เจ้าชายผู้หลงผิด

เสียงสำลักน้ำชาดังพรวดขึ้นท่ามกลางความเงียบสงบของห้องรับรองหลวง จนข้าราชบริพารหลายคนต้องสะดุ้งสุดตัว เอลีน่า (หรือที่วิญญาณข้างในคือลินิน สาวออฟฟิศผู้โชคร้ายที่ดันทะลุมิติมาอยู่ในร่างนางร้าย) รีบใช้ผ้าเช็ดหน้าผืนงามซับริมฝีปากที่เปียกชุ่มอย่างลนลาน ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงระคนขบขัน เมื่อได้ยินประโยคชวนขนลุกเมื่อครู่หลุดออกมาจากริมฝีปากขององค์ชายรัชทายาทแห่งแคว้นทางเหนือผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเย็นชาและไร้หัวใจ "ท่าน... ท่านพูดว่าอะไรนะเพคะ?" เอลีน่ากระพริบตาปริบๆ พยายามกลั้นเสียงหัวเราะที่กำลังตีตื้นขึ้นมาจนลำคอระหงสั่นระริก องค์ชายลูเซียนแห่งอาณาจักรฟรอستแลนด์ ผู้ซึ่งไม่เคยชายตาแลสตรีใดในงานเลี้ยง กลับนั่งหลังตรง ประสานมือไว้บนตัก และจ้องมองนางด้วยนัยน์ตาประกายระยิบระยับราวกับเด็กน้อยที่เพิ่งค้นพบของเล่นชิ้นโปรด "ข้าบอกว่า... รอยยิ้มเมื่อครู่ที่เจ้าแกล้งทำเป็นทำน้ำชาหกใส่เสื้อผ้าของท่านราชทูต มันช่างเปี่ยมไปด้วยความกล้าหาญและความจริงใจที่หาได้ยากยิ่ง เจ้าเป็นสตรีที่มีจิตใจงามและซื่อตรงต่อความรู้สึกของตนเองเสียจริง เอลีน่า" *จิตใจงาม? ซื่อตรง?* ชาเขียวแก้วร้ายอย่างลินินแทบจะอยากเอาหัวโขกโต๊ะไม้โอ๊กสลักลวดลายวิจิตรตรงหน้าให้รู้แล้วรู้รอด! นั่นนางตั้งใจแกล้งสาดชานมใส่ตาแก่จอมเจ้าเล่ห์คนนั้นต่างหากเล่า! นางพยายามทำตัวเป็นนางร้ายผู้ชั่วร้ายและน่ารังเกียจ เพื่อหวังจะผลักไสให้ตัวเองหลุดพ้นจากจุดจบอันน่าอนาถในตอนท้ายของนิยาย แต่วันนี้มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น ทำไมไอ้เจ้าชายน้ำแข็งนี่ถึงมองเห็นความชั่วร้ายของนางเป็นความน่ารักสดใสไปได้ล่ะเนี่ย! "เอえ... คือว่า... หม่อมฉันไม่ได้ใจงามหรอกนะเพคะ หม่อมฉันเป็นคนร้ายกาจ... ร้ายกาจมากๆ ชนิดที่ว่าถ้าท่านเข้าใกล้ หม่อมฉันอาจจะแอบขโมยกระเป๋าเงินของท่านไปซื้อเค้กกินก็ได้นะเพคะ!" เอลีน่ารีบเอ่ยแย้ง พยายามทำสีหน้าดุร้ายที่สุดในชีวิตใส่เขา แต่มันกลับดูลักษณะคล้ายแมวเปอร์เซียขนฟูที่กำลังพยายามขู่แฮกๆ มากกว่าจะน่ากลัว องค์ชายลูเซียนกลับหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นช่างอบอุ่นและมีเสน่ห์เหลือเกินในสายตาของข้าราชบริพารรอบห้อง แต่สำหรับเอลีน่า มันคือเสียงหัวเราะของคนที่ "สมองกลับ" ไปเรียบร้อยแล้ว "เจ้าช่างเป็นคนตลกเสียจริง ขบขันและมีอารมณ์ขันที่ไม่เหมือนใคร... สตรีในราชสำนักของข้าล้วนแต่เสแสร้งและน่าเบื่อหน่าย แต่เจ้า... เจ้าทำให้หัวใจที่ด้านชาของข้ากลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง ข้าขอประกาศตรงนี้เลยว่า ข้าสนใจในตัวเจ้า" บรรยากาศในห้องรับรองพลันเงียบกริบลงทันที ที่มุมห้อง... ดยุคคาสเซียน พระเอกหนุ่มผู้เย็นชาและปากแข็งที่สุดในสามโลก กำลังยืนกอดอกพิงเสาหินอ่อนด้วยใบหน้าบึ้งตึง ดวงตาคมกริบสีนิลคู่นั้นจ้องมองไปยังองค์ชายต่างเมืองด้วยรังสีอำมหิตที่พร้อมจะแช่แข็งทุกสิ่งให้กลายเป็นจุล มือหนาที่กำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปนบ่งบอกว่าความอดทนของท่านดยุคกำลังจะหมดลงในอีกไม่กี่วินาทีนี้ *ไอ้เจ้าชายต่างเมืองนี่ กล้าดียังไงมาเกาะแกะว่าที่ภรรยาของข้า?