สารภาพรักที่กลายเป็นการสารภาพบาป

"คุณรู้เรื่องนั้นได้ยังไง... ท่านดยุค" เอลีน่าแทบจะกลั้นหายใจขณะถามออกไป มือของเธอที่กำชายกระโปรงชุดเดรสหรูหรานั้นสั่นระริก เธอพยายามรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มีเพื่อสร้างมาดนางร้ายผู้ทรงอิทธิพล แต่ในสายตาของคาสเซียน สิ่งที่เขามองเห็นกลับเป็นเพียงลูกแมวขนฟูที่กำลังพองขนขู่เขาด้วยท่าทางเงอะงะ คาสเซียนไม่ได้ตอบทันที เขาย่างสามขุมเข้ามาใกล้จนระยะห่างระหว่างเราเหลือเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นหอมจางๆ ของไม้สนและเหล้าองุ่นราคาแพงที่อบอวลอยู่รอบตัวเขาทำเอาเอลีน่าหัวใจเต้นผิดจังหวะ เขาโน้มตัวลงมา ก้านนิ้วยาวเรียวเชยคางมนของเธอขึ้นอย่างถือสิทธิ ดวงตาสีรัตติกาลคู่นั้นกวาดมองใบหน้าของเธอราวกับกำลังอ่านหนังสือที่เขาหลงใหลที่สุด "เอลีน่า..." เขาเรียกชื่อเธออีกครั้ง น้ำเสียงนั้นทุ้มต่ำและแฝงไปด้วยความหมายที่เธอไม่อาจแปลความได้ "ชื่อที่เธอพยายามจะทิ้งมันไปพร้อมกับแผนการป่วนเมืองหลวง... ทำไมถึงคิดว่าฉันจะไม่รู้ล่ะ ในเมื่อสายตาของเธอมันฟ้องทุกอย่างตั้งแต่วันแรกที่เราพบกัน" "ฉันไม่ใช่เอลีน่าคนเดิมแล้ว!" เธอสวนกลับทันควัน พยายามผลักอกแกร่งของเขาออก แต่เขากลับนิ่งสนิทราวกับภูผา "ฟังนะ... ฉันเป็นคนร้ายกาจ ฉันจะยึดครองอำนาจ ฉันจะทำลายตระกูลของคุณ และ... และฉันจะทำให้ทุกคนที่นี่ต้องร้องไห้! เข้าใจไหมคะ?" คำพูดที่เตรียมมาอย่างดีเพื่อใช้ 'ขู่' กลับฟังดูเหมือนการออดอ้อนของเด็กน้อยที่พยายามเรียกร้องความสนใจ คาสเซียนหลุดขำออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่สั่นอยู่ในลำคอของเขาทำให้ใบหน้าของเอลีน่าร้อนฉ่าจนแทบจะระเบิด "ร้ายกาจงั้นหรือ?" เขาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง สายตาเลื่อนลงมามองริมฝีปากที่ขบเข้าหากันของเธอ "แผนการร้ายที่ว่าคืออะไรหรือครับ? การแอบเอาขนมไปวางไว้หน้าห้องพักคนใช้เพื่อให้พวกเขามีแรงทำงาน? หรือการแกล้งทำเป็นดุเพื่อบังคับให้เจ้าหญิงโซเฟียพักผ่อนให้เพียงพอ? เอลีน่า... ถ้าจะร้ายให้สมกับที่เป็นนางร้าย เธอต้องเรียนรู้อีกเยอะนะ" "คุณมัน... คุณมันร้ายกาจยิ่งกว่า!" เอลีน่าตะโกนลั่นห้อง เธอหันหลังหนีเพราะไม่อยากให้เขาเห็นว่าใบหน้าของเธอแดงก่ำไปถึงใบหู "ฉันบอกว่าฉันจะร้าย! ถ้าคุณไม่กลัวฉัน งั้นก็ปล่อยให้ฉันทำสิ่งที่ฉันต้องการเสียที ออกไปจากชีวิตของฉัน... ออกไปจากใจ... ไม่ใช่สิ ออกไปจากห้องนี้เดี๋ยวนี้!" "ปากแข็งไม่เปลี่ยนเลยนะ" คาสเซียนเดินอ้อมมาดักหน้าเธออีกครั้ง คราวนี้เขาคว้าข้อมือเธอไว้เบาๆ แต่หนักแน่นพอที่จะไม่ให้เธอหนีไปไหน "คนอย่างเธอ ต่อให้สวมหน้ากากเป็นปีศาจ แต่เนื้อในก็ยังเป็นคนใจดีที่พยายามช่วยโลกที่เธอเองก็ยังไม่เข้าใจดีพอ" เอลีน่าชะงัก เธอเงยหน้ามองเขา แววตาของคาสเซียนไม่ได้มีความโกรธเคืองเลยแม้แต่น้อย แต่มันกลับมีความอ่อนโยน... ความอ่อนโยนที่น่ากลัวกว่าการดุด่าเสียอีก เขาโน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากของเราแตะกัน ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่บนผิวหน้าของเธอ "ถ้าเธออยากร้ายนัก ฉันจะสอนวิธีร้ายให้ก็ได้... แต่มีข้อแม้ว่า หลังจากจบเรื่องนี้แล้ว เธอต้องยอมสารภาพกับฉันตรงๆ ว่าจริงๆ แล้วเธอเป็นใคร และทำไม... ทำไมถึงเข้ามาอยู่ในใจฉันได้ง่ายดายขนาดนี้" เขาทิ้งประโยคทิ้งท้ายไว้อย่างกำกวม หัวใจของเอลีน่าเต้นรัวเหมือนกลองรบ เธอสูดหายใจเข้าลึก เตรียมจะด่าเขากลับด้วยถ้อยคำที่เผ็ดร้อนที่สุด แต่ทว่า... ประตูห้องโถงใหญ่ถูกผลักเข้ามาอย่างแรงจนบานพับแทบหัก "ท่านเอลีน่าคะ! แย่แล้วค่ะ!" เสียงของเจ้าหญิงโซเฟียดังแทรกเข้ามาพร้อมกับความตื่นตระหนกที่แฝงมากับความใสซื่อ เอลีน่าผละออกจากคาสเซียนแทบจะทันที พยายามปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นนางร้ายที่วางมาดไว้ แต่ดูเหมือนเหตุการณ์จะไม่ง่ายอย่างนั้น "เกิดอะไรขึ้นโซเฟีย?" เอลีน่าถาม พยายามทำเสียงให้เข้มที่สุด "ฝ่าบาท... ฝ่าบาททรงทราบเรื่องตราประทับกบฏแล้วค่ะ! และตอนนี้กองทหารหลวงกำลังมุ่งหน้ามาที่คฤหาสน์แห่งนี้เพื่อจับกุมตัวผู้บงการ ซึ่งดูเหมือนว่า... พวกเขาจะมีหลักฐานว่า 'คนร้าย' คนนั้น คือท่านเอลีน่าค่ะ!" คาสเซียนหันมาสบตาเอลีน่าที่เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ก่อนที่เขาจะกระตุกยิ้มมุมปากที่ดูอันตรายและน่าลุ่มหลงในคราวเดียวกัน "ดูเหมือนว่าแผนการร้ายของเธอจะเริ่มสนุกขึ้นมาจริงๆ แล้วสินะ เอลีน่า... คราวนี้เราจะเลือกว่าจะสู้ด้วยความน่ารัก หรือจะเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงให้คนทั้งอาณาจักรได้เห็นดีล่ะ?" ท่ามกลางเสียงฝีเท้าของทหารที่ดังกระหึ่มขึ้นเรื่อยๆ ที่หน้าคฤหาสน์ มือของคาสเซียนกลับกระชับมือของเอลีน่าไว้แน่นขึ้นเสียยิ่งกว่าเดิม ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับเอลีน่าในตอนนี้นะคะ ชาเขียวแก้วร้ายดีใจมากเลยค่ะที่ได้เห็นทุกคนชอบความน่ารักปนโก๊ะของนางร้ายมือใหม่คนนี้!