จดหมายรักที่ผิดพลาด

“ท่านดยุคคะ! ท่านต้องอ่านนี่ให้จบก่อนที่จะสั่งประหารดิฉันนะคะ!” เสียงแหลมสูงของเอลีน่าดังลั่นห้องทำงานส่วนตัวที่เงียบเชียบ กลิ่นกระดาษเก่าและน้ำมันหอมระเหยจางๆ ที่เคยให้ความรู้สึกผ่อนคลาย บัดนี้กลับกลายเป็นบรรยากาศที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก เอลีน่าที่เพิ่งวิ่งหน้าตั้งเข้ามาในห้องทำท่าจะคว้าซองจดหมายสีแดงสดในมือของคาสเซียนกลับคืน แต่ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งกลับเบี่ยงตัวหลบด้วยท่วงท่าสง่างามตามแบบฉบับขุนนางชั้นสูง คาสเซียนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองข้อความในกระดาษแผ่นนั้นอย่างพินิจพิสูจน์ เขาไม่ได้โกรธเคือง ทว่ากลับมีรอยยิ้มมุมปากที่อ่านไม่ออกจุดขึ้นมา “‘ข้าจะทำให้ท่านตระหนักถึงความเจ็บปวดที่ฝังรากลึกในหัวใจ และขอให้ท่านจดจำสัมผัสของข้าไว้จนกว่าชีวิตจะหาไม่’... เอลีน่า นี่หรือคือวิธีการแก้แค้นแบบใหม่ของเจ้า?” เอลีน่าหน้าถอดสี แก้มขาวใสเริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อราวกับมะเขือเทศสุก เธออยากจะกรีดร้องกับความซุ่มซ่ามของตัวเองที่ดันหยิบจดหมายผิดซอง! ซองที่ควรจะเป็นคำขู่ว่าจะทำให้เขาเสียชื่อเสียงในงานเลี้ยงเต้นรำ กลับกลายเป็นจดหมายสารภาพรักฉบับเร่าร้อนที่เธอเคยร่างทิ้งไว้เพื่อระบายความในใจ (ที่พยายามจะแต่งให้ดูเป็นนางร้ายแบบในนิยายน้ำเน่า) “มัน... มันไม่ใช่แบบนั้นนะคะท่าน! นั่นมันคือ... กลอน! ใช่ค่ะ มันคือกลอนที่ดิฉันพยายามจะสื่อถึงความเกลียดชังอันรุนแรง!” เธอพยายามแถจนสีข้างถลอก มือไม้สั่นเทาขณะพยายามจะแย่งจดหมายคืน คาสเซียนขยับตัวเข้าใกล้จนหน้าอกของเขาเกือบชิดกับไหล่ของเธอ กลิ่นไม้จันทน์หอมอ่อนๆ ประจำตัวเขาลอยมาเตะจมูกจนเอลีน่าต้องถอยกรูดไปชนกับโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวใหญ่ เขาโน้มตัวลงมา ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะนิ่งเฉยอยู่ห่างจากเธอเพียงไม่กี่นิ้ว “กลอนรักที่สื่อถึงการอยากสัมผัสกันจนกว่าจะตายงั้นหรือ?” เขาจงใจเน้นคำว่า ‘สัมผัส’ จนคนฟังขนลุกซู่ “ถ้าเจ้าต้องการจะทรมานข้าด้วยวิธีนี้จริงๆ ก็ถือว่าเจ้าทำสำเร็จแล้วล่ะ เพราะตอนนี้... ใจข้ามันเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอกแล้ว” เอลีน่าเบิกตากว้าง สมองประมวลผลไม่ทันกับความ ‘คลั่งรัก’ ที่จู่ๆ ก็โผล่มาโดยไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย ปกติเขาต้องเย็นชาและไล่เธอออกไปจากห้องสิ! ทำไมวันนี้ถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้? “ท่านอย่ามาล้อเล่นแบบนี้กับคนที่เป็นศัตรูกับท่านสิคะ!” เธอตะโกนเสียงแข็ง