ศัตรูหัวใจที่มาถึง

“เจ้าคิดหรือว่าคมดาบนั่นจะเปลี่ยนใจข้าได้?” น้ำเสียงของฉันสั่นน้อยๆ แต่พยายามรักษามาดนางร้ายที่เพิ่งฝึกหัดมาไม่นานให้คงเส้นคงวาที่สุด ขณะที่ปลายนิ้วเย็นเฉียบของฉันดันปลายคมดาบที่จ่ออยู่ที่ลำคอออกไปช้าๆ พยายามไม่ให้มันบาดผิวจนเลือดซิบ ทั้งที่ใจข้างในเต้นรัวเป็นกลองชุดเสียยิ่งกว่าตอนต้องนำเสนองานให้หัวหน้าจอมเฮี้ยบฟังเสียอีก คาสเซียนขมวดคิ้วแน่น แววตาของเขาที่มักจะเฉยเมยเหมือนน้ำแข็งในฤดูหนาวบัดนี้กลับวาวโรจน์ไปด้วยโทสะ เขาไม่เพียงแต่ไม่เก็บดาบ แต่ยังก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างระหว่างเราเหลือเพียงลมหายใจกั้น “เอลีน่า... เจ้าเริ่มเล่นบทที่อันตรายเกินไปแล้ว” เขาขู่เสียงต่ำ “ก็ในเมื่อบทนางเอกมันน่าเบื่อ ข้าก็แค่อยากลองเป็นตัวร้ายที่ชีวิตมันหวือหวาดูบ้างไม่ได้หรือไงคะ?” ฉันเชิดหน้าขึ้น แม้จะอยากถอยหลังหนีแทบแย่แต่ศักดิ์ศรีนางร้ายกำมะลอมันค้ำคออยู่! ทว่า ก่อนที่สถานการณ์จะบานปลายไปมากกว่าการจ้องตากันจนไฟแทบลุก เสียงปรบมือดังแปะๆ ที่แฝงไปด้วยความรื่นเริงและจงใจกวนประสาทก็ดังแทรกขึ้นมาจากเงามืดริมระเบียงห้องโถง “ช่างเป็นฉากรักที่เร่าร้อน... และน่าหมั่นไส้เสียจริงว่าไหมครับท่านดยุค?” ร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีเงินปักลวดลายวิจิตรบรรจงก้าวออกมาจากเงามืด เรือนผมสีบลอนด์สว่างล้อกับแสงเทียน ดวงตาสีอเมทิสต์คู่นั้นกวาดมองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความหมายบางอย่างที่ฉันอ่านไม่ออก แต่มันทำให้รู้สึก ‘ไม่ปลอดภัย’ อย่างประหลาด คาสเซียนชะงัก ดาบในมือเขาลดลงทันที รังสีอำมหิตรอบตัวเขาพุ่งสูงขึ้นจนฉันรู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาล “เจ้ากลับมาทำไม... เซดริก” เซดริกงั้นเหรอ? ฉันขมวดคิ้วทวนชื่อนั้นในใจ พยายามขุดข้อมูลในความทรงจำเกี่ยวกับนิยายเรื่องนี้... อ้อ! เจ้าชายลำดับที่สองจากอาณาจักรข้างเคียง ผู้ที่มีนิสัยเจ้าเล่ห์เพทุบายและเป็น ‘คู่ปรับ’ ตัวฉกาจของคาสเซียน แถมในนิยายต้นฉบับ เขายังเป็นคนที่จะเข้ามาแย่งชิงทุกอย่างที่เป็นของพระเอกไปอีกด้วย “ถามแปลกนะท่านดยุค” เซดริกยิ้มกว้าง เดินเข้ามาใกล้ฉันอย่างถือวิสาสะจนคาสเซียนต้องก้าวมาขวางไว้ “ข้าได้ข่าวว่ามี ‘เพชรเม็ดงาม’ ชิ้นใหม่ปรากฏตัวขึ้นในงานเต้นรำที่ไร้สีสันของเจ้า เลยอุตส่าห์รีบเดินทางมาพิสูจน์ด้วยตาตัวเอง... ดูท่าข่าวลือจะเกินจริงไปหน่อย เพราะดูเหมือนแม่สาวน้อยคนนี้จะดู ‘น่ารัก’ กว่าที่คิดไว้เยอะเลย” เขาพูดพลางยื่นมือมาหมายจะเชยคางฉัน แต่ทว่า... ฉับ! คาสเซียนฟาดมือหนาของเซดริกออกไปอย่างแรงโดยไม่เกรงใจ “อย่าแตะต้องนาง” “โอ้... หวงเสียด้วย” เซดริกหัวเราะร่า ไม่ได้สะทกสะท้านแม้แต่น้อย เขามองฉันด้วยแววตาพราวระยับเหมือนเจอของเล่นถูกใจ “แม่สาวน้อย