นางร้ายผู้รักแมวเป็นชีวิตจิตใจ

“ปล่อยมือฉันเดี๋ยวนี้ค่ะ ท่านดยุค! ถ้าทหารเห็นเราจับมือกันแบบนี้ แผนการ ‘นางร้ายผู้ถูกทอดทิ้ง’ ของฉันก็พังไม่เป็นท่าพอดี!” เอลีน่ากระซิบลอดไรฟัน พยายามสะบัดมือออกจากการเกาะกุมที่แน่นหนาราวกับคีมเหล็ก ทว่าคาสเซียนกลับไม่มีทีท่าจะยอมปล่อย เขากลับออกแรงดึงเธอให้ก้าวหลบเข้าไปในมุมมืดของซอกตึกข้างคฤหาสน์ กลิ่นไม้สนจางๆ จากกายเขาปะทะเข้ากับจมูกจนคนตัวเล็กกว่าชะงักไปชั่วครู่ “แผนการนางร้ายของคุณน่ะเหรอ?” คาสเซียนเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ดวงตาสีไพลินวาวโรจน์ในความมืดมิด “ผมว่าคุณควรห่วงเรื่องที่กำลังจะโดนจับข้อหาพยายามก่อกบฏด้วยการซ่อนของผิดกฎหมายไว้ในกระโปรงนั่นมากกว่า” เอลีน่าชะงักกึก มือที่สั่นเทาเล็กน้อยขยับไปจับที่ชายกระโปรงของตัวเองที่นูนออกมาอย่างผิดปกติ เธอไม่ได้ซ่อนอาวุธร้ายแรงหรือบันทึกความลับของอาณาจักรหรอกนะ... เธอกำลังซ่อนเจ้า ‘นุ่มนิ่ม’ ลูกแมวสีส้มมอมแมมที่เธอเพิ่งเก็บได้จากกองขยะเมื่อห้านาทีก่อนต่างหาก! “มันไม่ใช่ของผิดกฎหมายค่ะ มันเป็น... สมาชิกใหม่!” เธอเถียงกลับเสียงเบาหวิว “สมาชิกใหม่ที่เป็นสิ่งมีชีวิตสี่เท้าและมีเห็บ?” คาสเซียนถอนหายใจยาว ก่อนจะขยับเข้ามาใกล้จนปลายจมูกของเขาเกือบชนกับหน้าผากของเธอ “เอลีน่า คุณเป็นนางร้ายที่น่าจะดูน่าเกรงขามที่สุดในเมืองหลวง แต่ตอนนี้คุณกลับทำหน้าเหมือนคนกำลังจะถูกส่งไปประหารเพียงเพราะกลัวว่าแมวจรจัดจะถูกทหารเจอตัว... นี่น่ะเหรอที่เรียกว่าแผนร้าย?” ทหารก้าวผ่านมุมตึกไป เอลีน่าปล่อยลมหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอก แต่ทว่า ในวินาทีที่เธอคิดว่าปลอดภัย เสียง ‘เหมียว...’ เล็กๆ ก็ดังขึ้นจากใต้กระโปรงของเธออย่างจงใจ คาสเซียนขมวดคิ้ว เขาโน้มตัวลงไปคว้าเอวเอลีน่าให้ถอยหลังไปชิดกำแพงอิฐ ก่อนจะล้วงมือเข้าไปในรอยแยกของชุดเดรสฟูฟ่องนั่นด้วยตัวเอง “ท่านทำอะไรคะ!” เอลีน่าหน้าแดงซ่านจนถึงใบหู “ผมไม่ได้จะทำอะไรที่ดูแย่ไปกว่าการช่วยชีวิตแมวของคุณหรอก” คาสเซียนดึงก้อนกลมๆ สีส้มออกมา แล้วจัดการห่อมันไว้ในผ้าคลุมไหล่ของเขาอย่างเบามือ สายตาที่เคยเย็นชาและแข็งกร้าวของดยุคหนุ่มดูอ่อนโยนลงอย่างประหลาดจนเอลีน่าเผลอมองค้าง “มันหิวครับ” คาสเซียนกล่าวสั้นๆ ก่อนจะส่งเจ้าลูกแมวกลับคืนสู่อ้อมอกของเอลีน่า “ถ้าคุณอยากเลี้ยงมัน ก็ต้องซ่อนให้มิดชิดกว่านี้หน่อย ถ้าคนของผมเจอ ผมจะแกล้งทำเป็นมองไม่เห็นให้ แต่ถ้าเป็นคนของเจ้าหญิงโซเฟีย... ผมไม่รับประกันนะ” เอลีน่ากอดเจ้าตัวเล็กไว้แน่น ความรู้สึกอบอุ่นแปลกประหลาดไหลซ่านไปทั่วหัวใจ นี่ไม่ใช่สิ่งที่นางร้ายในนิยายควรจะได้รับไม่ใช่หรือไง? ทำไมถึงต้องมาคอยช่วยปกป้องเธอ ทั้งที่เขาน่าจะเกลียดเธอเข้าไส้แท้ๆ “ทำไมท่านถึงทำแบบนี้คะ?” เอลีน่าถามเสียงแผ่ว “ทำไมต้องช่วยฉัน?” คาสเซียนเงียบไปครู่หนึ่ง เขามองใบหน้าใสซื่อที่พยายามจะทำหน้าดุของเอลีน่าแล้วแค่นยิ้ม “เพราะคนที่เป็นนางร้ายจริงๆ เขาไม่มัวมานั่งกังวลเรื่องแมวข้างถนนตัวเดียวหรอกครับ... ถ้าคนรู้ว่านางร้ายที่ใครๆ ก็หวาดกลัว กลับมีความอ่อนโยนให้กับสิ่งมีชีวิตที่ไร้ทางสู้แบบนี้ ภาพลักษณ์ที่คุณสร้างมาคงสั่นคลอนพอดู” “นั่นคือสิ่งที่ฉันต้องการค่ะ!” เอลีน่าตาวาว “ฉันอยากให้ทุกคนคิดว่าฉันเป็นนางร้ายที่ใจคอโหดเหี้ยม จะได้ไม่มีใครมายุ่งกับฉัน!” “หึ โหดเหี้ยมงั้นหรือ?” คาสเซียนก้าวเข้าประชิดตัวเธออีกครั้ง คราวนี้เขาใช้มือยันกำแพงกักตัวเธอไว้ในวงแขน “นางร้ายที่ไหนเขาจูบหัวแมวและสัญญาว่าจะซื้อปลาทูเกรดพรีเมียมให้กินกันล่ะครับ... คุณน่ะ มันก็แค่ผู้หญิงขี้ใจอ่อนที่พยายามจะสวมหน้ากากใบหนาเตอะเท่านั้นเอง” คำพูดจี้จุดทำให้เอลีน่าพูดไม่ออก เธอได้แต่เบนสายตาหนี แต่ในจังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มอัศวินหลวงก็ดังย้อนกลับมาอีกครั้ง และดูเหมือนพวกเขาจะมุ่งตรงมายังจุดที่ทั้งคู่ยืนอยู่ “ดยุคคาสเซียน! ท่านอยู่แถวนี้ใช่หรือไม่!” เสียงขานเรียกที่คุ้นหูทำให้เอลีน่าตัวแข็งทื่อ นั่นเป็นเสียงของเจ้าหญิงโซเฟีย! ถ้าโซเฟียมาเห็นเธอในสภาพผมเผ้ายุ่งเหยิง แถมยังกอดแมวมอมแมมอยู่ในอ้อมแขนของดยุคที่ถูกหมั้นหมายไว้กับโซเฟีย... เรื่องฉาวโฉ่ในเช้าวันพรุ่งนี้คงไม่พ้นหน้าหนึ่งของหนังสือพิมพ์ราชสำนักแน่! คาสเซียนหันมามองเอลีน่าด้วยสายตาที่ยากจะอ่านออก เขากระซิบด้วยเสียงที่แหบพร่า “ถ้าไม่อยากให้ข่าวลือแพร่สะพัด ว่าเราแอบมาพลอดรักกันในซอกตึกพร้อมแมวหนึ่งตัว... ก็มีทางเดียวเท่านั้นที่ทำให้เราดูเหมือนศัตรูกันจริงๆ” เอลีน่าเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความสงสัย “ทางไหนคะ?” คาสเซียนไม่ตอบ แต่เขากลับก้มหน้าลงมาจนริมฝีปากอยู่ห่างจากเธอเพียงไม่กี่นิ้ว ในขณะที่โซเฟียและทหารเลี้ยวโค้งตึกเข้ามาเห็นภาพตรงหน้าพอดี—ภาพที่ดยุคผู้เย็นชาดูเหมือนกำลังบีบคอหรือทำร้ายนางร้ายผู้สูงศักดิ์จนเธอต้องกอดแมวไว้แน่นเพื่อป้องกันตัว ทว่า สิ่งที่ไม่คาดฝันเกิดขึ้น เมื่อโซเฟียไม่ได้กรีดร้องอย่างที่ควรจะเป็น แต่เธอกลับเอามือป้องปากด้วยความตื่นเต้น พร้อมกับดวงตาที่เป็นประกายระยิบระยับ “โอ้พระเจ้า! เอลีน่า... ท่านกำลังช่วยลูกแมวตัวนั้นอยู่ใช่ไหมคะ? จิตใจของท่านช่างงดงามเหลือเกิน!” เอลีน่าตัวแข็งทื่อ หันไปมองโซเฟียด้วยความสับสน หรือว่า... แผนร้ายของเธอจะล้มเหลวไม่เป็นท่าเสียแล้ว? ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับเอลีน่าและแมวส้มตัวป่วนในตอนนี้นะคะ!