พยายามทำตัวให้น่ากลัวที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่สายตาออดอ้อนโดยธรรมชาติของเธอมันกลับทำให้คาสเซียนมองว่านั่นคือการ ‘ยั่วเย้า’ เสียมากกว่า “ศัตรูงั้นหรือ? คนที่เขียนจดหมายสารภาพรักด้วยลายมือบรรจงแบบนี้... เขาไม่เรียกศัตรูหรอกเอลีน่า” คาสเซียนวางจดหมายลงบนโต๊ะ ก่อนจะจับข้อมือของเธอเบาๆ แล้วดึงเข้าหาตัว “ถ้าเจ้าอยากให้ข้าจดจำสัมผัสของเจ้าอย่างที่ว่าจริงๆ เรามาเริ่มกันที่งานเต้นรำคืนนี้เลยไหม? ข้าจะรอให้เจ้ามา ‘ทรมาน’ ข้าในห้องบอลรูม” หัวใจของเอลีน่าเต้นรัวเหมือนกลองรบ เธอรู้สึกเหมือนกำลังเดินหลงทางอยู่ในเขาวงกตที่ไร้ทางออก ความพยายามจะร้ายกลายเป็นความซวยที่ดันไปจุดไฟในใจชายหนุ่มเข้าให้เต็มเปา ในขณะที่เธอกำลังจะอ้าปากเถียง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะ “ท่านดยุคคะ... ขออนุญาตค่ะ” เสียงหวานใสของเจ้าหญิงโซเฟียดังแทรกเข้ามาพร้อมกับบานประตูที่เปิดออก โซเฟียเดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน แต่เมื่อเห็นภาพตรงหน้าที่เอลีน่าเกือบจะถูกคาสเซียนกอดรัดอยู่แล้ว เธอก็หยุดชะงัก สายตาที่แสนซื่อมองสลับไปมาระหว่างทั้งสองคนด้วยความชื่นชม “ตายจริง... ดิฉันไม่ได้มาขัดจังหวะอะไรใช่ไหมคะ? เห็นจดหมายฉบับนั้นแล้วดิฉันก็อดชื่นชมความสัมพันธ์ที่แสนจะ ‘เร่าร้อน’ ของพวกท่านไม่ได้เลยค่ะ ท่านเอลีน่าช่างกล้าหาญจริงๆ ที่บอกรักท่านดยุคได้ตรงไปตรงมาเช่นนี้” เอลีน่าแทบอยากจะมุดดินหนีไปให้พ้นๆ โซเฟียเองก็คิดว่านี่คือจดหมายบอกรักไปอีกคนหรือเนี่ย! แล้วแบบนี้แผนการเป็นนางร้ายในตำนานของเธอจะไปเหลืออะไรกันล่ะ! “ไม่ใช่นะคะเจ้าหญิง! มันคือความเข้าใจผิด... ว้าย!” เอลีน่าที่พยายามจะถอยหนีโซเฟียกลับพลาดท่าเหยียบชายกระโปรงตัวเองจนเสียหลัก ทว่าแทนที่จะล้มลงกับพื้น มือแกร่งของคาสเซียนกลับโอบเอวเธอไว้ได้ทันท่วงที แรงดึงที่ฉับพลันทำให้เธอหงายหลังพิงไปกับอกแกร่ง โดยมีสายตาของโซเฟียที่มองมาด้วยประกายตาแห่งความสุข คาสเซียนกระซิบข้างหูเอลีน่าด้วยน้ำเสียงที่ทำให้เธอขาอ่อน “ดูเหมือนว่าเจ้าจะหนีไม่พ้นความรับผิดชอบในสิ่งที่เขียนไว้ในจดหมายแล้วนะ... คู่หมั้นที่รัก” ท่ามกลางสถานการณ์ที่น่าอึดอัดและหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ ประตูห้องทำงานถูกผลักเปิดออกอีกครั้งโดยบอดี้การ์ดส่วนตัวของคาสเซียนที่ดูตื่นตระหนก “ท่านดยุคขอรับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว... พระราชาทรงรับสั่งให้เตรียมการอภิเษกสมรสของท่านกับ... กับเลดี้เอลีน่าภายในสัปดาห์หน้า!” ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางอันแสนวุ่นวายของนางร้ายตัวน้อยกับดยุคจอมบงการนะคะ ครั้งหน้ามาลุ้นกันค่ะว่าเอลีน่าจะงัดแผนไหนมาสู้กับงานแต่งงานที่เธอไม่ได้ตั้งตัว! จากใจ... ชาเขียวแก้วร้ายค่ะ