การประลองฝีมือที่วุ่นวาย

“ปล่อยมือสิคะเจ้าหญิง! ถ้าข้าเล็งพลาดไปโดนหูท่านขึ้นมา ข้าไม่รับผิดชอบนะคะ!” ฉันตะโกนก้องกลางสนามประลองยิงธนูที่เงียบกริบจนได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นรัวเป็นจังหวะกลองเพล ลำคันธนูไม้ยาวในมือสั่นระริกไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะเจ้าหญิงโซเฟียที่ยืนซ้อนหลังฉันอยู่กำลังพยายาม ‘ช่วย’ จับมือฉันให้เล็งไปที่เป้าใจกลางห่างออกไปห้าสิบเมตรด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มแสนซื่อ นี่มันเหตุการณ์บ้าอะไรกัน! ฉันตั้งใจจะมา ‘แพ้’ ให้สวยงามเพื่อรักษาภาพลักษณ์นางร้ายที่แสนอ่อนแอและไร้ค่า เพื่อที่จะได้ถูกตัดออกจากรายชื่อผู้มีสิทธิ์ในกองทัพหลวง แต่ดูสิ... ตอนนี้ฉันกลายเป็นตัวเอกของงานประลองไปเสียอย่างนั้น “เอลีน่า... ท่านดูเกร็งไปนะคะ ผ่อนคลายสิคะ แค่ปล่อยมือตามใจนึก ธนูจะนำทางไปหาความถูกต้องเองค่ะ” โซเฟียกระซิบข้างหู น้ำเสียงใสซื่อของนางทำเอาฉันขนลุกเกรียว ความถูกต้องบ้านท่านสิ! ถ้าลูกธนูนี้เข้าเป้ากลางร้อยเปอร์เซ็นต์แบบที่นิยายต้นฉบับบรรยายไว้ มีหวังไอ้พวกขุนนางหัวโบราณได้ลากฉันไปเข้ากองทัพในฐานะ ‘ยอดนักรบหญิงผู้กอบกู้’ แน่ แล้วชีวิตที่แสนสุขสบาย (ที่ฉันพยายามสร้าง) ในฐานะนางร้ายสุดกากก็จะพังทลายลง! ฉันเหลือบมองไปที่อัฒจันทร์ฝั่งประธาน ดยุคคาสเซียนนั่งพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีผ่อนคลาย ดวงตาสีรัตติกาลคู่นั้นจับจ้องมาที่ฉันเขม็ง มุมปากของเขากระตุกเล็กน้อยเหมือนกำลังกลั้นขำ... ใช่สิ ตาคนนี้รู้ทันสินะว่าฉันกำลังพยายามทำเรื่องโง่ๆ ให้มันพังพินาศอยู่ “เอาล่ะนะคะ...” ฉันสูดหายใจเข้าลึก กัดฟันแน่น “ขอโทษทีนะจ๊ะเป้าธนู... วันนี้เจ้าโชคร้ายหน่อยแล้ว” ฉันแกล้งทำเป็นสะดุดปลายเท้าตัวเองจังหวะที่นิ้วกำลังจะปล่อยสายธนู ร่างกายเอนไปด้านหลังจนเจ้าหญิงโซเฟียอุทานเสียงหลง แต่ทว่า... พลังเหนือธรรมชาติของพล็อตนิยายเรื่องนี้มันช่างน่ารำคาญใจเหลือเกิน ในขณะที่ฉันตั้งใจจะปล่อยลูกธนูให้เฉียดเป้าไปไกลๆ ปลายสายธนูกลับเกี่ยวเข้ากับแขนเสื้อของฉัน แรงดีดของคันธนูมหาศาลส่งลูกธนูพุ่งทะยานออกไปด้วยความเร็วสูง! *ฟิ้วววววว—ฉึก!* เสียงแหวกอากาศฟังดูทรงพลังและแม่นยำเกินเหตุ ลูกธนูพุ่งผ่านอากาศราวกับมีชีวิต ปักฉึกเข้าที่ใจกลางเป้าเป๊ะๆ แถมยังแรงพอที่จะพุ่งทะลุเป้าไม้ไปปักลึกถึงเสาไม้ด้านหลังจนสั่นสะเทือนไปทั้งสนาม ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่เสียงปรบมือจะดังระงมจากฝูงชนที่ตื่นตะลึง “สุดยอด! เล็งไปที่เป้าไม้ชั้นนอก แต่กลับปักเข้าที่ใจกลางได้อย่างเหลือเชื่อ สมกับเป็นเลดี้เอลีน่าจริงๆ ค่ะ!” เจ้าหญิงโซเฟียปรบมือตาเป็นประกาย ฉันยืนค้างตัวแข็งทื่อ เหงื่อเม็ดเป้งไหลซึมผ่านไรผม ภารกิจ ‘แพ้ให้สวยงาม’ ของฉันพังไม่เป็นท่า! ฉันหันไปมองยุคคาสเซียนอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ได้แค่กลั้นขำแล้ว แต่เขากำลังยกมือขึ้นปิดหน้าแล้วหัวเราะออกมาเบาๆ จนไหล่ไหว “ยินดีด้วยนะครับ เลดี้เอลีน่า... ดูเหมือนว่าผลงานของท่านจะสร้างความลำบากใจให้ฝ่ายจัดการแข่งขันเสียแล้ว” คาสเซียนลุกขึ้นยืนแล้วก้าวลงจากอัฒจันทร์ ตรงดิ่งมาหาฉันที่กลางสนาม ฝีเท้าของเขาดูมั่นคงและทรงอำนาจจนคนรอบข้างต้องรีบหลีกทาง “ท่านดยุค...” ฉันเม้มปากแน่น “นั่น... มันเป็นอุบัติเหตุค่ะ ความฟลุ๊คล้วนๆ เลยนะคะ!” “อุบัติเหตุงั้นหรือครับ?” เขาหยุดลงตรงหน้าฉัน ระยะห่างเพียงไม่กี่คืบทำให้ฉันได้กลิ่นหอมจางๆ ของน้ำหอมไม้ซีดาร์จากตัวเขา สายตาที่เขาใช้มองฉันไม่ได้เย็นชาเหมือนที่เคยเป็น แต่มันมีความเอ็นดูที่น่าขนลุกปนอยู่ “คนโง่ที่ไหนจะสามารถคำนวณแรงดีดของธนูบวกกับทิศทางลมขณะที่สะดุดล้มได้แม่นยำขนาดนี้ ถ้าท่านไม่ใช่ยอดอัจฉริยะ ก็คงเป็นคนที่พระเจ้าประทานพรมาให้... หรือไม่... ก็เป็นคนซุ่มซ่ามที่น่ารักที่สุดเท่าที่ผมเคยพบมา” คำว่า ‘น่ารัก’ ทำให้ฉันหน้าแดงก่ำ ไม่ใช่เพราะเขิน แต่เพราะความอายที่แผนแตก! ฉันกำลังจะอ้าปากแก้ตัว แต่แล้วเสียงกระซิบหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง “เลดี้เอลีน่าคะ... ท่านลืมไปหรือเปล่าว่ายังมีอีกหนึ่งภารกิจ?” โซเฟียกระซิบ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของอัศวินกลุ่มหนึ่งดังขึ้นจากทิศทางประตูสนาม พวกเขาไม่ได้มาเพื่อร่วมประลอง แต่ในมือถือหมายจับสีแดงฉานที่มีตราประทับของราชสำนัก หัวหน้าอัศวินก้าวออกมาข้างหน้า คุกเข่าลงต่อหน้าฉัน แต่สายตานั้นกลับดูแคลนอย่างเปิดเผย “เลดี้เอลีน่า ท่านได้รับหมายเรียกตัวให้ไปเข้าเฝ้าพระราชา ณ ห้องโถงกบฏ ฐานที่ท่านแอบติดต่อกับสายลับแดนใต้... และดูเหมือนว่าลูกธนูเมื่อครู่ จะเป็นหลักฐานยืนยันว่าท่านฝึกฝนทักษะการรบเพื่อเตรียมก่อกบฏอย่างชัดเจนครับ” ฉันเบิกตากว้างจนแทบหลุดออกมาจากเบ้า อะไรนะ? นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน! ฉันแค่มาซ้อมยิงธนู แต่ไหงกลายเป็นคนร้ายวางแผนกบฏไปได้ล่ะคะ! คาสเซียนขยับตัวเข้ามาขวางหน้าฉันไว้ มือหนาของเขาแตะที่ด้ามดาบข้างเอวเบาๆ พร้อมกับยิ้มที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวเย็นยะเยือก “พวกท่านคงเข้าใจอะไรผิดไปกระมัง... เลดี้ของผมไม่ได้เป็นกบฏ แต่ถ้าท่านอยากจะพิสูจน์... ลองข้ามศพผมไปก่อนไหมล่ะ?” ความโกลาหลเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น และดูเหมือนว่าหนทางสู่การเป็น ‘ตัวร้ายที่น่ารัก’ ของฉัน จะต้องแลกมาด้วยการเป็นนักโทษการเมืองเสียแล้ว หวังว่ารี้ดที่น่ารักของชาเขียวแก้วร้ายจะยังไม่ทิ้งกันไปไหนนะคะ เตรียมตัวลุ้นตอนต่อไปให้ดีค่ะ!