ปิกนิกที่เต็มไปด้วยความพินาศ

“มือของคุณสั่นนะคะ เอลีน่า หรือว่าความเงียบของชายปริศนาคนนั้นมันชวนให้รู้สึกสยองขวัญเสียจนคุณลืมวิธีจับมีดปอกผลไม้ไปแล้ว?” น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบของดยุคคาสเซียนดังขึ้นข้างหู ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาปะทะเข้ากับต้นคอของฉันจนต้องสะดุ้งสุดตัว มีดปอกผลไม้ในมือเกือบจะหลุดร่วงลงบนพื้นหญ้า นี่ฉันกำลังพยายามทำแซนด์วิชมื้อเที่ยงสำหรับปิกนิกท่ามกลางบรรยากาศที่ควรจะสดใส แต่นิ้วมือกลับไม่รักดีเอาแต่นึกถึงเงาดำที่พุ่งหายไปในพุ่มไม้เมื่อคืน “เปล่าสักหน่อยค่ะ แค่...แค่คิดเมนูไม่ออกน่ะค่ะ ท่านดยุค” ฉันแก้ตัวเสียงสั่น พยายามหมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับดวงตาสีน้ำเงินเข้มที่ดูเหมือนจะอ่านใจฉันออกทุกประการ คาสเซียนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาที่ปกติจะเย็นชาจนแทบเป็นน้ำแข็งบัดนี้กลับมีความเอ็นดูฉายชัดอยู่ลึกๆ เขาขยับตัวเข้ามาใกล้จนฉันแทบจะจมหายไปในแผงอกกว้างของเขา “คนปกติเขาไม่ทำแซนด์วิชด้วยท่าทางเหมือนกำลังกำจัดหลักฐานคดีฆาตกรรมหรอกนะ” ฉันยิ้มแห้งๆ พยายามเบี่ยงเบนความสนใจไปที่ตะกร้าหวายใบใหญ่ “วันนี้อากาศดีค่ะ เราควรไปปิกนิกที่สวนดอกไม้ท้ายวังกันดีกว่านะคะ เจ้าหญิงโซเฟียรออยู่แล้วด้วย” ใช่ค่ะ... ปิกนิก นี่คือแผนการที่ฉันวางไว้เพื่อ ‘เป็นนางร้ายที่น่ารัก’ วันนี้ฉันตั้งใจจะทำแซนด์วิชสูตรเด็ดที่อ่านเจอในหนังสือทำอาหารเล่มโปรด เพื่อมัดใจทุกคนด้วยรสมือที่แสนประณีต... หรืออย่างน้อยนั่นก็คือสิ่งที่ฉันคิดไว้ในหัวก่อนจะสติหลุดเพราะความวิตกกังวลเรื่องชายสวมหน้ากากนั่น ... บรรยากาศที่สวนท้ายวังควรจะสวยงามเหมือนในนิยายรักโรแมนติก เสียแต่ว่าตอนนี้มันกลับเงียบสงัดจนได้ยินเสียงมดเดิน เจ้าหญิงโซเฟียในชุดกระโปรงสีฟ้าอ่อนดูราวกับนางฟ้าตัวน้อย เธอส่งยิ้มให้ฉันอย่างเทิดทูนราวกับฉันเป็นไอดอลในดวงใจ ขณะที่คาสเซียนนั่งพิงต้นไม้ใหญ่ จ้องมองทุกการกระทำของฉันไม่วางตา “ลองชิมดูสิคะ” ฉันยื่นจานแซนด์วิชชิ้นที่ดูดีที่สุดให้โซเฟียด้วยมือที่สั่นน้อยๆ ฉันน่ะเตรียมมาอย่างดี ทั้งขนมปังอบกรอบ ผักสดกรอบๆ และเนื้อแฮมเกรดเอ แต่เมื่อครู่ตอนรีบจัดของ... ฉันจำได้ว่าฉันทำหกและต้องเก็บกวาดให้วุ่นจนลืมสนิทว่าได้ใส่ ‘เครื่องปรุง’ ลงไปหรือไม่ โซเฟียรับไปอย่างร่าเริง เธออ้าปากงับคำโต แววตาของเธอเป็นประกายในตอนแรก ก่อนจะ... ค่อยๆ นิ่งค้างไป ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ฉันกลั้นหายใจ หัวใจเต้นแรงยิ่งกว่าตอนเจอผีเมื่อคืน “เป็นยังไงบ้างคะ?” โซเฟียกลืนลงไปอย่างยากลำบาก