จดหมายนิรนามจากตัวอิจฉา

“ถ้าเธอคิดจะทำเรื่องโง่ๆ แบบนี้อีกล่ะก็... ฉันแนะนำให้ไปหาหมอที่โรงพยาบาลหลวงให้เขาเช็กสมองหน่อยนะจ๊ะ” เอลีน่าสะบัดมือทิ้งอย่างไม่ไยดี จ้องมองซองจดหมายสีแดงชาดในมือด้วยสายตาเวทนา แทนที่จะเป็นความโกรธเกรี้ยว ความรู้สึกของเธอในตอนนี้กลับกลายเป็นความสงสัยปนสมเพชเสียมากกว่า “คุณหนูเอลีน่าคะ... ไม่เป็นไรจริงๆ หรือคะ?” สาวใช้คนสนิทถามเสียงสั่น พลางเหลือบมองกระดาษแผ่นนั้นที่เพิ่งถูกโยนลงบนโต๊ะไม้โอ๊ก “ไม่เป็นไรหรอกมิน่า” เอลีน่าแค่นยิ้มมุมปาก พยายามดึงมาด ‘นางร้าย’ ที่ฝึกฝนมาอย่างหนัก แต่แววตาที่สดใสเกินไปของเธอกลับทำให้มิน่าถอนหายใจออกมาด้วยความเอ็นดู “คนที่ส่งจดหมายนี่มาคงลืมไปว่าการขู่จะใส่ยาพิษในน้ำชาให้คนที่ชอบดื่ม ‘ยาแก้แพ้สมุนไพร’ เป็นประจำอย่างฉันน่ะ... มันดูตลกกว่าน่ากลัวนะ” ใช่ค่ะ... จดหมายนิรนามฉบับนี้เพิ่งถูกส่งเข้ามาในห้องส่วนตัวของเอลีน่าเมื่อครู่ มันไม่ใช่แค่จดหมายขู่ แต่มันคือคำประกาศสงครามจากใครบางคนที่ ‘เกลียด’ ความน่ารักของเธอเข้าไส้ แต่เดี๋ยวนะคะ... เอลีน่าคนนี้อุตส่าห์ตั้งใจจะร้ายแบบนางร้ายมืออาชีพแล้วแท้ๆ ทำไมถึงมีคนมาพยายาม ‘แย่งงาน’ แบบนี้กันล่ะ? ในจังหวะที่เอลีน่ากำลังจะฉีกจดหมายทิ้ง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางเดินหน้าห้อง ไม่ต้องเดาเลยว่าเป็นใคร... กลิ่นหอมจางๆ ของไม้สนป่าและไอเย็นที่เป็นเอกลักษณ์นั่น ดยุคคาสเซียนมาถึงแล้วค่ะ ประตูห้องถูกเปิดออกโดยไม่มีการเคาะ ดยุคหนุ่มก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่าดวงตาสีน้ำเงินเข้มคู่นั้นกลับกวาดมองไปรอบห้องอย่างระแวดระวัง ก่อนจะหยุดอยู่ที่มือของเอลีน่า “ทิ้งมันไปซะ” คาสเซียนเอ่ยเสียงเย็น เย็นจนอากาศในห้องดูจะแข็งตัวไปชั่วขณะ “ท่านดยุค? ท่านรู้ได้ยังไงคะ?” คาสเซียนเดินเข้ามาใกล้ เอลีน่ารู้สึกได้ถึงแรงกดดันที่อบอุ่นในแบบของเขา เขาไม่ได้ถาม แต่เขากลับถือซองจดหมายอีกฉบับหนึ่งไว้ในมือเช่นกัน... มันเหมือนกับของเอลีน่าไม่มีผิดเพี้ยน “โซเฟียได้รับจดหมายแบบเดียวกันที่ห้องโถง” คาสเซียนพูดพลางขยำกระดาษแผ่นนั้นจนยับยู่ “คนส่งมันโง่พอที่จะใช้ตราประทับของตระกูลขุนนางชั้นผู้น้อยที่เพิ่งขอการสนับสนุนจากฉันไปเมื่อสัปดาห์ก่อน” “เดี๋ยวนะคะ... นี่พวกเขากำลังพยายามจะแกล้งโซเฟียผ่านการเตือนฉันเหรอ?” เอลีน่าขมวดคิ้ว ความคิดในหัวเริ่มตีรวน เธอเป็นนางร้ายนะ! เธอควรจะเป็นเป้าหมายหลักสิ! ทำไมตัวละครที่น่ารักใสซื่ออย่างโซเฟียถึงถูกดึงเข้ามาพัวพันด้วยกันล่ะ? “ไม่ใช่การแกล้ง” คาสเซียนโน้มตัวลงมา