ขัดขวางเนื้อเรื่องหลักฉบับเอลีน่า

“เพล้ง!” เสียงถ้วยชาใบสวยจากกระเบื้องเคลือบราคาแพงร่วงกระทบพื้นจนแตกกระจายกลายเป็นเศษเสี้ยว ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องรับรองของวังหลวงในทันที เอลีน่าจ้องมองเศษกระเบื้องที่กระจัดกระจายด้วยแววตาที่พยายามดัดให้ดูแข็งกร้าวและร้ายกาจที่สุดเท่าที่จะทำได้ “ขอประทานอภัยนะคะเจ้าหญิง ดูเหมือนมือของหม่อมฉันจะ ‘ลื่น’ ไปหน่อย... หรือบางที อาจจะเป็นเพราะหม่อมฉันไม่พอใจที่เห็นเจ้าหญิงทรงถือวิสาสะตักเค้กชิ้นนั้นที่หม่อมฉันหมายตาไว้ก็เป็นได้” เอลีน่าเชิดคางขึ้น พยายามซ่อนความรู้สึกผิดที่แล่นพล่านอยู่ในอก เธออุตส่าห์วางแผนมาอย่างดิบดีว่าวันนี้จะทำตัวให้เสียกิริยาที่สุด เพื่อให้เจ้าหญิงโซเฟียผู้แสนดีเข็ดขยาดและตัดความสัมพันธ์กับตัวร้ายอย่างเธอเสียที เจ้าหญิงโซเฟียไม่ได้โกรธเคือง ทรงเบิกตากว้างเล็กน้อยก่อนจะรีบขยับตัวลงจากเก้าอี้แล้วคุกเข่าลงกับพื้นเพื่อพยายามเก็บเศษกระเบื้องด้วยความร้อนรน “ท่านเลดี้เอลีน่า! ไม่เป็นไรเลยค่ะ ดิฉันต่างหากที่ควรเป็นฝ่ายขอโทษที่ละเลยไม่ทันสังเกตว่าท่านอยากจะทานชิ้นนั้น นี่เป็นความผิดของดิฉันที่ซุ่มซ่ามทำให้ท่านขุ่นเคืองใจ” “...” เอลีน่าชะงัก นิ้วมือที่กำชายกระโปรงแน่นสั่นระริก *ไม่ใช่แบบนี้สิ! เธอต้องโกรธสิ ต้องสั่งให้คนรับใช้มาลากฉันออกไปสิ!* “ท่านคงจะเจ็บมือใช่ไหมคะ? เศษกระเบื้องนี่คมมากเลยนะ” โซเฟียเงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตใสซื่อคู่นั้นไม่ได้มีความรังเกียจเจือปนเลยแม้แต่น้อย “ดิฉันเห็นท่านพยายามจะคว้าถ้วยเพื่อไม่ให้มันตกจนเกือบจะบาดนิ้วตัวเอง... ท่านช่างมีจิตใจที่อ่อนโยนและห่วงใยผู้อื่นเสมอเลยนะคะ แม้แต่ถ้วยชาท่านยังกลัวว่ามันจะทำร้ายใคร” เอลีน่าเกือบจะสำลักน้ำลายตัวเองตายตรงนั้น *นี่มันการตีความภาษาคนละมิติชัดๆ!* “เอ่อ... หม่อมฉันไม่ได้ใจดีขนาดนั้นหรอกค่ะ เจ้าหญิงทรงเข้าใจผิดแล้ว” เอลีน่ารีบปฏิเสธเสียงหลง แต่จังหวะที่เธอกำลังจะถอยห่างเพื่อหาทางร้ายครั้งใหม่ ร่างสูงสง่าในชุดเครื่องแบบทหารสีเข้มก็ก้าวเข้ามาในห้องรับรองเสียก่อน ดยุคคาสเซียนหยุดยืนอยู่หน้าประตู สายตาคมกริบของเขากวาดผ่านเหตุการณ์ตรงหน้า ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ใบหน้าของเอลีน่าที่กำลังแดงก่ำเพราะความประหม่าและสับสน “เกิดอะไรขึ้น?” น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังเอ่ยขึ้น บรรยากาศในห้องดูเย็นเยียบลงถนัดตา “ท่านดยุค! ท่านมาพอดีเลยค่ะ” โซเฟียรีบยืนขึ้นแล้วยิ้มกว้าง “ท่านเลดี้เอลีน่าใจดีมากเลยนะคะ ท่านเกรงว่าดิฉันจะตักเค้กไม่ทัน เลยรีบจัดการเคลียร์พื้นที่เพื่อแบ่งขนมให้ดิฉันอย่างทั่วถึง แต่ท่าทางท่านจะมืออ่อนไปนิดจนถ้วยแตกไปหน่อยค่ะ” คาสเซียนหันมามองเอลีน่า สายตาที่เคยเย็นชาเมื่อครู่กลับเปลี่ยนไปเป็นความอ่อนแสงที่ทำเอาคนถูกมองถึงกับขนลุกเกรียว เขาเดินเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นหอมสะอาดจางๆ จากตัวเขา “เจ้าทำเองหรือ?” เขาถามเบาๆ พลางก้มลงมองมือของเธอที่ยังสั่นไม่เลิก “ค่ะ... หมายถึง ไม่ใช่ค่ะ! คือหม่อมฉัน...” เอลีน่าพูดไม่ออก ในหัวหมุนวนจนหาคำแก้ตัวไม่เจอ *จะบอกว่าตั้งใจทำลายข้าวของเพื่อแสดงความร้ายกาจ ก็กลัวจะโดนจับไปขังคุกฐานทำลายสมบัติหลวงน่ะสิ!