จบบทนำ: ความวุ่นวายแค่เริ่มต้น

“ท่านพี่... ท่านมาทำอะไรที่นี่คะ?” เสียงของเจ้าหญิงโซเฟียสั่นเครือเล็กน้อย ขณะที่สายตาของเธอจับจ้องไปยังร่างสูงสง่าที่ก้าวผ่านกรอบประตูเข้ามา ราวกับพายุที่พัดผ่านความเงียบงันในห้องสมุดจนมอดไหม้ ดยุคคาสเซียนไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที ดวงตาสีน้ำเงินเข้มดุจมหาสมุทรลึกกวาดมองสถานการณ์ตรงหน้า—เอลีน่าที่ยืนถือถาดคุกกี้อย่างเก้ๆ กังๆ มือไม้สั่นจนเกือบจะทำขนมร่วงหล่น กับโซเฟียที่ดูเหมือนกำลังจะร้องไห้ด้วยความตกใจ “ข้าเพียงแค่ผ่านมาตรวจงานราชการ” คาสเซียนตอบเสียงเรียบ ทว่าสายตาของเขากลับหยุดนิ่งอยู่ที่ใบหน้าของเอลีน่า “แต่ดูเหมือนห้องสมุดหลวงวันนี้จะมี ‘ความวุ่นวาย’ ที่น่าสนใจกว่ารายงานพวกนั้นเสียอีก” ฉันลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก นี่มันสถานการณ์อะไรกันคะเนี่ย! แผนร้ายที่ฉันอุตส่าห์วางไว้ว่าจะแกล้งทำคุกกี้ที่ใส่เกลือเกินจนกินไม่ได้ให้โซเฟีย เพื่อทำลายภาพลักษณ์นางเอกแสนดีของเธอ กลับกลายเป็นว่าเธอดันกินไปแล้วคำหนึ่ง พร้อมกับรอยยิ้มหวานหยดย้อยที่บอกว่า ‘อร่อยมากค่ะท่านพี่เอลีน่า’ แถมตอนนี้บอสใหญ่ของเรื่องอย่างดยุคคาสเซียนยังโผล่มากลางวงอีก แผนร้ายของฉันมันพังไม่เป็นท่ามาตั้งแต่บทแรกแล้วจริงๆ ด้วย! “ดยุคคาสเซียน... ท่านมาก็ดีค่ะ!” ฉันรวบรวมความกล้า ปรับน้ำเสียงให้ดูเย่อหยิ่งและร้ายกาจที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ในใจจะอยากมุดดินหนีก็ตาม “ดิฉันกำลังสั่งสอนเจ้าหญิงอยู่พอดีว่ามารยาทในการบุกรุกห้องสมุดส่วนตัวน่ะ เขาทำกันอย่างไร ท่านจะมาสมทบด้วยอีกคนไหมคะ?” ฉันเชิดหน้าขึ้น พยายามส่งสายตาจิกกัดไปให้ แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือมุมปากที่กระตุกยิ้มของดยุคหนุ่ม เขาค่อยๆ เดินตรงมาหาฉัน กลิ่นหอมจางๆ ของไม้สนและเครื่องเทศประจำตัวเขาทำเอาใจฉันเต้นรำไม่เป็นจังหวะ “สอนหรือครับ?” คาสเซียนหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าฉัน ระยะห่างที่ใกล้จนสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากตัวเขา “ถ้าการสอนของท่านคือการยืนหน้าแดงด้วยความประหม่าแบบนี้ ข้าว่าเจ้าหญิงโซเฟียคงไม่ได้รับบทเรียนอะไรนอกจากความเอ็นดูหรอกนะ” “ท่าน!” ฉันหน้าแดงก่ำ ไม่ใช่เพราะเขินนะคะ แต่เพราะความอับอายต่างหาก! “ดิฉันไม่ได้ประหม่า