แผนการติวพิเศษเริ่มขึ้น

"มึงจะเอาเบอร์คุณหมอไปทำไมวะรัน? จะติววิชา 'สถาปัตย์หัวใจ' หรือยังไง?" เสียงหัวเราะร่วนของเต้ดังแทรกขึ้นท่ามกลางบรรยากาศอื้ออึงในโรงอาหารคณะสถาปัตย์ มือหนาของมันตบลงบนไหล่ผมแรงๆ จนคนที่เป็นเป้าสายตาอย่างผมต้องรีบปัดมือมันออกพลางทำหน้านิ่ง ทั้งที่ในใจตอนนี้มันเต้นรัวเหมือนกลองชุด "ติวเรื่องดรออิ้ง (Drawing) ไงไอ้เต้... เห็นหมออิ่มเขาสนใจเรื่องเส้นสายตึกเก่าๆ แถวหอสมุดอยู่ ช่วงนี้งานสถาปัตย์ปีสามมันหนัก ถ้าไม่ได้คนเก่งอย่างหมอมาช่วยไกด์มุมมอง เกรดกูคงดิ่งลงเหว" ผมตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย พยายามรักษามาด 'ไอ้รันปีสาม' คนกวนประสาทคนเดิมไว้ให้ได้มากที่สุด "ตอแหล" เต้เน้นเสียงต่ำ "ตาไอ้รันมันฟ้องครับเพื่อนๆ ว่าไม่ได้อยากติวเรื่องตึก แต่มันอยากติวเรื่อง 'ความสัมพันธ์' ของคนสองคน" ผมแค่นหัวเราะในลำคอพลางยกขวดน้ำเปล่าขึ้นดื่มเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า สายตาผมเหลือบไปเห็นร่างโปร่งในชุดกาวน์สะอาดสะอ้านเดินตรงมาทางโซนห้องสมุดคณะข้างๆ พอดี... หมออิ่มเดินมาแล้ว กลิ่นน้ำหอมจางๆ ประจำตัวที่ดูสะอาดเหมือนสบู่เด็กนั่นเริ่มลอยมาแตะจมูก "เออ กูก็อยากได้เบอร์เขา แล้วจะทำไมวะ" ผมยอมรับออกมาในที่สุด "วันนี้แหละ... แผนการติวพิเศษจะเริ่มขึ้น ถ้ากูพลาด มึงเอาหัวกูไปเสียบไม้ปิ้งขายหน้าคณะได้เลย" ผมก้าวเท้าออกไปทันทีโดยไม่รอให้เพื่อนตัวดีได้พูดอะไรต่อ จังหวะการเดินของผมอาจจะดูมั่นคง แต่หัวใจกลับเต้นผิดจังหวะทุกครั้งที่ใกล้เข้าไปหาสาวหน้าตายที่วันๆ เอาแต่อ่านตำราแพทย์หนาเตอะคนนี้ "หมออิ่มครับ" ร่างบางชะงักฝีเท้า เธอค่อยๆ หันกลับมามองผมด้วยแววตาว่างเปล่าเหมือนเคย ใบหน้าเรียบเฉยที่ไม่มีแม้แต่รอยยิ้มประดับนั่นแหละที่ทำให้ผมใจสั่นมาตลอดสามเดือนเต็ม หมออิ่มขยับแว่นสายตาเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ "มีอะไรหรือเปล่าคะคุณรัน? ถ้าจะมาเรื่องงานอาสาค่ายปลายปี ฉันบอกไปแล้วว่าตารางเวรฉันยังไม่ลงตัว" "ไม่ใช่เรื่องค่ายครับ" ผมเว้นจังหวะ กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ "คือ... ช่วงนี้ผมมีโปรเจกต์วิชาสถาปัตย์ที่ต้องทำความเข้าใจเรื่องกายวิภาคของตึกเก่า มันค่อนข้างซับซ้อน ผมเห็นหมอเรียนเรื่องโครงสร้างร่างกายมนุษย์มาเยอะ น่าจะพอให้คำปรึกษาผมได้บ้าง... ถ้าไม่เป็นการรบกวน" หมออิ่มนิ่งไปครู่หนึ่ง สายตาของเธอไล่มองผมตั้งแต่หัวจรดเท้า เหมือนกำลังวิเคราะห์ว่าผมกำลังมาไม้ไหน