* คาสเซียนไม่ได้รอให้เธอแก้ตัว เขาคว้ามือของเธอขึ้นมาตรวจสอบอย่างถือวิสาสะ ก่อนจะหันไปสั่งการกับทหารที่ตามมาด้านหลังด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เด็ดขาด “เปลี่ยนเครื่องชาชุดใหม่ แล้วหาอุปกรณ์ทำแผลมาให้ท่านเลดี้ มือของนางมีรอยขีดข่วนจากการพยายามปกป้องเจ้าหญิง... เป็นความกล้าหาญที่น่ายกย่องมาก” เอลีน่าอ้าปากค้าง *ปกป้องเจ้าหญิง? นี่เขาเอาตรรกะไหนมาคิด!* “ท่านดยุคคะ หม่อมฉันไม่ได้...” “ไม่ต้องถ่อมตัวหรอกครับเอลีน่า” คาสเซียนตัดบทด้วยสายตาที่ลึกซึ้งจนคนฟังใจเต้นผิดจังหวะ “ข้าไม่เคยเห็นใครที่พยายามจะร้ายกาจ แต่กลับกลายเป็นผู้มีเมตตาได้บ่อยเท่าเจ้ามาก่อน นี่นับเป็นเสน่ห์ที่... อันตรายกว่าที่เจ้าคิดนะ” เจ้าหญิงโซเฟียปรบมือเบาๆ อย่างตื่นเต้น “นั่นสินะคะ! ท่านเลดี้เอลีน่าเป็นแบบนี้เสมอเลย ท่านมักจะทำให้เรื่องเลวร้ายกลายเป็นเรื่องราวที่น่าจดจำ ท่านนี่แหละค่ะ คือไอดอลที่ดิฉันอยากเจริญรอยตามที่สุด” เอลีน่ารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจมลงในหลุมที่ขุดเองแต่ดันมีดอกไม้โรยเต็มไปหมด เธอตั้งใจจะฉีกหน้าเจ้าหญิง แต่กลับกลายเป็นการสร้างภาพลักษณ์ 'นางร้ายผู้เสียสละ' ให้ตัวเองเสียอย่างนั้น แล้วแบบนี้เมื่อไหร่ตัวเอกอย่างโซเฟียจะเกลียดเธอเพื่อนำไปสู่ฉากจบที่เธอต้องการกันล่ะ? ขณะที่เอลีน่ากำลังจะอ้าปากโต้แย้งเพื่อกอบกู้สถานะนางร้าย ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูที่รัวและหนักแน่นก็ดังขึ้น ขัดจังหวะการสนทนาของทั้งสามคน ประตูห้องรับรองเปิดออกอย่างแรง โดยไม่มีการรออนุญาต ร่างของบุรุษผู้หนึ่งก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าที่เรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยรัศมีที่กดดันทุกคนในห้องให้เงียบกริบ เขาคือมกุฎราชกุมารที่ตามประวัติศาสตร์แล้วควรจะอยู่ที่ชายแดนทางเหนือในเวลานี้ เขากวาดสายตามองเอลีน่าที่ยืนหน้าเหวออยู่กลางกองเศษถ้วยชา ก่อนจะยกยิ้มที่มุมปากอย่างเย็นชาจนน่าขนลุก “ดูเหมือนว่างานเลี้ยงน้ำชาในวังหลวงวันนี้จะสนุกกว่าที่ข้าคิดไว้เยอะเลยนะ... โดยเฉพาะ 'นางร้าย' ที่ดูเหมือนจะไม่ได้ร้ายอย่างที่ใครๆ เขาลือกัน” เขาเดินตรงเข้ามาหาเอลีน่าแล้วค้อมตัวลงจุมพิตที่หลังมือของเธออย่างถือดี ก่อนจะกระซิบข้างหูจนเธอตัวแข็งทื่อ “ข้ามีข้อเสนอที่เจ้าจะปฏิเสธไม่ลง... อยากจะลองขัดขวางเนื้อเรื่องหลักในแบบที่โหดร้ายกว่าเดิมไหมล่ะ เอลีน่า?” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความปั่นป่วนในใจของเอลีน่า แล้วมาลุ้นกันต่อในตอนหน้าว่ามกุฎราชกุมารมาดีหรือมาร้ายกันแน่นะคะ!