เอลีน่าผู้ไม่รู้อะไรเลย

"ดูเหมือนว่า... ข้าจะมาขัดจังหวะการตบแต่งแย่งชิงลูกไก่ตัวน้อยๆ ของพวกท่านสินะครับ" เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงกระซิบจากซาตานลอยละลิ่วเข้ามาในโสตประสาท ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันเสียจนแทบได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน รอยยิ้มเยือกเย็นที่มุมปากของแกรนด์ดยุคคาลวิน—บุรุษผู้ควรจะถูกจองจำอยู่ ณ คุกใต้ดินอัสดงตามบทบาทในต้นฉบับ—กำลังแย้มขึ้นอย่างช้าๆ ราวกับปีศาจที่กำลังชมดูละครสัตว์แสนสนุก ดวงตาสีเทาเข้มคู่นั้นกวาดมองผ่านร่างของข้าที่ยืนทำหน้าเลิกลั่กอยู่ตรงกลาง ก่อนจะไปหยุดอยู่ที่เจ้าหญิงโซเฟียที่กำลังกอดตะกร้าลูกไก่แน่น และดยุคคาสเซียนผู้ยืนแผ่รังสีอำมหิตปกป้องข้าไว้อย่างไม่ยอมลดละ ข้ากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สมองอันน้อยนิดของอดีตสาวออฟฟิศพยายามประมวลผลสถานการณ์ตรงหน้าอย่างเร่งด่วน... *เดี๋ยวนะคะ นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย! ในนิยายต้นฉบับ คาลวินควรจะโดนพระเอกจับข้อหากบฏไปแล้วไม่ใช่เหรอ ทำไมตาบ้านี่ถึงมายืนยิ้มแป้นแล้นอยู่ตรงนี้ได้ล่ะ หรือว่าบทมันโดนรีแ라이ท์กลางอากาศเหมือนซีรีส์เกาหลีทุนหนาที่ชอบเปลี่ยนตอนจบตามเรตติ้งคนดูคะ!* "คาลวิน..." เสียงของดยุคคาสเซียนต่ำทุ้มลอดไรฟัน ร่างสูงใหญ่ก้าวขึ้นมาบังหน้าข้าไว้มิดชิด มือหนาเอื้อมไปกุมด้ามดาบข้างเอวโดยสัญชาตญาณ "เจ้าควรจะอยู่ในที่ที่สมควรอยู่ ไม่ใช่มาเดินเล่นรับลมยามวิกาลในเขตอธิปไตยของตระกูลคาสเซียน" "โอ๊ะ โอ๋ ระวังคำพูดหน่อยสิท่านคาสเซียนผู้เคร่งครัด" แกรนด์ดยุคคาลวินหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นช่างน่าขนลุกเสียนี่กระไร เขาย่างสามขุมเข้ามาใกล้เรื่อยๆ รองเท้าบูทหนังชั้นดีส่งเสียงกระทบพื้นหินดัง *ก๊อก... ก๊อก...* ราวกับนาฬิกาทรายที่กำลังนับถอยหลังสู่หายนะ "ข้าแค่ได้ยินข่าวลือหนาหูมาว่า... ท่านกำลังพยายามอบรม 'สตรีผู้เลอโฉม' คนหนึ่งให้อยู่ในโอวาท ถึงขั้นยอมสละเวลาอันมีค่ามาแย่งชิงลูกไก่กับเด็กๆ ข้าก็เลยอดใจไม่ไหว ต้องขอมาพิสูจน์ด้วยตาตัวเองสักหน่อย" สายตาคมกริบราวกับใบมีดของคาลวินเหลือบมามองข้าที่แอบอยู่ข้างหลังแผ่นหลังกว้างของพระเอก เขายกยิ้มมุมปาก คล้ายจะเอ็นดูแต่ก็แฝงความเหี้ยมเกรียมเอาไว้ในคราวเดียวกัน "เอ่อ... ท่านแกรนด์ดยุคคะ" ข้าตัดสินใจโผล่หัวออกมาจากด้านหลังของคาสเซียน พร้อมกับส่งยิ้มแห้งๆ แบบฉบับนางร้ายตกอับไปให้ "ถ้าท่านมาเพื่อทวงคืนลูกไก่พวกนี้ล่ะก็... เกรงว่าจะต้องผิดหวังนะคะ เพราะพวกมันตกลงปลงใจว่าจะอยู่ในการดูแลของดิฉันเรียบร้อยแล้วค่ะ! จริงไหมคะเจ้าตัวเล็ก?" ข้าก้มลงกระซิบกับลูกไก่ในตะกร้าที่ร้อง *จิ๊บๆ* ตอบรับอย่างรواعเร็ว (ซึ่งในสถานการณ์จริง พวกมันอาจจะแค่หิวข้าวเฉยๆ) บรรยากาศที่ตึงเครียดจนแทบจะตัดขาดได้ด้วยมีด พลันสะดุดกึกทันที คาสเซียนชะงักไปเล็กน้อย เขาก้มมองข้าด้วยหางตา แววตาที่เคยแข็งกร้าวเมื่อครู่มีความอ่อนยวลงวบวาบอย่างปิดไม่มิด ขณะที่เจ้าหญิงโซเฟียถึงกับอ้าปากค้าง ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับด้วยความเลื่อมใสหนักหนา *'คุณเอลีน่าช่างกล้าหาญยิ่งนัก! เผชิญหน้ากับปีศาจแห่งจักรวรรดิด้วยเรื่องลูกไก่เนี่ยนะ!'* (นี่คือสิ่งที่เขียนอยู่บนใบหน้าของนางเอกนิยายโดยไม่ต้องเดาเลยค่ะ) ส่วนแกรนด์ดยุคคาลวิน... บุรุษผู้เยือกเย็นและไร้หัวใจที่สุดในปฐพี ถึงกับหุบยิ้มค้าง ดวงตาสีเทาเข้มกะพริบปริบๆ เป็นเชิงตั้งคำถามกับตัวเองว่า *'ยัยนี่... สมองมีรอยหยักพอกับมนุษย์ทั่วไปหรือเปล่า ทำไมถึงกล้าเล่นมุกนี้ในสถานการณ์ที่คนอื่นเขากำลังจะฆ่ากันตายเพื่อแย่งชิงอำนาจทางการเมือง?'* "เจ้า..." คาลวินชี้มาที่ข้า มุมปากกระตุกเล็กน้อยด้วยความความประหลาดใจขั้นสุด "เจ้าไม่รู้หรือว่าข้าคือใคร เอลีน่า? หรือว่าข่าวลือเรื่องความไร้เดียงสาปนความบAอของเจ้า... จะเป็นเรื่องจริงยิ่งกว่าตำนานปรัมปราเสียอีก?" "ดิฉันทราบค่ะ!" ข้าเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยพยายามทำตัวให้ดูน่าเกรงขาม (แต่ในสายตาคนอื่นคงเหมือนลูกแมวขู่ฟ่อมากกว่า) "ท่านคือแกรนด์ดยุคคาลวิน ผู้บัญชาการกองทัพทมิฬ ผู้ที่วันๆ เอาแต่คิดจะโคราช... เอ้ย! โค่นล้มราชบัลลังก์และก่อสงครามไงคะ! เพราะฉะนั้น กรุณาอย่ามายุ่งกับลูกไก่ของดิฉันและท่านคาสเซียนเลยค่ะ พวกเรากำลังยุ่งอยู่กับการ... เอ่อ... บริหารฟาร์มปศุสัตว์จำลองอยู่ค่ะ!" *เงียบกริบ...* ลมยามวิกาลพัดผ่านสวนกุหลาบพาเอาความหนาวเหน็บเข้ามาจับขั้วหัวใจ ไม่มีใครปริปากพูดอะไรออกมาอีกเลยชั่วขณะหนึ่ง คาสเซียนยกมือขึ้นนวดขมับตัวเองเบาๆ คล้ายกับคนกำลังปวดหัวไมเกรนขั้นรุนแรง เขายื่นมือมาผลักหัวข้าเบาๆ อย่างหมั่นไส้ระคนเอ็นดู "เจ้าatนี่... สมควรโดนลงทัณฑ์นัก เรื่องใหญ่โตเช่นนี้ไยจึงเอามาพูดเล่นเป็นเด็กๆ ไปได้" "ข้าไม่ได้พูดเล่นนะคะ!" ข้ายู่หน้าใส่พระเอกอย่างลืมตัว "ท่านนั่นแหละ ทำหน้าเครียดอยู่ได้ เดี๋ยวหน้าก็แก่เร็วจนเจ้าหญิงโซเฟียไม่รักหรอกค่ะ!" คำพูดนั้นทำเอาเจ้าหญิงโซเฟียหน้าแดงแจ๋ ยกมือขึ้นปิดแก้มตัวเองแทบไม่ทัน