสียงของเขาแหบแห้งราวกับกิ่งไม้แห้งเสียดสีกัน ก่อนจะหันมาสบตาเอลีน่าด้วยรอยยิ้มที่ทำให้เธอเย็นวาบไปถึงสันหลัง "แต่ดูเหมือนว่า 'แม่มด' ที่พวกท่านกำลังปกป้องอยู่นี้... จะมีความลับที่แม้แต่ดยุคคาสเซียนเองก็ยังไม่เคยล่วงรู้" คาสเซียนคว้าตัวเอลีน่ามาไว้ข้างหลังเขาทันที มือหนาบีบไหล่เธอแน่นขึ้นเล็กน้อย เอลีน่ารู้สึกได้ถึงเหงื่อเย็นๆ ที่ซึมตามไรผม เธอไม่รู้ว่าราชครูคนนี้มาทำไม หรือกำลังพูดถึงความลับเรื่องที่เธอเป็นคนจากโลกอื่นหรือเปล่า แต่แล้วราชครูก็ยื่นม้วนจดหมายปิดผนึกด้วยตราประทับสีเลือดส่งให้คาสเซียน "อ่านเสีย ดยุค... แล้วท่านจะรู้ว่า 'ความน่ารัก' ของสตรีผู้นี้ คือคำสาปที่กำลังกัดกินรากฐานของอาณาจักรเราไปทีละน้อย" เอลีน่ามองแผ่นหลังของคาสเซียนที่ดูเคร่งเครียดขึ้นทันทีที่เปิดจดหมายอ่าน เธอสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากร่างกายของเขา... นี่มันไม่ใช่บทนิยายที่เธอเคยอ่าน! ความลับที่ซ่อนอยู่ใต้รอยยิ้มโก๊ะๆ ของเธอกำลังจะทำลายทุกอย่างที่เธอพยายามสร้างขึ้นมาอย่างนั้นหรือ? รี้ดเดอร์จ๋า... งานเข้าเอลีน่าแล้วค่ะ คราวนี้จะแก้ตัวยังไงให้รอดไปได้ล่ะเนี่ย อย่าเพิ่งทิ้งน้องไปไหนนะคะ ชาเขียวแก้วร้ายจะรีบมาเฉลยปมในตอนหน้าให้ไวเลยค่ะ!