แผนร้ายหมายเลขหนึ่ง

“เจ้าหญิงโซเฟีย! คิดหรือว่าการทำหน้าซื่อตาใสแบบนั้นจะกลบเกลื่อนความจอมปลอมของเธอได้! วันนี้แหละ ข้าจะทำให้เธอรู้ซึ้งว่านางร้ายในนิยายเรื่องนี้... ไม่ใช่ใครที่จะมาเล่นงานได้ง่ายๆ!” ฉันตะโกนออกไปสุดเสียงในห้องโถงรับรองที่เงียบเชียบ ประโยคนี้ฉันซ้อมหน้ากระจกมานับร้อยรอบ เพื่อให้ดูน่าเกรงขามและร้ายกาจที่สุดเท่าที่อดีตพนักงานออฟฟิศอย่าง ‘ลินิน’ จะทำได้ในร่างของ ‘เอลีน่า’ ทว่า... ร่างกายของฉันมันทรยศ! ดวงตาของฉันไม่ได้จ้องเขม็งอย่างมาดร้าย แต่มันกลับเป็นประกายระยับเมื่อเห็นใบหน้าหวานหยดของเจ้าหญิงโซเฟียที่กำลังยืนกะพริบตาปริบๆ ตรงหน้า ความสวยระดับนางเอกนิยายมันกระแทกตาจนฉันเผลอหลุดปากออกไป “เธอน่ะ... ผิวพรรณเปล่งปลั่งเหมือนแสงจันทร์ที่ตกกระทบลงบนกลีบกุหลาบยามเช้า ดวงตานั่นก็ใสซื่อราวกับน้ำค้างกลางป่าดงดิบที่ไร้มลทิน... พูดง่ายๆ ก็คือ! เธอสวยจนน่าหมั่นไส้... เอ้ย! สวยจนน่าอิจฉาที่สุดเลยยัยคนบ้าเอ๊ย!” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องโถงชั่วอึดใจ ก่อนที่โซเฟียจะเบิกตากว้าง แก้มของเธอกลายเป็นสีชมพูระเรื่อเหมือนลูกท้อสุกงอม เธอประสานมือเข้าหากันแน่นด้วยท่าทางตื่นเต้นสุดขีด “ท่านเอลีน่า... นี่ท่านกำลังชมข้าอยู่จริงๆ หรือคะ?” โซเฟียก้าวเข้ามาใกล้ฉันหนึ่งก้าว แววตาของเธอไม่มีความโกรธเคืองเลยแม้แต่นิดเดียว มีเพียงความเทิดทูนที่แผ่ออกมาจนฉันแทบอยากจะมุดดินหนี “ไม่ใช่!” ฉันแหวใส่ พยายามปรับสีหน้าให้ดุที่สุด “ข้ากำลังสาปแช่งเธออยู่! การที่เธอสวยขนาดนี้มันเป็นการดูหมิ่นความพยายามในการแต่งตัวของคนอื่น! เธอรู้ตัวไหมว่าการทำตัวน่ารักแบบนี้มันทำให้คนรอบข้างรู้สึก... รู้สึก... เอ่อ... รู้สึกอยากจะปกป้องเธอจนน่ารำคาญ!” บ้าจริง! ฉันกำลังทำอะไรลงไป! นี่มันคือแผนการร้ายหมายเลขหนึ่งนะ! ฉันต้องทำให้เธออับอาย ต้องทำให้นางเอกคนนี้กลัวจนตัวสั่น ไม่ใช่มาชื่นชมความงามของเธอเหมือนแฟนคลับแบบนี้! “ท่านเอลีน่าใจดีที่สุดเลยค่ะ” โซเฟียยิ้มกว้างจนตาปิด “ข้าคิดมาตลอดว่าท่านเกลียดข้าเสียอีก แต่ที่แท้ท่านแค่เป็นคนปากร้ายแต่ใจดี ท่านคอยสังเกตรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ของข้าด้วย... ข้าประทับใจจังค่ะ” ใจดี? ปากร้ายแต่ใจดีงั้นเหรอ? พ่อแก้วแม่แก้วช่วยด้วย! นี่มันบทนางร้ายไม่ใช่แม่พระนะ! ฉันกัดริมฝีปากแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ พยายามเค้นความชั่วร้ายออกมาจากส่วนลึกของจิตใจ แต่ทุกครั้งที่ฉันจ้องหน้าโซเฟีย จิตใต้สำนึกของอดีตติ่งนิยายในตัวฉันมันก็สั่งให้ฉันอวยความน่ารักของยัยนี่ไปเสียหมด “หุบปากเลยนะ!” ฉันยกมือขึ้นชี้หน้าเธอ แต่ทว่านิ้วของฉันกลับสั่นระริก “อย่ามาเรียกข้าว่าใจดี ข้าคือตัวร้าย! ตัวร้ายที่กำลังจะทำลายงานเต้นรำในคืนนี้! เธอจงจำไว้ว่า...” “งานเต้นรำหรือคะ?” เสียงทุ้มต่ำและเย็นยะเยือกดังแทรกขึ้นมาจากเงามืดริมหน้าต่าง เสียงนั้นทำให้บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปทันที ราวกับมีน้ำแข็งแห้งเทลงมากลางห้องโถง ดยุคคาสเซียนก้าวออกมาจากเงามืด นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มของเขาวาวโรจน์ เขาอยู่ในชุดเครื่องแบบเต็มยศที่ดูเนี้ยบกริบ ร่างสูงใหญ่ของเขากดดันให้ฉันต้องถอยกรูดไปจนหลังชนกำแพง “ท่านดยุค...” โซเฟียอุทานอย่างตกใจ เขาไม่แม้แต่จะเหลือบมองนางเอกของเรื่อง สายตาของเขามีเพียงฉันคนเดียว มันเป็นสายตาที่เหมือนกับ... เหมือนกับกำลังมองแมวตัวแสบที่กำลังพยายามตะปบเขาด้วยอุ้งเท้าอันนุ่มนิ่ม “ดูเหมือนว่า ‘ตัวร้าย’ ของเราจะกำลังมีแผนการใหญ่สินะ” คาสเซียนเดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าฉัน ระยะห่างระหว่างเราใกล้จนฉันได้กลิ่นน้ำหอมไม้ซีดาร์จางๆ จากตัวเขา “อยากจะทำลายงานเต้นรำงั้นหรือ? น่าสนใจ... ถ้าอย่างนั้น เจ้าคงไม่รังเกียจที่จะให้ข้าเป็นหุ้นส่วนในแผนการนี้ใช่ไหม?” หัวใจฉันเต้นรัวเหมือนกลองชุด นี่มันเกิดอะไรขึ้น? ดยุคคาสเซียนคนเย็นชาที่ควรจะปกป้องนางเอกจนตัวตาย ทำไมถึงมาเสนอตัวช่วยนางร้ายอย่างฉันทำลายงานเต้นรำ? หรือนี่จะเป็น ‘แผนการซ้อนแผน’ ของเขา? เขาอาจจะรู้ว่าฉันไม่ใช่เอลีน่าตัวจริง แล้วกำลังจะล่อให้ฉันเผยไต๋ออกมา? “ท่าน... ท่านจะทำแบบนั้นทำไม?” ฉันพยายามรักษามาดนางร้ายไว้ แม้ว่าขาสั่นจะพับอยู่รอมร่อ “ท่านควรจะไปอยู่เคียงข้างเจ้าหญิงโซเฟียไม่ใช่หรือไง?” คาสเซียนโน้มตัวลงมา ใบหน้าหล่อเหลาที่เปี่ยมไปด้วยอันตรายอยู่ห่างจากใบหน้าฉันเพียงคืบ เขาแสยะยิ้มที่ทำให้หัวใจฉันแทบหยุดเต้น “นางเอกที่น่าเบื่อกับนางร้ายที่น่าสนใจ... เจ้าคิดว่าบุรุษที่มีรสนิยมอย่างข้า จะเลือกใครล่ะ?” เขาเอื้อมมือมาแตะคางฉันเบาๆ ผิวสัมผัสเย็นเยียบแต่แฝงไปด้วยความร้อนแรงบางอย่างที่ทำเอาฉันพูดไม่ออก ในขณะที่ฉันกำลังมึนงงกับสถานการณ์ โซเฟียก็หัวเราะคิกคักเหมือนกำลังดูละครฉากเด็ด “แหม... ดูเหมือนข้าจะเป็นส่วนเกินสินะคะ” โซเฟียยิ้มอย่างมีเลศนัย ก่อนจะหยิบจดหมายฉบับหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ “ท่านเอลีน่าคะ... จดหมายนี่ข้าเก็บได้จากในห้องนอนของท่านเมื่อเช้า พอดีเห็นตราประทับมันค่อนข้างน่าสงสัย... ท่านน่าจะอยากรีบเปิดดูนะคะ เพราะถ้าข้าจำไม่ผิด... คนที่ส่งจดหมายนี้มา กำลังรอคำตอบจากท่านที่สวนกุหลาบหลังปราสาทในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้านี้แล้วล่ะค่ะ” จดหมายสีดำสนิทประทับตราครั่งสีเลือด... นั่นมันตราประจำตระกูลของอดีตคู่หมั้นของเอลีน่า! คนที่ทิ้งเอลีน่าไปหาเจ้าหญิงโซเฟียจนเป็นเหตุให้เอลีน่าคนเก่าต้องร้ายใส่ทุกคน! ฉันรับจดหมายมาด้วยมือที่สั่นเทา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองคาสเซียนที่สายตาเปลี่ยนไปเป็นความเย็นชาอย่างเฉียบพลัน ทันใดนั้นประตูห้องโถงก็ถูกผลักออกอย่างแรง ทหารองครักษ์นับสิบกรูเข้ามาล้อมเราไว้ พร้อมกับเสียงประกาศก้องที่ทำให้ทุกอย่างหยุดนิ่ง “จับตัวนางร้ายเอลีน่าไว้! นางสมคบคิดกับกบฏในจดหมายฉบับนั้น!” ฉันอ้าปากค้าง มองจดหมายในมือที่กลายเป็นหลักฐานมัดตัวฉันแน่น... นี่มันไม่ใช่แผนร้ายของฉันแล้ว แต่มันคือกับดักที่ออกแบบมาเพื่อประหารชีวิตฉันโดยเฉพาะ! รี้ดเดอร์ที่รักคะ ตอนนี้ลินินกำลังตกอยู่ในที่นั่งลำบากสุดๆ จะรอดไปได้ยังไงกันคะเนี่ย ฝากเป็นกำลังใจให้ยัยตัวร้ายโก๊ะของเราด้วยนะคะ!