นี่แหละคือความยากของการจีบ 'หมอหน้าตาย' เพราะคุณไม่มีวันรู้เลยว่าสิ่งที่เธอคิดอยู่ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉยนั้นคืออะไร "คุณจะให้ฉันติวเรื่องตึก? ทั้งที่ฉันเรียนเรื่องกระดูกและกล้ามเนื้อ?" "ครับ" ผมตอบสั้นๆ แต่แฝงไปด้วยความจริงจัง "เพราะสำหรับผม... ตึกทุกตึกก็เหมือนคน มีโครงสร้าง มีหัวใจ และมีร่องรอยของการเจ็บป่วย ถ้าหมอช่วยผมในมุมมองที่ต่างออกไป งานผมอาจจะออกมาสมบูรณ์ขึ้น... นะครับ?" เธอเงียบไปนาน จนผมเริ่มใจคอไม่ดี แต่แล้วเธอก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ "ก็ได้ค่ะ แต่งานฉันค่อนข้างแน่น ถ้าคุณอยากได้คำแนะนำจริงๆ คงต้องรบกวนให้ติดต่อผ่านช่องทางที่รวดเร็วกว่าการมาดักรอหน้าคณะแบบนี้" ผมแทบจะกลั้นหายใจรอจังหวะนี้แหละ... แต่ทว่า! "เบอร์โทรศัพท์ผม... คือผมยังไม่ได้บันทึก" ผมแสร้งทำเป็นหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วทำหน้ามึนๆ "งั้นก็ไม่ต้องค่ะ" หมออิ่มหมุนตัวเตรียมจะเดินต่อ "เอาไว้คุณพร้อมเมื่อไหร่ค่อยว่ากันอีกที" "เดี๋ยวสิครับหมอ!" ผมรีบคว้าข้อมือเธอไว้เบาๆ ด้วยสัญชาตญาณ หมออิ่มชะงักกึก สายตาของเธอตวัดกลับมามองมือที่ผมจับอยู่ ก่อนที่เธอจะเงยหน้าสบตากับผมโดยตรง... เป็นครั้งแรกที่ผมเห็นแววตาที่ไม่ได้มีแค่ความว่างเปล่า แต่มันมีความ 'ตกใจ' ซ่อนอยู่ลึกๆ ในจังหวะที่ผมกำลังจะอธิบายแก้ตัว เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้นรัวๆ หมออิ่มหยิบมันขึ้นมาดู สีหน้าเรียบเฉยเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดทันที เธอรีบดึงข้อมือออกและกดรับสายด้วยน้ำเสียงที่ร้อนรนจนผิดวิสัย "มีนเหรอ? ...เกิดเรื่องแล้วเหรอคะ? ...ได้! ฉันจะรีบไปเดี๋ยวนี้!" หมออิ่มวางสายแล้วมองหน้าผมด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง "ขอโทษนะรัน เรื่องติวไว้ก่อนเถอะ... ตอนนี้ที่ห้องแล็บมีปัญหาใหญ่ และมีคนเห็นว่า 'แฟนคุณ' เป็นคนทำเรื่องทั้งหมด!" ผมยืนนิ่งเหมือนถูกสาป แฟนงั้นเหรอ? ผมไม่มีแฟน! และความสับสนยังไม่ทันจางหาย เต้ก็วิ่งกระหืดกระหอบมาคว้าคอเสื้อผมจากข้างหลัง "ไอ้รัน! วิ่งเร็ว! ตำรวจ... ไม่ใช่สิ รุ่นพี่ฝ่ายวินัยคณะแพทย์เขากำลังตามล่าตัวมึงอยู่!" เกียร์เปื้อนกาวใจขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่แปดนะคะ ความรักที่วุ่นวายกำลังเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ แล้ว มาเอาใจช่วยรันกับหมออิ่มกันต่อนะคะ!