เมื่อความร้ายกลายเป็นความซน

"หุบปากไปเลยนะเจ้าพวกขุนนางหน้าเงิน! ถ้าพวกท่านเก่งกาจขนาดนั้น ทำไมปีที่แล้วภาษีเขตชายแดนถึงลดลงจนแทบจะกลายเป็นศูนย์ล่ะคะ!" เสียงตบโต๊ะดังสนั่นกลางห้องประชุมสภาดยุค เอลีน่าในชุดเดรสสีแดงเพลิงที่ดูอย่างไรก็ตั้งใจมาเพื่อ ‘หาเรื่อง’ มากกว่ามาประชุม ยืนท้าทายเหล่าชายวัยกลางคนที่นั่งหน้าถอดสี มือบางของเธอยกขึ้นกอดอก เชิดหน้าขึ้นด้วยท่าทางที่พยายามจะให้ดู ‘ร้ายกาจ’ อย่างที่นางร้ายในนิยายควรจะเป็น แต่ทว่าพวงแก้มใสที่ขึ้นสีระเรื่อเพราะความตื่นเต้นกับดวงตากลมโตที่วาวโรจน์นั้นกลับดูเหมือนลูกแมวขู่ฟ่อมากกว่านางพญาปีศาจ ดยุคคาสเซียนที่นั่งอยู่ที่หัวโต๊ะไม่ได้กล่าวห้าม เขาเพียงแค่ยกมือขึ้นพิงคาง ดวงตาสีน้ำเงินเข้มดุจมหาสมุทรจ้องมองคนตัวเล็กไม่วางตา มุมปากของเขากระตุกขึ้นเล็กน้อยคล้ายกำลังกลั้นขำ "ท่านหญิงเอลีน่า... นี่คือการประชุมแผนงบประมาณประจำปี ไม่ใช่เวทีละครของคณะหรรษานะครับ" บารอนเลนเนอร์แย้งขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า เอลีน่าแค่นหัวเราะในลำคอ เธอเดินอาดๆ เข้าไปที่กระดานวาดแผนที่ ชี้ไม้เรียวไปที่เขตชายแดนด้วยความมั่นใจ "ละครเหรอคะ? งั้นก็ดูให้ดีว่า ‘ตัวร้าย’ อย่างฉันจะเขียนบทใหม่ยังไง" เธอกวาดสายตาอ่านตัวเลขบนเอกสารที่เตรียมมาอย่างลวกๆ ในหัวของอดีตสาวออฟฟิศที่เคยผ่านโปรเจกต์ระดับหลายล้านมานับไม่ถ้วน ข้อมูลเรื่องภาษีและเส้นทางการค้าในยุคนี้มันช่างดู ‘เดาทางง่าย’ เหลือเกิน ในเมื่อคนพวกนี้มัวแต่คิดจะรีดไถภาษีจากชาวบ้านจนลืมไปว่า... การลดกำแพงภาษีในบางจุดเพื่อดึงดูดพ่อค้าต่างแดนนั้นให้ผลตอบแทนมหาศาลกว่ามาก "ถ้าพวกท่านเปลี่ยนจากการเก็บภาษีผ่านทางที่กดขี่ มาเป็นการลดหย่อนภาษีให้กับกลุ่มคาราวานที่ขนส่งสินค้าฟุ่มเฟือยจากแดนใต้แทนล่ะคะ? ให้พวกเขาจ่ายค่าธรรมเนียมผ่านทางแบบเหมาจ่ายในราคาที่ถูกลง แต่เพิ่มจุดจอดพักที่เมืองชายแดน... ท่านคิดว่าชาวบ้านจะทำอะไรกันคะ? ใช่ค่ะ พวกเขาจะขายอาหาร ขายที่พัก ขายสินค้าหัตถกรรม! เศรษฐกิจหมุนเวียนจะเกิดขึ้นทันทีโดยไม่ต้องไปบีบคอใครให้ตาย!" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องประชุม เหล่าขุนนางอ้าปากค้าง พวกเขาหันไปมองหน้ากันด้วยความงุนงง ก่อนจะค่อยๆ หันไปพยักหน้าให้กันอย่างเห็นด้วยกับข้อเสนอนั้นอย่างลืมตัว เอลีน่าเห็นบรรยากาศเริ่มเปลี่ยนไป แทนที่จะดีใจ เธอกลับขมวดคิ้วมุ่น "อุ๊ย... ไม่ได้นะ! ฉันไม่ได้มาเพื่อให้พวกท่านมีความสุขสักหน่อย