ใบหน้าหวานซึ้งเริ่มเปลี่ยนสีจากชมพูระเรื่อเป็นซีดเผือด “เอ่อ... รสชาติ... มัน...” คาสเซียนที่เฝ้ามองอยู่ดูเหมือนจะทนไม่ไหว เขาหยิบแซนด์วิชอีกชิ้นขึ้นมาแล้วกัดเข้าไปคำหนึ่งทันที ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยนิ่งสงบฉับพลันกลายเป็นนิ่วหน้าอย่างรุนแรง เขานิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะวางขนมปังลง “นี่คือสูตร ‘รสสัมผัสแห่งธรรมชาติ’ ใช่ไหมครับ เอลีน่า? ถึงได้... จืดสนิทไร้ซึ่งร่องรอยของเกลือ พริกไทย หรือแม้แต่น้ำตาล” ฉันหน้าแดงจัดจนแทบจะไหม้ “อุ๊ย... ตายจริง” “ไม่ได้มีแค่รสชาติที่หายไปนะคะ” โซเฟียพูดเสียงแผ่ว “แต่ดูเหมือนคุณจะใส่... ใบสะระแหน่แทนผักกาดหอมด้วยนะคะ ท่านพี่เอลีน่า” ฉันมองดูแซนด์วิชในมือตัวเอง นี่มันหายนะชัดๆ! ฉันตั้งใจจะมาโชว์เสน่ห์ปลายจวักเพื่อทำคะแนนความน่ารัก แต่ดันทำของกินที่รสชาติเหมือนเคี้ยวหญ้าเปล่าๆ ให้พระเอกกับนางเอกกินเนี่ยนะ! ความมั่นใจของฉันติดลบจนอยากจะขุดดินฝังตัวเองให้รู้แล้วรู้รอด ทว่าท่ามกลางความอับอาย คาสเซียนกลับหลุดขำออกมาเบาๆ เขาไม่ได้ดูรังเกียจ กลับกันเขากลับคว้าแซนด์วิชชิ้นนั้นไปกินต่อจนหมด “ถือว่าเป็นมื้อเที่ยงที่... จำฝังใจดีครับ” “ท่านดยุค! อย่าฝืนเลยค่ะ” ฉันแย่งคืนมาด้วยความตกใจ แต่เขากลับคว้ามือฉันไว้แน่น สายตาของเขาเปลี่ยนจากขบขันเป็นจริงจังในทันใด “เอลีน่า... เลิกพยายามทำให้ตัวเองดูแย่หรือทำให้คนอื่นขำได้แล้ว” คาสเซียนกระซิบ เสียงของเขาแหบพร่า “เรื่องเมื่อคืน... ที่เธอเห็นในเงามืดนั่นน่ะ” ฉันชะงัก สายตาประสานกับเขา “ท่านหมายความว่า...” “นั่นไม่ใช่ชายปริศนาที่ไหนหรอก” เขากล่าวพลางดึงจดหมายฉบับหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ กราฟิกตราประทับสีแดงฉานบนซองจดหมายทำให้เลือดในกายฉันเย็นเฉียบ “นั่นคือตราสัญลักษณ์ของคนจากตระกูลที่ควรจะล่มสลายไปพร้อมกับเนื้อเรื่องบทที่ 10 ของนิยายเรื่องนี้แล้ว... คนที่ควรจะตายไปนานแล้ว แต่กลับส่งเทียบเชิญมาหาเธอถึงในวัง” ฉันเบิกตากว้างเมื่อเห็นชื่อผู้ส่งบนหน้าซอง ‘จูเลียน... คนที่ฉันเป็นคนฆ่าในบทที่ผ่านมา’ นี่มันไม่สมเหตุสมผล! โลกนี้กำลังเกิดบั๊ก หรือว่าฉันกำลังหลุดเข้าไปในรูทลับที่นิยายไม่ได้เขียนไว้กันแน่? และก่อนที่ฉันจะได้เอ่ยปากถาม กลิ่นกำยานประหลาดก็โชยมาตามลม พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ดังล้อมรอบสวนดอกไม้เอาไว้ ทหารในชุดเกราะดำสนิทค่อยๆ ก้าวออกมาจากความว่างเปล่า ปิดล้อมพวกเราไว้จนสิ้นหนทาง! หวังว่าเนื้อหาตอนนี้จะทำให้คุณรี้ดที่น่ารักของชาเขียวตื่นเต้นจนวางไม่ลงนะคะ!