ข่าวลือที่แพร่สะพัดในวัง

"นั่นไง... นางมารร้ายที่ว่ากำลังเดินมาแล้ว ทำไมวันนี้ดูแปลกไป?" เสียงกระซิบกระซาบดังมาจากมุมมืดของระเบียงทางเดินในเขตพระราชฐานชั้นใน เอลีน่าหยุดก้าวเท้าที่กำลังสวมรองเท้าส้นสูงคู่สวยลงบนพื้นหินอ่อน เสียงสนทนาของนางกำนัลกลุ่มหนึ่งเงียบกริบลงทันทีราวกับถูกปิดสวิตช์ พวกเธอหน้าซีดเผือด คุกเข่าลงอย่างลนลานเมื่อเห็นใบหน้าเรียบเฉยของหญิงสาวที่ขึ้นชื่อว่า 'นางร้ายแห่งอาณาจักร' "ข้าไม่ได้หูหนวกนะคะ" เอลีน่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ หากแฝงไปด้วยความเหนื่อยหน่ายในใจ เธอไม่ได้โกรธหรอกนะ แต่มันก็น่าเบื่อที่ต้องรับบทบาทนางร้ายผู้โหดเหี้ยมในขณะที่ในสมองของเธอกำลังคำนวณสูตรชาเขียวมัทฉะลาเต้แก้วต่อไปอยู่ "เอ่อ... ท่านเลดี้เอลีน่า หม่อมฉัน... หม่อมฉันไม่ได้ตั้งใจจะ..." นางกำนัลคนหนึ่งสั่นงันงก เอลีน่าถอนหายใจพลางขยับชุดกระโปรงฟูฟ่องของเธอ มือเรียวหยิบซองจดหมายฉบับหนึ่งออกมาจากกระเป๋า มันไม่ใช่คำขู่หรือแผนการชั่วร้าย แต่มันคือสูตรขนมหวานที่เธอตั้งใจจะนำไปฝากเจ้าหญิงโซเฟียที่ห้องสมุด "เลิกตัวสั่นเสียทีค่ะ ข้าแค่จะมาถามว่า... วันนี้ที่โรงครัวทำพุดดิ้งนมสดหรือเปล่า? ถ้าทำ ช่วยบอกพ่อครัวให้ลดน้ำตาลลงครึ่งหนึ่งนะคะ มันดีต่อสุขภาพมากกว่า" หญิงสาวหันหลังเดินจากไป ทิ้งให้เหล่านางกำนัลยืนค้างด้วยใบหน้าตื่นตะลึง พวกเธอคาดหวังว่าจะถูกตบหน้า หรือถูกสั่งให้ไปยืนตากแดด แต่กลับได้รับคำแนะนำเรื่องสุขภาพแทน ที่โถงทางเดินหลัก ดยุคคาสเซียนยืนกอดอกพิงเสาหิน ดวงตาสีน้ำเงินเข้มดั่งห้วงมหาสมุทรจ้องมองเหตุการณ์เมื่อครู่ผ่านเงาสะท้อนของแจกันทองเหลือง มุมปากของเขาที่ปกติมักจะเหยียดตรงเสมอ บัดนี้กลับกระตุกขึ้นเล็กน้อย—รอยยิ้มจางๆ ที่ไม่มีใครเคยเห็น "ท่านมาแอบดูข้าอีกแล้วหรือคะ ท่านดยุค?" เอลีน่าที่เดินผ่านไปแวะหยุดฝีเท้า แสร้งทำเป็นเชิดหน้าใส่ตามบทบาทนางร้ายที่วางไว้ แต่แก้มเนียนกลับขึ้นสีระเรื่อ "ข่าวลือในวังกำลังเปลี่ยนไปนะ เอลีน่า" คาสเซียนขยับตัวเข้ามาใกล้ กลิ่นอายของไม้สนและกระดาษเก่าๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ของเขาลอยมาแตะจมูก "จากแม่มดใจร้าย กลายเป็นผู้มีจิตเมตตาที่ใส่ใจแม้กระทั่งระดับน้ำตาลในพุดดิ้งของนางกำนัล... เจ้ากำลังวางแผนอะไรอยู่กันแน่?" เอลีน่าหัวเราะหึๆ ในลำคอ "แผนร้ายน่ะค่ะ ร้ายกาจเสียจนท่านคาดไม่ถึงเลยล่ะ" เธอก้าวเดินต่อไปอย่างมั่นใจ ทว่าในใจกลับเต้นไม่เป็นจังหวะ นี่คือผลกระทบจากการที่เธอพยายามทำตัวให้ 'น่ารัก' เพื่อเอาตัวรอดจากการถูกเนรเทศหรือถูกประหารตามพล็อตเดิม แต่ดูเหมือนว่าความพยายามที่จะทำตัวให้เป็น 'นางร้ายที่น่ารัก' จะเริ่มทำให้คนรอบข้างมองเธอเป็น 'นางฟ้าในคราบปิศาจ' ไปเสียแล้ว ช่วงบ่าย ณ ห้องสมุดหลวง เจ้าหญิงโซเฟียกำลังนั่งจดจ่ออยู่กับการอ่านตำราประวัติศาสตร์ เมื่อเห็นเอลีน่าเดินเข้ามา นางก็รีบลุกขึ้นด้วยรอยยิ้มพิมพ์ใจ ไม่มีความหวาดกลัวเฉกเช่นคนอื่นๆ ในวัง "ท่านเอลีน่า! ท่านมาจริงๆ ด้วย ข้าเตรียมชาที่ท่านชอบไว้ให้แล้วค่ะ" เอลีน่าวางจานขนมที่เธอนำมาด้วยลงบนโต๊ะ "ข้าไม่ได้มาเพื่อคุยเรื่องไร้สาระหรอกนะคะเจ้าหญิง ข้าแค่มีเรื่องจะเตือน... ช่วงนี้อย่าเพิ่งไว้ใจใครให้มาเสิร์ฟน้ำชานอกจากคนที่ท่านไว้ใจจริงๆ" โซเฟียชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะมองเอลีน่าด้วยแววตาซาบซึ้ง "ท่านเป็นห่วงข้าสินะคะ... ทั้งที่ท่านพยายามแสดงออกว่าเกลียดข้าขนาดนั้น แต่ทุกครั้งที่ข้าตกอยู่ในสถานการณ์ลำบาก ท่านกลับเป็นคนแรกที่ยื่นมือเข้ามาเสมอ" เอลีน่าสะอึก "ขะ...ข้าแค่กลัวว่าถ้าท่านเป็นอะไรไปก่อนที่ข้าจะ...เอ่อ...ก่อนที่แผนของข้าจะสำเร็จ ข้าจะแย่เอาได้ค่ะ!" ในขณะที่ทั้งสองกำลังสนทนากันอยู่นั้น บรรยากาศภายในห้องสมุดที่เคยเงียบสงบกลับเริ่มเปลี่ยนไป ประตูบานยักษ์ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงโดยไม่มีการขออนุญาต เสียงฝีเท้าหนักๆ ของอัศวินรักษาพระองค์หลายสิบนายก้าวเข้ามาล้อมรอบห้องสมุด กัปตันอัศวินผู้มีใบหน้าเคร่งเครียดก้าวออกมาข้างหน้า มือของเขาวางอยู่บนด้ามดาบ "ขออภัยที่ต้องขัดจังหวะพะยะค่ะ เจ้าหญิงโซเฟีย... และท่านเลดี้เอลีน่า" กัปตันอัศวินเอ่ยเสียงเข้ม "เราได้รับคำสั่งด่วนให้ควบคุมตัวผู้ต้องสงสัยในคดีลอบวางยาพิษในห้องเสวยขององค์จักรพรรดิ" สายตาทุกคู่พุ่งตรงมาที่เอลีน่า บนโต๊ะตรงหน้าของเธอ มีถ้วยชาและจานขนมวางอยู่ ซึ่งเป็นสิ่งที่เธอเพิ่งนำเข้ามา "หลักฐานชิ้นสำคัญ... พบในครอบครองของท่านเลดี้เอลีน่าพะยะค่ะ" คาสเซียนที่เพิ่งตามเข้ามาเห็นเหตุการณ์พอดี พุ่งตัวเข้ามาขวางหน้าเอลีน่าไว้ทันที ดวงตาของเขาวาวโรจน์ด้วยโทสะที่ปิดไม่มิด "พวกเจ้ากล้าดียังไงมากล่าวหาว่าที่คู่หมั้นของข้าโดยปราศจากหลักฐาน!" เอลีน่ามองไปที่ถ้วยชาของตัวเอง ก่อนจะพบว่าที่ขอบถ้วยมีคราบผงสีขาวแปลกปลอมเกาะอยู่ เธอไม่ได้เป็นคนทำ... แต่มันมาอยู่ตรงนี้ได้อย่างไร? แผนร้ายที่เธอกำลังพยายามควบคุม กลับกลายเป็นกับดักที่ร้ายแรงที่สุดนับตั้งแต่เธอเกิดใหม่ ท่ามกลางความเงียบงันที่บีบคั้น ดยุคคาสเซียนหันกลับมาสบตาเธอ สายตาของเขาไม่ได้เต็มไปด้วยความสงสัย แต่เป็นความกังวลที่ลึกซึ้งที่สุด "เอลีน่า... บอกข้ามาว่านี่ไม่ใช่ฝีมือเจ้า" เขาถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาที่แทบจะขาดใจ ยังไม่ทันที่เอลีน่าจะอ้าปากตอบ จู่ๆ ประตูห้องสมุดก็เปิดออกอีกครั้ง พร้อมกับร่างของบุรุษผู้หนึ่งที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะปรากฏตัวขึ้นในเวลานี้... ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่คอยเป็นกำลังใจและติดตามความป่วนของแม่นางร้ายคนนี้เสมอนะคะ ชาเขียวแก้วร้ายค่ะ