เกิดใหม่ในร่างนางร้ายสายปั่น

# เกิดใหม่ในร่างนางร้ายสายปั่น “หย่าเถอะคาสเซียน... ฉันเบื่อที่จะต้องเล่นบทนางร้ายที่คอยวิ่งไล่กวดคุณเต็มทีแล้ว” น้ำเสียงที่ฉันเปล่งออกไปนั้นแหบพร่า ทว่าแฝงไปด้วยความเด็ดขาดที่แม้แต่ตัวฉันเองยังประหลาดใจ บรรยากาศในห้องรับรองกว้างขวางที่ตกแต่งด้วยสไตล์วิคตอเรียนหรูหราดูเหมือนจะลดอุณหภูมิลงจนติดลบเพียงชั่วพริบตา ท่านดยุคผู้สูงศักดิ์ที่นั่งอยู่ตรงหน้าฉัน—คาสเซียน วาเลเรียส—เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง สายตาคมกริบดุจใบมีดโกนของเขากำลังจับจ้องมาที่ฉัน ราวกับจะค้นหาว่าน้ำชาที่ฉันดื่มเข้าไปนั้นผสมยาพิษหรือยาหลอนประสาทมา ฉัน—ลินิน หรือ ‘เอลีน่า’ ในร่างนี้นั่งหลังตรง พยายามบังคับมือที่สั่นเทาไม่ให้ขยับเขยื้อน ภาพความทรงจำที่แตกกระจายเหมือนแก้วที่ถูกทุบกำลังหลอมรวมกันในหัว สมองของฉันประมวลผลอย่างหนักหน่วง นี่ไม่ใช่ห้องทำงานของฉันที่กรุงเทพฯ แต่นี่คือโลกในนิยายเรื่อง *‘รักข้ามภพ’* ที่ฉันเพิ่งอ่านจบไปเมื่อคืนก่อนจะสำลักน้ำเปล่าจนตาย! และที่แย่ไปกว่านั้น คือฉันกำลังอยู่ในร่างของ ‘เอลีน่า’ นางร้ายตัวประกอบที่จุดจบคือการถูกส่งตัวไปเนรเทศยังชายแดนที่หนาวเหน็บเพียงเพราะพยายามจะฉุดรั้งพระเอกอย่างคาสเซียนไว้ไม่ยอมปล่อย “หย่า?” คาสเซียนทวนคำ น้ำเสียงของเขาเรียบสนิทจนน่ากลัว เขาวางปากกาขนนกที่กำลังเซ็นเอกสารลงช้าๆ “เมื่อเช้าเธอยังกรีดร้องสาปแช่งเจ้าหญิงโซเฟียอยู่เลยไม่ใช่หรือไง เอลีน่า... การแสดงละครฉากใหม่ของเธอคราวนี้ หวังผลอะไรกันแน่?” ฉันเม้มริมฝีปากแน่น พยายามดึงสติให้มั่น นี่ไม่ใช่เวลามานั่งงง แต่เป็นเวลาเอาตัวรอด! ฉันต้องเป็นนางร้ายที่น่ารักและใจดี เพื่อที่ตอนที่โดนหย่า ฉันจะได้ไปใช้ชีวิตสโลว์ไลฟ์ที่ชายแดนอย่างสงบสุข ไม่ใช่ถูกกักขังในคุกใต้ดินแบบในพล็อตเดิม “ฉันแค่... ตาสว่างค่ะ” ฉันยิ้มหวานแบบที่เคยใช้ปิดการขายลูกค้าที่ออฟฟิศ “หลังจากพิจารณาดูแล้ว การที่ฉันพยายามจะครองใจคุณทั้งที่ใจคุณมีเจ้าหญิงโซเฟียอยู่ มันช่างเป็นเรื่องที่เสียเวลาและเปลืองพลังงานชีวิตมากค่ะ ฉันอยากจะเอาเวลาไปทำสวน ปลูกผัก แล้วก็นั่งจิบชาเงียบๆ มากกว่า” คาสเซียนนิ่งไป ดวงตาสีอเมทิสต์ของเขาวูบไหวเพียงครู่เดียว ก่อนจะกลับมาเย็นชาดังเดิม เขาเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ไม้แกะสลัก ท่วงท่าองอาจนั้นดูเย่อหยิ่งและทรงอำนาจเสียจนฉันต้องลอบกลืนน้ำลาย “นึกครึ้มอะไรขึ้นมาถึงอยากทำสวน? ปกติเธอมักจะใช้เวลาไปกับการส่งจดหมายขู่เข็ญหรือไม่ก็หาเรื่องกลั่นแกล้งคนอื่นไม่ใช่หรือ?” “นั่นมันเป็นพฤติกรรมของเอลีน่าคนเก่าค่ะ” ฉันตอบพลางลุกขึ้นยืนด้วยท่าทางสง่างาม แม้ในใจจะร้องกรี๊ดว่า *‘ฉันจะรอดไหมเนี่ย!’* “ตอนนี้เอลีน่าคนนี้อยากเป็นมิตรกับทุกคน โดยเฉพาะกับเจ้าหญิงโซเฟียที่ฉันเคยทำร้ายจิตใจไว้” คาสเซียนแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเหมือนการดูถูกมากกว่าความขบขัน “มิตรภาพ? เธอกำลังจะบอกว่านางร้ายที่ขึ้นชื่อเรื่องความใจแคบที่สุดในอาณาจักร กำลังจะเปลี่ยนใจไปเป็นแม่พระงั้นรึ? น่าขำสิ้นดี” “ถ้าคุณไม่เชื่อ ก็ลองให้เวลาพิสูจน์ดูสิคะ” ฉันเดินเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานของเขา กลิ่นหอมจางๆ ของไม้สนและเครื่องเทศจากตัวเขาลอยมาแตะจมูก ฉันตัดสินใจใช้วิชา ‘ทำตัวให้น่ารัก’ ที่เคยใช้จีบหนุ่มออฟฟิศสมัยก่อน “ถ้าภายในหนึ่งเดือนฉันยังทำตัวไม่น่ารัก... คุณค่อยเซ็นใบหย่าให้ฉันด้วยความเต็มใจแบบไม่ต้องเกรงใจเลยดีไหมคะ?” คาสเซียนเงียบไป เขาจ้องมองฉันอยู่นาน เนิ่นนานจนฉันเริ่มรู้สึกว่าแผนการ ‘นางร้ายสายปั่น’ ของฉันอาจจะพังตั้งแต่ยังไม่เริ่ม แต่แล้วเขาก็ขยับยิ้มที่มุมปาก—เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มีความสุขเลยสักนิด แต่กลับทำให้หัวใจฉันเต้นผิดจังหวะ “หนึ่งเดือนงั้นรึ? ได้... ฉันจะให้เวลาเธอ” เขาเอื้อมมือมาคว้าข้อมือฉันไว้ กระชากให้ฉันก้มลงไปจนใบหน้าห่างกันเพียงคืบ “แต่จำไว้เอลีน่า ถ้าหนึ่งเดือนนี้เธอยังแอบไปหาเรื่องโซเฟียแม้แต่ปลายเล็บ ฉันจะไม่หย่าให้เธอ... แต่ฉันจะขังเธอไว้ในกรงทองที่ไม่มีวันได้เห็นเดือนเห็นตะวันอีกเลย” ฉันเบิกตากว้าง ความเย็นวาบวิ่งพล่านไปทั่วแผ่นหลัง นี่มันไม่ใช่โรแมนติกคอมเมดี้แล้ว นี่มันหนังสยองขวัญชัดๆ! แต่ก่อนที่ฉันจะทันได้แก้ตัว มือของคาสเซียนที่จับข้อมือฉันอยู่ก็คลายออก พร้อมกับเสียงเคาะประตูห้องทำงานที่ดังขึ้นอย่างกระหึ่ม “ท่านดยุคคะ... เจ้าหญิงโซเฟียเสด็จมาถึงหน้าประตูคฤหาสน์แล้วค่ะ เห็นบอกว่ามีเรื่องด่วนอยากจะมาปรึกษากับท่านและคุณเอลีน่าค่ะ” บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันที คาสเซียนมองมาที่ฉันด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยการเยาะเย้ย ราวกับกำลังจะบอกว่า *‘บททดสอบแรกมาถึงแล้ว นางร้ายสายปั่น’* ฉันรู้สึกเหมือนโลกหมุนคว้าง เจ้าหญิงโซเฟีย—นางเอกของเรื่อง—ผู้ซึ่งถูกฉันในร่างเดิมกลั่นแกล้งจนเกือบตาย มาหาถึงที่นี่ในจังหวะที่ฉันเพิ่งจะประกาศกร้าวว่าจะ ‘กลับตัวกลับใจ’ นี่มันจงใจแกล้งกันชัดๆ! ฉันสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ยืดอกขึ้นสู้ ในเมื่อถอยหลังไม่ได้ ก็ต้องเดินหน้าในฐานะนางร้ายมือใหม่ที่น่ารักที่สุดในปฐพี! ฉันปัดกระโปรงให้เข้าที่ จัดทรงผมให้เรียบร้อย ก่อนจะหันไปส่งยิ้มพิมพ์ใจที่มั่นใจว่าไม่มีพิษภัยที่สุดให้คาสเซียน “งั้นเราไปต้อนรับแขกผู้สูงศักดิ์กันเถอะค่ะท่านดยุค... หวังว่าคุณจะดูออกนะ ว่าหลังจากนี้ ใครกันแน่ที่เป็นตัวร้ายที่แท้จริง” ฉันหมุนตัวเดินตรงไปที่ประตูด้วยความมุ่งมั่น แต่ทว่า... วินาทีที่มือสัมผัสลูกบิดประตู เสียงฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาอย่างเร่งรีบของใครบางคนก็หยุดชะงักลงที่หน้าห้อง แสงเทียนในห้องวูบไหวพร้อมกับร่างของหญิงสาวในชุดเดรสสีขาวบริสุทธิ์ที่ก้าวเข้ามาโดยไม่รออนุญาต ดวงตาสีฟ้าใสของโซเฟียที่ดูเศร้าสร้อยเปียกชื้นราวกับคนเพิ่งผ่านการร้องไห้มาอย่างหนักหน่วงจ้องมองมาที่ฉัน ก่อนที่เธอจะทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นตรงหน้าฉันทั้งน้ำตา “เอลีน่า... ได้โปรดเถอะค่ะ... ช่วยข้าด้วย” คำพูดนั้นทำให้ฉันชะงักงันค้างอยู่กับที่ คาสเซียนที่เดินตามมาข้างหลังหยุดกึก มือหนาของเขาวางลงบนบ่าฉันอย่างหนักแน่นและมั่นคง ราวกับจะรอดูว่า ‘นางร้ายมือใหม่’ อย่างฉันจะรับมือกับสถานการณ์ ‘นางเอกร้องไห้ขอความช่วยเหลือ’ อย่างไร นี่มันคือกับดัก... หรือนี่คือจุดเริ่มต้นของจุดจบของฉันกันแน่? ชาเขียวแก้วร้ายขอขอบคุณทุกกำลังใจจากรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะเวียนเข้ามาอ่านและร่วมลุ้นไปกับเอลีน่าคนใหม่นะคะ!