ฉันต้องการจะขัดขวางโครงการนี้ต่างหาก! เลิกทำหน้าเห็นด้วยกับฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ!" คาสเซียนที่มองอยู่นานอดไม่ได้ที่จะหลุดขำออกมาเบาๆ เขาขยับกายลุกขึ้นยืน ร่างสูงสง่าก้าวเดินตรงมาหาหญิงสาวจนถึงตัว เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนเอลีน่าได้กลิ่นหอมสะอาดจางๆ จากกายเขา "ความร้ายกาจของท่านหญิงวันนี้... ทำเอาผมเกือบจะล้มละลายเพราะความพึงพอใจเลยนะครับ" เสียงทุ้มต่ำพร่าเบาที่ข้างหูทำเอาเอลีน่าใจสั่นจนเผลอถอยหลังชนเข้ากับโต๊ะประธาน "ท่านดยุค! ออกไปไกลๆ เลยนะ อย่ามาใช้มารยาหลอกล่อฉัน!" เอลีน่าพยายามจะผลักอกแกร่งออก แต่กลับกลายเป็นว่ามือของเธอถูกเขากุมไว้แน่น ท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังตึงเครียดแต่แฝงไปด้วยความหวานปนความป่วน บานประตูไม้บานใหญ่ของห้องประชุมก็ถูกผลักเปิดออกกะทันหัน เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นดังระงมตามมาด้วยร่างของเจ้าหญิงโซเฟียที่วิ่งเข้ามาด้วยใบหน้าตื่นตระหนก "เอลีน่า! ไม่นะ! ท่านอยู่นี่จริงๆ ด้วย!" โซเฟียหอบหายใจก่อนจะถลาเข้ามาจับมือเอลีน่าไว้ ดวงตาใสซื่อคู่นั้นเต็มไปด้วยความกังวลจนน่าใจหาย "รีบไปจากที่นี่เถอะนะ! พ่อของฉัน... ท่านกษัตริย์กำลังมุ่งหน้ามาที่นี่พร้อมกับองครักษ์หลวง ท่านรู้แล้วว่าท่านแอบลักลอบนำเอกสารลับของสภาไปใช้ข่มขู่ขุนนาง!" เอลีน่าเบิกตากว้าง หันไปมองคาสเซียนที่สีหน้าเปลี่ยนไปเป็นเคร่งขรึมทันที คาสเซียนดึงเอลีน่ามาไว้ข้างหลังตัวเอง มือหนาชักดาบประจำกายออกมาเพียงเล็กน้อยเพื่อข่มขวัญ "นี่คือกับดักสินะ... ใครเป็นคนปล่อยข่าวเรื่องเอกสารนี้ออกไป!" ทว่าก่อนที่จะมีใครตอบ เสียงฝีเท้าหนักแน่นของกองทหารจำนวนมากก็ล้อมห้องประชุมเอาไว้สนิท พร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะที่คุ้นหูของบุคคลที่เอลีน่าไม่อยากเจอที่สุดดังขึ้นจากหน้าประตู "ช่างเป็นแผนการที่แยบยล... แต่เสียดายที่ท่านหญิงเอลีน่าผู้สูงศักดิ์ ลืมไปเสียสนิทว่า ในห้องนี้มีคนของ 'สมาคมลับ' ที่ท่านเคยสั่งกำจัดไปเมื่อตอนต้นปีแฝงตัวอยู่ด้วย" บุคคลปริศนาในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวพ้นเงามืดออกมา พร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของเอลีน่าหล่นวูบลงไปถึงตาตุ่ม เพราะคนที่ยืนอยู่ตรงนั้น... คือร่างโคลนของเธอเองที่ถูกเนรมิตขึ้นมาจากเวทมนตร์ต้องห้าม! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับความป่วนของเอลีน่าในตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ! ด้วยรักจากใจ... ชาเขียวแก้วร้ายค่ะ