ถูกจับได้โดยดยุคจอมขรึม

“เจ้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อท่องหนังสือ แต่มาเพื่อทำลายความลับของห้องสมุดหลวงใช่หรือไม่ เอลีน่า” น้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลกดังก้องขึ้นในความเงียบงัน เสียงนั้นไม่ได้ดุดัน แต่กลับมีอำนาจกดทับจนลมหายใจของข้าสะดุดกึก ข้าค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองร่างสูงโปร่งที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหลังเงาของชั้นหนังสือเก่าแก่ ดยุคคาสเซียน... เขาไม่ได้มาแค่คนเดียว แต่รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมานั้นทำเอาวิญญาณอดีตสาวออฟฟิศของข้าอยากจะกรีดร้องแล้วมุดลงไปใต้พรมเสียให้รู้แล้วรู้รอด ข้าพยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิงกลับมา พยายามจัดท่าทางให้ดูเหมือน ‘นางร้าย’ ที่ไม่เกรงกลัวต่ออำนาจมืด—แม้ว่าในใจจะกำลังสวดอ้อนวอนให้พื้นดินเปิดออกรับข้าไปเดี๋ยวนี้ก็ตาม “ท่านดยุค...” ข้าเค้นเสียงออกมาให้ดูเยือกเย็นที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ปลายเล็บจะจิกเข้าหากันจนปวดหนึบ “การที่ข้าจะเดินเล่นในคฤหาสน์ของตัวเองโดยไม่ต้องขออนุญาตใคร มันดูเหมือนจะเป็นสิทธิ์ที่ข้าพึงมีนะคะ หรือว่าท่านมีนโยบายใหม่ที่ไม่ยอมให้ใครเข้ามาเหยียบหอสมุดในยามวิกาลกันคะ?” คาสเซียนก้าวเท้าเข้ามาหาข้าอย่างช้าๆ รองเท้าบูทหนังของเขากระทบกับพื้นหินอ่อนเป็นจังหวะหนักแน่น ทุกย่างก้าวของเขาทำให้ช่องว่างระหว่างเราลดน้อยลงจนข้าได้กลิ่นหอมสะอาดของไม้สนและกลิ่นอายความเย็นชาที่คุ้นเคย แววตาคมกริบสีน้ำเงินเข้มดุจมหาสมุทรลึกของเขาสบเข้ากับดวงตาของข้า ราวกับต้องการจะทะลวงเข้าไปอ่านความคิดที่ข้าพยายามซ่อนเอาไว้ “สิทธิ์...” เขาแค่นหัวเราะในลำคอ ซึ่งมันเป็นเสียงที่เซ็กซี่จนน่าโมโห “เจ้าเป็นคนสอนข้าเองไม่ใช่หรือ ว่านางร้ายที่แท้จริงไม่ควรเดินสุ่มสี่สุ่มห้าในพื้นที่ที่มีกับดักเวทมนตร์ระดับสูง หากข้ามาช้ากว่านี้อีกนิด สิ่งที่เหลืออยู่ตรงนี้คงไม่ใช่เอลีน่าที่เอาแต่ทำหน้ามึนงง แต่เป็นเศษเสี้ยวของวิญญาณที่ถูกเวทกักขังฉีกกระชากไปแล้ว” คำพูดนั้นทำให้ข้าใจเต้นผิดจังหวะ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่มันคือ ‘ความห่วง’ ที่เขาพยายามซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีเย็นชาต่างหาก! ให้ตายเถอะ นี่มันพล็อตพระเอกปากแข็งชัดๆ เลยไม่ใช่เหรอคะ! “ข้า... ข้าก็แค่...” ข้าอึกอัก พยายามถอยหลังหนีจนแผ่นหลังไปชนกับชั้นหนังสือ แขนยาวของเขายื่นมาคร่อมร่างของข้าไว้กับชั้นหนังสือทันที กั้นทางหนีทุกทางจนข้าไม่มีที่ไป “อย่าหาข้ออ้างที่ฟังไม่ขึ้นเลย