ข้ออ้างร้อยแปดพันเก้า

“อธิบายมาค่ะ เอลีน่า... ทำไมบันทึกการโอนเงินก้อนโตของคลังสมบัติส่วนตัวของตระกูลถึงไปปรากฏอยู่ในห้องสมุดลับของหอคอยต้องห้าม แทนที่จะอยู่ในหีบเหล็กนิรภัย” เสียงทุ้มต่ำของดยุคคาสเซียนไม่ได้ตวาด แต่แรงกดดันจากดวงตาสีเทาเข้มคู่นั้นกลับทำเอาเอลีน่ารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยืนอยู่บนปากเหวที่ไร้เชือกนิรภัย ชาเขียวแก้วร้ายอย่างเธอในตอนนี้ไม่ได้รู้สึกอยากดื่มชาสักนิด เธออยากจะวาร์ปกลับออฟฟิศไปนั่งปั่นรีพอร์ตที่น่าเบื่อหน่ายยังจะดีเสียกว่า เอลีน่ากลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ พยายามจัดระเบียบใบหน้าที่เริ่มจะยิ้มแห้งๆ ให้ดู ‘ร้าย’ และ ‘เหนือกว่า’ ตามบทบาทนางร้ายที่เธอพยายามเล่นมาตลอดหลายเดือน “ท่านดยุคคะ... นี่ท่านกำลังสงสัยในตัวฉันงั้นหรือคะ?” เธอแสร้งทำเป็นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ทั้งที่มือข้างหนึ่งแอบจิกขอบกระโปรงจนเนื้อผ้าแทบขาด “คนเราก็มีความลับกันบ้างไหมล่ะคะ? หรือท่านอยากให้ฉันสารภาพว่าฉันแอบซ่อนขนมหวานรสโปรดไว้ที่นั่นแทนเอกสารพวกนั้นกันล่ะ” “ขนมหวานรสโปรดที่ต้องลงตราประทับของตระกูลดยุคถึงสิบสองดวงเพื่อปิดผนึก?” คาสเซียนก้าวเข้ามาใกล้หนึ่งก้าว กลิ่นหอมจางๆ ของไม้สนและหนังสือเก่าจากตัวเขาอบอวลไปทั่วพื้นที่แคบๆ จนเอลีน่ารู้สึกหายใจติดขัด “เอลีน่า... อย่าพยายามแถให้สีข้างถลอกไปมากกว่านี้เลย ถ้าคนของคุณไม่ได้เป็นคนเอาไปไว้ที่นั่น แล้วใครกัน? หรือว่าเธอมี ‘ความลับ’ อื่นที่สำคัญกว่าทองคำพวกนั้น?” เอลีน่าถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับชั้นหนังสือตู้ใหญ่ เสียงหนังสือตกลงมากระทบพื้นดัง *ปึก* ทำให้หัวใจเธอเต้นรัวเหมือนกลองรบ ‘เอาไงดีลินิน! จะบอกว่าเอาไปลงทุนคริปโตเคอร์เรนซีในโลกก่อนก็ไม่ได้ จะบอกว่าเอาไปจ้างนักสืบหาทางกลับบ้านก็ยิ่งไปกันใหญ่ ยัยนางร้ายดวงซวยเอ๊ย!’ “คือแบบนี้นะคะ...” เอลีน่าสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ยืดอกขึ้นสู้ “ฉัน... ฉันกำลังวางแผนเซอร์ไพรส์ท่านค่ะ! ใช่ค่ะ เซอร์ไพรส์! ฉันตั้งใจจะเอาเงินก้อนนั้นไปประมูลรูปภาพโบราณที่ท่านเฝ้าตามหามาตลอดสามปีเพื่อเป็นของขวัญวันเกิดย้อนหลังให้ท่านต่างหากเล่า!” คาสเซียนเลิกคิ้วสูง นัยน์ตาสีเทาที่เคยดุร้ายเริ่มมีความสงสัยปนเอ็นดูวูบผ่าน “ประมูลรูปภาพงั้นหรือ? รูปไหนล่ะ” “รูป... รูป ‘ทิวทัศน์ยามเย็นที่ชายฝั่งทิศใต้’ ไงคะ!” เอลีน่าตอบแบบรัวเร็วด้วยความมั่นใจเกินร้อย ทั้งที่ในใจแทบอยากจะตบปากตัวเองที่ดันมั่วชื่อรูปภาพที่ไม่มีอยู่จริงออกมา คาสเซียนนิ่งเงียบไปนาน สายตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ เอลีน่าพยายามคงรอยยิ้มที่ดูเย่อหยิ่งเอาไว้ แม้ในใจจะอยากร้องไห้โฮออกมาก็ตาม เธอเห็นเขาเลื่อนมือมาแตะคางตัวเองอย่างครุ่นคิด ก่อนจะพึมพำเสียงแผ่ว “ทิวทัศน์ยามเย็นงั้นเหรอ... แปลกนะเอลีน่า เพราะภาพนั้นเพิ่งถูกไฟไหม้ที่หอศิลป์หลวงเมื่อสัปดาห์ก่อน และตอนนี้มันกลายเป็นเถ้าถ่านไปหมดแล้ว” *เปรี้ยง!* เหมือนมีสายฟ้าฟาดลงมากลางกบาล เอลีน่าหน้าซีดเผือด แต่สัญชาตญาณนางร้ายที่ถูกฝึกมาจากการดูละครหลังข่าวเข้าสิงทันที “อ้าว... แย่จัง! ฉันก็นึกว่าคนขายเขาเก็บไว้ดีเสียอีกค่ะ โถ่... งั้นเงินก้อนนั้นฉันก็คงต้องเอาไปทำบุญล้างซวยแทนแล้วสิคะเนี่ย แย่จริงเชียว!” เธอยกมือขึ้นปิดปาก ทำท่าทางตกใจเกินจริงจนคาสเซียนหลุดยิ้มออกมาบางๆ เขาไม่ได้ยิ้มเพราะเชื่อ แต่ยิ้มเพราะความโก๊ะที่ปิดไม่มิดของหญิงสาวตรงหน้า “เธอเนี่ยนะ... จะร้ายก็ร้ายได้ไม่สุด จะโกหกก็โกหกไม่เนียน” คาสเซียนก้าวเข้ามาจนชิด แทรกตัวระหว่างเธอกับชั้นหนังสือ กักขังเธอไว้ในวงแขน “ฉันจะไม่ถามต่อว่าเงินนั่นไปอยู่ไหน แต่จำไว้ว่า ถ้าเธอต้องการความช่วยเหลือจากฉัน... ไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ตาม ไม่จำเป็นต้องทำตัวเป็นนางร้ายที่ต้องรับผิดชอบทุกอย่างคนเดียว” เอลีน่าใจเต้นตึกตัก ความอบอุ่นแผ่ซ่านขึ้นมาที่พวงแก้ม เธอจะใจอ่อนไม่ได้นะ! เธอคือตัวร้ายที่ต้องไปให้สุดทางเพื่อให้เนื้อเรื่องดำเนินไปตามนิยาย! “ฉันไม่ได้ทำตัวเป็นนางร้ายหรอกค่ะท่านดยุค... ฉันก็แค่... แค่...” “แค่ห่วงว่าฉันจะมองเธอเปลี่ยนไป?” คาสเซียนโน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากเกือบชิดกัน เสียงของเขาแหบพร่า “บอกตามตรงนะเอลีน่า... ไม่ว่าเธอจะเก็บงำความลับอะไรไว้ หรือพยายามจะเป็นคนแบบไหนสำหรับคนอื่น ในสายตาของฉัน เธอก็เป็นแค่ผู้หญิงที่ฉันอยากปกป้อง... แม้แต่จากคำโกหกของตัวเองก็ตาม” บรรยากาศกำลังหวานจนน้ำตาลเรียกพี่ ทว่าทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังแทรกเข้ามาในห้องสมุด พร้อมกับเสียงตะโกนของอัศวินคนสนิทที่ดูร้อนรนอย่างผิดปกติ “ท่านดยุคครับ! ขออภัยที่รบกวน แต่เกิดเรื่องใหญ่ที่เรือนรับรองแขกแล้วครับ... เจ้าหญิงโซเฟีย... เธอพบ ‘บางอย่าง’ ในกล่องของขวัญที่ส่งมาจากห้องของท่านเอลีน่า และตอนนี้เธอกำลัง... ร้องไห้ไม่หยุดเลยครับ!” เอลีน่าเบิกตากว้าง ความเย็นวาบแล่นปราดไปทั่วสันหลัง ‘กล่องของขวัญ? กล่องไหน! ฉันไม่ได้ส่งอะไรไปให้ยัยนางเอกนี่นา!’ คาสเซียนหันกลับไปมองประตูด้วยสายตาคมกริบ ก่อนจะหันมามองเอลีน่าที่ตอนนี้ยืนตัวแข็งทื่อด้วยความช็อก “ดูเหมือนว่า ‘ข้ออ้างร้อยแปดพันเก้า’ ของเธอ จะไม่ได้จบลงง่ายๆ เสียแล้วนะเอลีน่า...” เขาเอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยความกังวลที่ปิดไม่มิด “ไปกับฉัน เดี๋ยวนี้!” หวังว่าตอนนี้น่าจะทำให้รี้ดหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะเหมือนกับชาเขียวแก้วนี้ที่กำลังลุ้นไปพร้อมกับเอลีน่านะคะ!