ดิฉันกำลังโกรธค่ะ โกรธมากด้วย!” โซเฟียที่ยืนมองอยู่ข้างๆ กลับหัวเราะคิกคักออกมาเบาๆ เธอเดินเข้ามาใกล้แล้วเอื้อมมือมาจับชายกระโปรงของฉันอย่างอ่อนโยน “ท่านพี่เอลีน่าไม่ต้องแกล้งร้ายหรอกค่ะ โซเฟียรู้ว่าที่ท่านทำคุกกี้ถาดนี้มา ก็เพราะท่านเป็นห่วงว่าโซเฟียจะหิวระหว่างอ่านหนังสือใช่ไหมคะ? ท่านใจดีที่สุดเลย” เอ่อ... โซเฟียคะ ช่วยหยุดเป็นคนดีเกินไปได้ไหมคะ? แบบนี้มันจะทำให้ตัวร้ายอย่างฉันไปทางไหนต่อเนี่ย! ฉันถอนหายใจออกมาอย่างยอมจำนน ไหล่ที่เคยเกร็งเริ่มตกวูบ ความมุ่งมั่นที่จะเป็นนางร้ายที่น่าเกรงขามมลายหายไปสิ้น ไม่ว่าฉันจะพยายามวางแผนร้ายสักกี่ครั้ง สวรรค์หรือพระเจ้าที่ไหนกันนะที่คอยกลั่นแกล้งให้ทุกอย่างกลายเป็นความน่ารักไปเสียหมด? คาสเซียนมองดูท่าทีที่เปลี่ยนไปของฉัน ดวงตาของเขาวูบไหวราวกับมีความในใจบางอย่างซ่อนอยู่ เขาก้าวเข้ามาใกล้จนหลังของฉันชนเข้ากับชั้นหนังสือ “เลิกร้ายกาจเสียทีเถอะเอลีน่า ข้าเริ่มเบื่อที่จะต้องเล่นตามน้ำกับแผนการล้มเหลวพวกนี้แล้ว” “หมายความว่ายังไงคะ?” ฉันถามพลางขมวดคิ้ว “หมายความว่า...” คาสเซียนโน้มตัวลงมาจนริมฝีปากของเขาอยู่ชิดใบหูของฉัน “ข้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อตรวจงานราชการหรอก แต่ข้ามาเพื่อดูว่าวันนี้ ‘นางร้าย’ ของข้า จะก่อเรื่องน่ารักอะไรให้ข้าต้องปวดหัวอีก” หัวใจของฉันแทบจะหยุดเต้น ในขณะที่ความตึงเครียดของสถานการณ์ควรจะพุ่งสูงขึ้น แต่มันกลับถูกแทนที่ด้วยความประหม่าที่แปลกประหลาด แต่ทว่า... ทันใดนั้นเอง เสียงประตูห้องสมุดก็ถูกกระชากเปิดออกอีกครั้งด้วยแรงมหาศาล พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างในชุดเกราะเงินวาววับที่ทุกคนต่างรู้จักกันดีในฐานะ ‘ผู้กล้า’ ผู้อารมณ์ร้อน “ข้าได้รับข่าวมาว่าเจ้าหญิงกำลังถูก ‘นางร้าย’ ข่มขู่! ปล่อยท่านหญิงโซเฟียเดี๋ยวนี้ เอลีน่า!” คมดาบถูกชักออกจากฝักและชี้ตรงมาทางฉันโดยไม่ลังเล แววตาของเขามุ่งมั่นและโกรธเกรี้ยว ความวุ่นวายที่ฉันคิดว่าจบลงแล้ว กลับกลายเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของหายนะครั้งใหม่ที่หนักหนากว่าเดิมหลายเท่าตัว... ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของนางร้ายจอมโก๊ะคนนี้มาจนถึงตอนที่ยี่สิบนะคะ หวังว่าทุกคนจะสนุกและเอาใจช่วยลินินให้รอดพ้นจากสถานการณ์นี้ไปด้วยกันนะคะ!