* คาสเซียนขบกรามแน่น ความหึงหวงพุ่งพล่านจนร้อนรุ่มไปทั่วอก แม้ปากจะบอกว่าเกลียดชังความวุ่นวายของนาง แต่พอมีคนอื่นมามองด้วยสายตาหวานเยิ้มแบบนี้ เขากลับรู้สึกเหมือนมีหนามแหลมมาทิ่มแทงหัวใจ เอลีน่าเหลือบไปเห็นสีหน้าดำทะมึนของดยุคคาสเซียนเข้าพอดี นางก็รีบส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือทางสายตาไปให้เขาทันที *ช่วยด้วย! ช่วยเอาเจ้าชายสติหลุดนี่ออกไปที แม่ไม่อยากตกเป็นเป้าสายตาของใครทั้งนั้นนะเจ้าคะ!* ทว่า คาสเซียนกลับทำเพียงแค่เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มุมปากหยักลึกกระตุกยิ้มเยียบเย็นอย่างน่ากลัว เขาก้าวเท้าช้าๆ เดินตรงเข้ามาแทรกกลางระหว่างคนทั้งสองด้วยท่าทางสง่างามราพกับพญาเสือโคร่งที่กำลังจะทวงคืนอาณาเขต "ดูเหมือนว่าองค์ชายลูเซียนจะทรงเข้าใจคู่หมั้นของกระผมผิดไปเสียแล้วกระมังพะยะค่ะ" เสียงทุ้มต่ำอันทรงอำนาจเอ่ยขึ้น ทำเอาอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงทันตาเห็น ลูเซียนหันมาสบตากับคาสเซียน รอยยิ้มท้าทายปรากฏขึ้นบนมุมปาก "คู่หมั้นอย่างนั้นหรือ? แต่เท่าที่ข้าเห็น ท่านดยุคผู้สูงศักดิ์ดูจะไม่ค่อยใส่ใจดูแลว่าที่ภรรยาเท่าที่ควรเลยนะ ปล่อยให้นางต้องมานั่งเหงาและแสดงความน่ารักให้คนอื่นเห็นแบบนี้... หรือว่าท่านกลัวที่จะรักนางกันแน่?" คำพูดจี้ใจดำนั้นทำให้คาสเซียนชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมกริบหลุบลงมองเสี้ยวหน้าของเอลีน่าที่กำลังทำหน้าเลิกลั่กทำตัวไม่ถูกอยู่ข้างๆ ในจังหวะที่ทุกคนกำลังตกอยู่ในภวังค์แห่งความตึงเครียดนั้นเอง ประตูบานใหญ่ของห้องรับรองก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของเจ้าหญิงโซเฟีย นางเอกผู้แสนใสซื่อที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาด้วยน้ำตานองหน้า "ท่านพี่คาสเซียนเพคะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว! มีคนพบจดหมายขู่ฆ่าวางไว้ที่หน้าห้องบรรทมของท่าน... และในนั้นบอกว่า เป้าหมายต่อไปคือคุณเอลีน่าค่ะ!" สิ้นเสียงของโซเฟีย ร่างของเอลีน่าก็แข็งค้าง ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ ขาทั้งสองข้างแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้นเมื่อตระหนักได้ว่า... นี่มันไม่ใช่เนื้อเรื่องในนิยายดั้งเดิมที่นางเคยอ่านเลยสักนิด! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาป่วนและอินไปกับความโบ๊ะบ๊ะนี้นะคะ!