ใบหน้าหล่อเหลาอยู่ห่างจากเธอเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาทำให้เอลีน่าเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว “มันคือการชิงไหวชิงพริบเพื่อขจัดเสี้ยนหนาม... และดูเหมือนพวกเขากำลังประเมิน ‘ความร้าย’ ของเธอต่ำไป” “หมายความว่ายังไงคะ?” “หมายความว่า... พวกเขาไม่ได้ต้องการแค่จะกำจัดเธอ แต่ต้องการจะลากเจ้าหญิงโซเฟียเข้ามาเป็นเครื่องมือในการทำลายชื่อเสียงของตระกูลเอลีน่าในงานเลี้ยงเต้นรำคืนพรุ่งนี้” เอลีน่าเม้มปากแน่น ความโกรธที่พยายามจะสร้างขึ้นตามบทนางร้ายเริ่มเปลี่ยนเป็นความเดือดดาลของจริง เธอไม่ยอมให้ใครมาทำลายช่วงเวลาที่เธอพยายามสร้างความทรงจำดีๆ ให้กับทุกคนหรอกนะ โดยเฉพาะเจ้าหญิงโซเฟียที่มองเธอเป็นไอดอลคนเก่ง! “ถ้าอยากเล่นเกมสกปรก...” เอลีน่าเงยหน้าขึ้น สบตากับดวงตาสีน้ำเงินเข้มของคาสเซียนด้วยแววตาที่มุ่งมั่น “ฉันก็จะแสดงให้ดูว่า ‘นางร้ายมือใหม่’ คนนี้ เล่นสนุกได้โหดร้ายกว่าที่พวกเขาคิดไว้กี่เท่า” คาสเซียนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มุมปากของเขายกยิ้มจางๆ เป็นยิ้มที่หาดูได้ยาก และเป็นยิ้มที่ทำให้หัวใจของเอลีน่ากระตุกวูบ “นั่นสินะ... ถ้าอย่างนั้น พรุ่งนี้คงเป็นงานเลี้ยงที่ ‘น่าจดจำ’ ที่สุดในประวัติศาสตร์อาณาจักรเลยล่ะ” ทว่า ในขณะที่ทั้งคู่กำลังวางแผนรับมืออยู่นั้น เสียงเคาะประตูอย่างรุนแรงก็ดังขึ้น มิน่าเดินตัวสั่นเข้ามาพร้อมกับจดหมายอีกฉบับหนึ่งในมือ แต่มันไม่ใช่จดหมายธรรมดา... มันมีคราบของเหลวสีเข้มที่ดูเหมือนเลือดแห้งกรังเปื้อนอยู่ตรงมุมกระดาษ “คุณหนูคะ... มะ...มีคนเอาของสิ่งนี้มาวางไว้ที่หน้าห้อง และ... และมันไม่ได้มาจากขุนนางคนไหนเลยค่ะ แต่มันคือตราประทับของ... ของพระพันปีหลวง!” เอลีน่าเบิกตากว้าง คาสเซียนหันขวับมามองตราประทับนั้นทันที ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทั้งห้อง ราวกับว่าอากาศที่เหลืออยู่ถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น และเมื่อเอลีน่าหยิบจดหมายฉบับนั้นขึ้นมาอ่าน ข้อความที่เขียนด้วยลายมือตวัดเฉียบคมเพียงบรรทัดเดียวก็ทำให้เธอนิ่งงันไปทันที *‘ตัวร้ายตัวจริงไม่ได้เกิดจากความเกลียดชัง... แต่เกิดจากสายเลือดที่เธอไม่มีวันหนีพ้น... คืนพรุ่งนี้จงเตรียมตัวไปชดใช้กรรมที่เธอไม่ได้ก่อซะ เอลีน่า’* ชาเขียวแก้วร้ายหวังว่ารี้ดที่รักจะยังไม่เทไรท์ไปไหนนะคะ เพราะบทต่อไป... เรื่องราวจะยิ่งเข้มข้นจนลืมหายใจเลยค่ะ!