เอลีน่าใช่ไหม? สนใจจะเปลี่ยนไปดื่มชาที่อาณาจักรของข้าแทนการยืนถือดาบกับคนไร้อารมณ์แบบนี้ไหมครับ? รับรองว่าข้าจะทำให้เจ้าสนุกกว่าการเป็นนางร้ายในตำราเล่มนี้แน่” ฉันกะพริบตาปริบๆ นี่มันสถานการณ์อะไรกัน? ฉันแค่อยากเป็นตัวร้ายที่น่ารักและใช้ชีวิตให้รอดจนจบเรื่อง ไม่ได้อยากเป็นศูนย์กลางของสงครามชิงนางนะ! “ขอบคุณที่ชวนนะคะเจ้าชาย” ฉันขยับยิ้มหวาน—ยิ้มแบบนางร้ายที่คิดว่าร้ายที่สุดแล้ว—“แต่พอดีช่วงนี้ข้าค่อนข้างยุ่ง... ยุ่งกับการรังแกคนอื่นน่ะค่ะ เลยไม่มีเวลาไปนั่งดื่มชาเล่นกับใครที่ไหน โดยเฉพาะกับคนที่ดูเหมือนจะ ‘หิวแสง’ มากกว่าหิวชาแบบคุณ” เซดริกชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะเสียงดังลั่นห้อง “ฮ่าๆๆ! ดุร้ายใช้ได้! คาสเซียน... นี่เจ้าไปสรรหาคนแบบนี้มาจากไหนกัน? น่าสนใจจริงๆ” คาสเซียนไม่ตอบ เขากระชากแขนฉันให้ไปหลบอยู่ด้านหลังเขา มือของเขาจับไหล่ฉันไว้แน่นจนเจ็บ แต่มันกลับแฝงไปด้วยความรู้สึกหวงแหนที่ฉันไม่เคยได้รับมาก่อน “กลับไปซะ เซดริก ก่อนที่ข้าจะลืมความสัมพันธ์ฉันท์มิตรระหว่างอาณาจักรและส่งเจ้ากลับไปในโลง!” บรรยากาศในห้องอึดอัดขึ้นฉับพลัน เซดริกหุบยิ้มลง แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นคมกริบดุจมีดโกน เขาเดินเข้ามาใกล้จนเกือบประชิดคาสเซียน “เจ้ามั่นใจงั้นหรือว่านางเลือกเจ้าเพราะความรัก? หรือนางแค่ติดบ่วง ‘ความใจดี’ ที่เจ้าสร้างขึ้นมาหลอกล่อกันแน่?” ฉันได้แต่ยืนนิ่ง ความเงียบโรยตัวลงปกคลุม คำพูดของเซดริกกระทบใจฉันอย่างจัง ความใจดีงั้นเหรอ? ฉันที่พยายามเป็นนางร้าย แต่การกระทำทุกอย่างกลับทำให้ทุกคนเอ็นดูจนเหมือนฉันกำลัง ‘หว่านเสน่ห์’ โดยไม่รู้ตัวน่ะเหรอ? จู่ๆ เซดริกก็หันมาหาฉัน พร้อมกับยื่นกระดาษแผ่นเล็กๆ ที่มีตราประทับสีทองของราชวงศ์ส่งมาให้ “ถ้าเปลี่ยนใจเมื่อไหร่... ก็แค่เรียกชื่อข้าในที่ลับตาคนนะครับเอลีน่า ความลับที่เจ้าซ่อนไว้เกี่ยวกับ ‘ตัวตนที่แท้จริง’ ของเจ้า ข้าเองก็พอจะรู้มาบ้างเหมือนกัน” ใจฉันหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม! เขาว่ายังไงนะ? ความลับที่ว่าฉันมาจากอีกโลกหนึ่งงั้นเหรอ? เขาไปรู้อะไรมา? ก่อนที่ฉันจะทันได้โต้ตอบ เซดริกก็เดินจากไปพร้อมกับรอยยิ้มทิ้งท้ายที่แฝงไปด้วยนัยยะลึกลับทิ้งให้ห้องโถงกว้างใหญ่เหลือเพียงความเงียบงันที่น่าอึดอัด คาสเซียนหมุนตัวกลับมาหาฉัน แววตาของเขาไม่ได้โกรธเคืองอีกต่อไป แต่เป็นความสับสนและหวาดระแวงที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน “เขาพูดเรื่องอะไร...” คาสเซียนถามเสียงแผ่ว แต่ดวงตานั้นจับจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของฉัน เหมือนกำลังจะควานหาความจริงบางอย่างที่ฉันพยายามปิดบังมาตลอด “เอลีน่า... เจ้ายังมีเรื่องอะไรที่ไม่ได้บอกข้าอีกไหม?” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงติดตามความวุ่นวายของนางร้ายมือใหม่คนนี้นะคะ!