อุบัติเหตุรักในสวนหลังวัง

"นี่ท่านคิดจะทำอะไรกันแน่ คาสเซียน! ปล่อยมือข้าเดี๋ยวนี้นะคะ!" เอลีน่าแผดเสียงในลำคอ ใบหน้าของเธอเห่อร้อนจนแทบจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ เมื่อถูกดยุคจอมเผด็จการต้อนเข้ามุมกำแพงหินในสวนหลังวังที่เงียบสงัด กลิ่นหอมจางๆ ของไม้สนและยาสูบราคาแพงจากกายของเขาอบอวลไปทั่ว จนเธอเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว คาสเซียนไม่ได้ตอบโต้อะไร เขาเพียงแต่ก้มลงมองเธอด้วยสายตาที่เย็นเยียบดั่งน้ำแข็งขั้วโลก ทว่าแฝงไปด้วยประกายบางอย่างที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ "ข้าก็แค่ต้องการคำตอบ... ว่าเหตุใดเจ้าถึงพยายามหลบหน้าข้าในงานเต้นรำเมื่อคืน หรือว่าความผิดที่เจ้าก่อไว้มันหนักหนาจนไม่กล้าสบตาข้ากันแน่ เอลีน่า?" "ความผิด? ข้าไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย! ข้าก็แค่นางร้ายที่ทำหน้าที่ของข้าตามบทบาท... เอ้ย! ตามที่ข้าอยากจะเป็นต่างหาก!" เอลีน่าสวนกลับ พยายามขยับตัวหนีจากวงแขนที่กักขังเธอไว้ แต่ยิ่งขยับ กระโปรงผ้าไหมยาวรุ่มร่ามของเธอก็ยิ่งพันแข้งพันขา *ซวยแล้ว... กระโปรงเจ้ากรรมดันไปเกี่ยวนั่นไง* จังหวะที่เธอตัดสินใจถอยหลังเพื่อหักหน้าเขาให้รู้แล้วรู้รอด ส้นรองเท้าก็ดันไปสะดุดเข้ากับรากไม้ที่โผล่พ้นดิน ร่างของเอลีน่าเซถลาไปข้างหลังตามแรงโน้มถ่วง เธอเบิกตากว้าง สัญชาตญาณนางร้ายมือใหม่สั่งให้คว้าสิ่งใดก็ได้ที่อยู่ใกล้มือที่สุดเพื่อประคองตัว และสิ่งนั้นก็คือ... คอเสื้อของท่านดยุค! "ว้าย!" เสียงอุทานหวานหูขาดห้วงไปพร้อมกับร่างของทั้งคู่ที่ล้มพับลงไปกองกับพื้นหญ้า เอลีน่ารู้สึกถึงความนุ่มหยุ่นที่แผ่นหลังจากการล้มทับร่างกายกำยำของอีกฝ่าย กลิ่นกายของคาสเซียนหอมฟุ้งอบอวลอยู่ปลายจมูก ทว่าที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ... ระยะห่างระหว่างใบหน้าของพวกเขาตอนนี้มีไม่ถึงหนึ่งนิ้ว ลมหายใจอุ่นๆ ปะทะเข้าที่ผิวแก้ม ดวงตาคมกริบของคาสเซียนวาวโรจน์ขึ้นชั่วขณะ เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนจากการขมวดคิ้วเป็นรอยยิ้มมุมปากที่ดูอันตรายและคาดเดาไม่ได้ "ตกหลุมรักข้าเข้าแล้วหรือ ถึงได้รุกหนักขนาดนี้?" เขาเอ่ยเสียงพร่าพลางหัวเราะในลำคอ "ฝันไปเถอะ! นี่คืออุบัติเหตุต่างหากเล่า ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้!" เอลีน่าดิ้นขลุกขลัก พยายามดันตัวเองขึ้น แต่ยิ่งทำตัวดิ้นพล่าน ขากระโปรงก็ยิ่งรัดพันแข้งพันขาเธอจนเหมือนดักแด้เข้าไปทุกที ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มข้าราชบริพารและเสียงกระซิบกระซาบที่คุ้นเคยก็ดังแทรกเข้ามาในสวนเงียบ "ท่านดูนั่นสิ... นั่นมันท่านดยุคกับเลดี้เอลีน่านี่นา!" "โอ้พระเจ้า... ในที่ลับตาคนแบบนี้ ท่านดยุคถึงกับโอบกอดนางไว้ไม่ปล่อยเลยหรือ?" เอลีน่าตัวแข็งทื่อ เธอหันไปมองต้นเสียง เห็นเหล่าขุนนางและนางกำนัลยืนทำตาโตตกตะลึง ใบหน้าของเธอเปลี่ยนจากสีแดงเป็นสีซีดเผือด ความคิดที่ว่าจะปั้นหน้าเป็นนางร้ายผู้สูงศักดิ์ดูจะพังทลายลงในวินาทีนี้ เมื่อข่าวลือเรื่อง 'อุบัติเหตุรัก' ของเธอกับดยุคคาสเซียนกำลังจะแพร่กระจายไปทั่ววังหลวงภายในพริบตา แต่ที่น่ากลัวยิ่งกว่าเสียงซุบซิบ... คือสัมผัสจากมือหนาที่เลื่อนขึ้นมาโอบแผ่นหลังของเธอไว้แน่นขึ้นกว่าเดิม พร้อมกับเสียงกระซิบข้างใบหูที่ทำให้ขนลุกซู่ "ดูเหมือนว่าตอนนี้... เจ้าจะหนีข่าวลือนี้ไม่พ้นแล้วนะเอลีน่า" คาสเซียนขยับยิ้มกว้างขึ้น รอยยิ้มที่ไม่ได้ดูเหมือนคนโกรธ แต่ดูเหมือนคนร้ายกาจที่กำลังต้อนเหยื่อเข้ากรง "และในเมื่อคนทั้งวังคิดว่าเราเป็นคู่รักกัน... เจ้าคิดว่าข้าควรจะเริ่ม 'แสดงละคร' ให้สมบทบาทตั้งแต่ตอนนี้เลยดีไหม?" ก่อนที่เธอจะทันได้อ้าปากปฏิเสธ เงาร่างหนึ่งก็ก้าวออกมาจากหลังพุ่มไม้สูง แสงจันทร์สาดส่องลงมาเผยให้เห็นใบหน้าที่ซีดเผือดและดวงตาที่เอ่อคลอไปด้วยน้ำตาของเจ้าหญิงโซเฟียที่ยืนมองพวกเขาด้วยความสั่นสะท้าน... ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงช่วงเวลาที่เอลีน่าของเรากำลังจะถูกกลืนกินโดยเล่ห์เหลี่ยมของท่านดยุค แล้วมาลุ้นกันนะคะว่านางร้ายมือใหม่ของเราจะแก้ตัวจากเหตุการณ์นี้ได้อย่างไรในตอนหน้า!