เอลีน่า” มือหนาของเขาเอื้อมมาปัดปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าข้าออกอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่ปลายนิ้วเขาสัมผัสผ่านแก้มนั้นทำเอาใจข้าสั่นระรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก “เจ้ากำลังตามหา 'บันทึกแห่งจุดจบ' ใช่หรือไม่? เจ้าถึงได้พยายามไขปริศนาของระบบที่ไม่มีใครมองเห็น นอกจากคนที่... ไม่ควรจะอยู่ที่นี่” ความเงียบเข้าปกคลุมทันที ประโยคสุดท้ายของเขาเหมือนเข็มที่ทิ่มแทงหัวใจข้า ข้าเบิกตากว้าง ความลับที่ข้าคิดว่าเก็บงำไว้เป็นอย่างดี ความลับที่ว่าข้าไม่ใช่เอลีน่าคนเดิม แต่เป็นคนจากต่างโลกที่หลุดเข้ามาในนิยายเรื่องนี้... เขา... เขารู้ได้อย่างไร? “ท่าน... ท่านพูดเรื่องอะไร...” ข้าเสียงสั่น คาสเซียนโน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากของเราชิดกัน ลมหายใจอุ่นร้อนของเขารดรินที่ใบหน้าข้า สายตาที่เคยเย็นชานั้นบัดนี้กลับมีความอ่อนโยนที่คาดไม่ถึงฉายชัดขึ้นมา “ข้าไม่ได้โง่ขนาดที่จะมองไม่ออกว่าคนที่พยายามทำตัวร้าย แต่ดันเดินไปช่วยเด็กที่หลงทาง หรือแอบเอาขนมไปวางไว้หน้าห้องพักคนรับใช้ที่กำลังร้องไห้ ไม่ใช่เอลีน่าคนเก่าที่ข้าเคยรู้จัก” เขาเว้นจังหวะ ก่อนจะกระซิบคำที่ทำให้โลกทั้งใบของข้าหยุดหมุน “ข้าเฝ้ามองเจ้ามาตลอด... ตั้งแต่วันที่เจ้าเปลี่ยนไป เจ้าไม่ใช่ตัวร้ายในพล็อตเรื่องที่ข้าเคยอ่านอีกต่อไปแล้ว... เอลีน่า... หรือเจ้าจะบอกข้าว่า เจ้าก็เป็นเพียง 'ผู้เล่น' อีกคนที่หลงทางมาเหมือนกัน?” ทันใดนั้นเอง! เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางเดินหน้าหอสมุด พร้อมกับเสียงตะโกนของอัศวินประจำตระกูลที่ฟังดูร้อนรนจนผิดปกติ “ท่านดยุคขอรับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว! ปรากฏการณ์รอยแยกที่ห้องโถงกลาง... มันกำลังฉีกกระชากมิติและดูดกลืนทุกอย่างเข้าไป!” คาสเซียนผละออกจากข้าทันที ใบหน้าหล่อเหลาเคร่งเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เขาคว้าข้อมือข้าไว้แน่น “ดูเหมือนความลับของเราคงต้องพักไว้ก่อน... เอลีน่า เตรียมตัวให้ดี ถ้าสิ่งที่ข้าคิดไม่ผิด ‘ระบบ’ กำลังจะเริ่มต้นรีเซ็ตเนื้อเรื่องใหม่ทั้งหมด และคราวนี้... มันไม่ได้มาเพื่อแก้ไข แต่มันมาเพื่อลบพวกเราทิ้ง!” ข้าหันไปมองรอยแยกสีดำสนิทที่ค่อยๆ ขยายตัวอยู่กลางอากาศเบื้องหน้า พื้นที่โดยรอบเริ่มสั่นสะเทือนจนหนังสือบนชั้นร่วงกราวลงมา หากนี่คือจุดจบของนิยายที่ข้าเคยอ่าน... แล้วชีวิตที่เหลือของข้าล่ะ? หวังว่าเนื้อหาตอนนี้จะทำให้คุณรี้ดหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะเหมือนกับชาเขียวแก้วนี้ที่กำลังลุ้นไปพร้อมกับเอลีน่านะคะ!