ส่วนคาสเซียนก็ชะงักไป ดวงตาสคมเข้มเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นประกายระยิบระยับที่อันตรายต่อหัวใจของข้าเสียเหลือเกิน ทว่า... ก่อนที่สถานการณ์มันจะกลายเป็นละครรักโรแมนติกคอมเมดี้ไปเสียก่อน แกรนด์ดยุคคาลวินที่ยืนอึ้งอยู่นานก็หลุดหัวเราะออกมาเสียงดังลั่นสวน "ฮ่าๆๆๆ! น่าสนใจ... ช่างน่าสนใจจริงๆ" คาลวินก้าวเข้ามาใกล้ข้าอีกก้าวหนึ่ง จนคาสเซียนต้องขยับตัวบังข้าไว้มิดชิดพร้อมชักดาบออกจากฝักครึ่งหนึ่ง "ข้าชักจะเข้าใจแล้วล่ะ... ว่าทำไมท่านดยุคผู้เย็นชาถึงได้ยอมสยบให้แก่สตรีเพศอย่างเจ้า เอลีน่า เจ้าไม่ได้เป็นแค่นางร้ายสติเฟื่องอย่างที่ใครเขาว่าหรอก... แต่เจ้าคือตัวป่วนระดับภัยพิบัติธรรมชาติเลยต่างหาก" รอยยิ้มของคาลวินในตอนนี้ไม่ได้เยือกเย็นเหมือนตอนแรกอีกต่อไป แต่มันกลับแฝงไปด้วยความสนุกสนานและ... ความตั้งใจบางอย่างที่ชวนให้สันหลังวาบหวิว "ในเมื่อเจ้าทำให้ค่ำคืนอันน่าเบื่อหน่ายนี้มีสีสันขึ้นมาได้..." คาลวินหรี่ตาลงเล็กน้อย น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาทันที "ข้าก็จะมอบ 'ของขวัญ' เล็กๆ น้อยๆ ให้แก่เจ้า เพื่อเป็นการตอบแทนความซื่อบื้อ... เอ้ย ความกล้าหาญของเจ้าก็แล้วกัน" สิ้นคำพูดนั้น คาลวินก็สะบัดมือเป็นสัญญาณ... *พรึบ!* เสียงฝีเท้าหนักๆ ของทหารนับสิบชีวิตปรากฏขึ้นรอบทิศทาง พวกเขาไม่ได้พุ่งเข้ามาโจมตี แต่กลับโยน "สิ่งหนึ่ง" ลงตรงกลางสนามหญ้าต่อหน้าพวกเรา กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งตลบอบอวลไปทั่วบริเวณทันทีที่วัตถุนั้นกลิ้งมาหยุดอยู่แทบเท้าของข้า ข้าก้มลงมองมันด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง หัวใจกระตุกวูบจนแทบหยุดเต้น นั่นไม่ใช่สิ่งของ... แต่มันคือตราประทับประจำราชสำนักที่เปื้อนเลือด และ... หัวกระดาษจดหมายลับที่ประทับตราสัญลักษณ์ของ 'องค์จักรพรรดิ' ซึ่งถูกฉีกกระชากออกเป็นชิ้นๆ พร้อมกับรอยดาบฟันลึกที่บ่งบอกว่า เจ้าของจดหมายนี้คงไม่มีโอกาสได้อ่านมันอีกต่อไปแล้ว คาลวินแย้มยิ้มกว้าง ดวงตาสีเทาเข้มทอประกายระยิบระยับราวกับปีศาจที่กำลังถือไพ่เหนือกว่าในมือ "ยินดีต้อนรับสู่เกมการเมืองที่แท้จริงนะ... คุณหนูเอลีน่า" คาลวินกระซิบแผ่วเบา แต่กลับดังชัดเจนก้องอยู่ในโสตประสาทของทุกคน "เพราะตอนนี้... ราชสำนักกำลังประกาศ 'หมายจับ' ข้อหาสมรู้ร่วมคิดกับกบฏ... ให้แก่สตรีที่ชื่อว่า 'เอลีน่า' เรียบร้อยแล้วล่ะครับ" รี้ดเดอร์จ๋า... งานนี้บอกเลยว่า "ชาเขียวแก้วนี้" ขมจนแทบสำลักแล้วค่ะ! โปรดติดตามตอนต่อไปด้วยใจระทึกนะคะ! 💚