ข้าวต้มมื้อดึก

"ถ้ายังไม่ลบภาพนี้ทิ้ง... ฉันจะเทข้าวต้มชามนี้ทิ้งลงถังขยะจริงๆ ด้วย" เสียงเรียบเฉยที่แฝงไปด้วยความเย็นชาตามฉบับคุณหมอหน้าตายดังขึ้น พร้อมกับร่างโปร่งของ 'หมออิ่ม' ที่ยืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์ครัว ดวงตาคู่สวยภายใต้กรอบแว่นสายตาจ้องมองมาที่ฉันราวกับกำลังวิเคราะห์ก้อนเนื้อร้ายที่ต้องผ่าตัดออก ฉัน—รันธกร—ที่กำลังนั่งตัวแข็งทื่ออยู่บนเก้าอี้สูง รีบคว่ำหน้าจอโทรศัพท์ลงกับโต๊ะหินอ่อนทันควัน หัวใจที่เต้นรัวจากภาพในหน้าจอเมื่อครู่ยังไม่ทันสงบดี ก็ต้องมาเต้นผิดจังหวะเพราะท่าทีขู่ฟ่อของเจ้าของห้องคนสวยแทน "ก็แค่อดีตที่มันหลุดมาในฟีด... ผมไม่ได้ตั้งใจจะดูสักหน่อย" ฉันแก้ตัวเสียงอ่อย ความมั่นใจในฐานะเด็กสถาปัตย์ที่ใครต่อใครบอกว่ากวนประสาทนักหนาหายวับไปกับตา เมื่อเจอสายตาดุๆ ของคุณหมอฝึกหัดคนนี้ "อดีตหรืออนาคตไม่สำคัญเท่าปัจจุบันนายกำลังจะป่วยตายเพราะโรคกระเพาะกำเริบ" หมออิ่มไม่ได้สนใจคำแก้ตัว เธอเดินเข้ามาใกล้ กลิ่นหอมจางๆ ของน้ำยาฆ่าเชื้อที่คุ้นเคยจากเสื้อกาวน์ที่พาดอยู่บนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามลอยมาแตะจมูก หมออิ่มวางถ้วยข้าวต้มร้อนๆ ลงตรงหน้าฉัน กลิ่นหอมของน้ำซุปกระดูกหมูอ่อนๆ และกลิ่นขิงซอยละเอียดเรียกน้ำย่อยให้ทำงานจนท้องไส้ที่ว่างเปล่าส่งเสียงประท้วงเบาๆ "กินเข้าไป" เธอสั่งสั้นๆ ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งฝั่งตรงข้าม แล้วหยิบไอแพดขึ้นมาอ่านเปเปอร์วิชาการต่อ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ฉันมองข้าวต้มในถ้วยสลับกับใบหน้านิ่งสนิทของคนตรงหน้า ในขณะที่สมองพยายามประมวลผล ภาพผู้หญิงในหน้าจอโทรศัพท์ที่ฉันบังเอิญเปิดไปเจอเมื่อครู่มันยังคงหลอกหลอน... เป็นภาพถ่ายเก่าสมัยปีหนึ่งของฉันกับคนคนนั้น... คนที่เคยเป็นเหตุผลของการเรียนสถาปัตย์ แต่ในตอนนี้... ฉันกลับรู้สึกว่าข้าวต้มตรงหน้ามีค่ามากกว่าอดีตที่ไม่มีวันย้อนกลับไปได้หลายเท่า ช้อนคันกระเบื้องตักข้าวต้มเข้าปาก รสชาติละมุนกลมกล่อมไม่ได้ปรุงแต่งจนเลี่ยน มันอบอุ่นจนรู้สึกได้ถึงความใส่ใจที่ซ่อนอยู่ในความนิ่งขรึมของเธอ "อร่อยไหม" จู่ๆ เธอก็ถามขึ้นโดยไม่เงยหน้าจากจอ "อร่อย... อร่อยมากครับ" ฉันเผลอหลุดปาก "หมายถึง... อร่อยมากค่ะ หมอทำอาหารเก่งจัง" หมออิ่มชะงักมือที่กำลังเลื่อนหน้าจอ เธอเงยหน้าขึ้นมองฉัน แววตาที่เคยแข็งกร้าวดุจน้ำแข็งค่อยๆ ละลายลงเหลือเพียงความเรียบเฉยที่ซ่อนความเขินอายเอาไว้ลึกๆ "ก็แค่ข้าวต้มเครื่อง... อย่าเวอร์ให้มากนักเลย รันธกร" "แต่ผมรู้สึกจริงๆ นะ" ฉันจงใจขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นหอมของเธอชัดเจนขึ้นจนใจฉันเต้นแรงเหมือนจะทะลุออกมานอกอก "ที่หมอทำ... มันเหมือนมียาดีผสมอยู่ด้วย ใจผมที่เคยเต้นรัวเพราะภาพเมื่อกี้ ตอนนี้มันเต้นรัวเพราะเหตุผลใหม่แล้วล่ะ" มือที่ถือช้อนของฉันสั่นน้อยๆ เมื่อเห็นว่าหมออิ่มทำตัวไม่ถูก เธอเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ก่อนจะรีบคว้าแก้วน้ำขึ้นมาดื่มเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า ใบหูเล็กๆ ของเธอมันระเรื่อแดงจนสังเกตได้ชัด "พูดมาก... รีบกินให้หมดแล้วไปนอนพักซะ พรุ่งนี้มีพรีเซนต์งานสตูดิโอไม่ใช่หรือไง" เธอพูดรัวเร็วแล้วลุกขึ้นยืนเตรียมจะหนีไปที่ห้องทำงาน แต่จังหวะที่เธอกำลังจะเดินผ่านหลังเก้าอี้ของฉันไปนั้น ฉันกลับตัดสินใจทำสิ่งที่ใจสั่ง—ฉันคว้าข้อมือเรียวของเธอไว้เบาๆ ไม่ให้เธอก้าวเดินต่อ ความเงียบเข้าปกคลุมห้องครัวที่มีเพียงเสียงตู้เย็นครางหึ่งๆ หมออิ่มหยุดนิ่ง แผ่นหลังบางที่หันมาทางฉันดูจะเกร็งขึ้นมาถนัดตา "หมออิ่ม..." ฉันเรียกชื่อเธอเบาๆ สัมผัสจากข้อมือเธอมันเย็นสบาย แต่ใจของฉันกลับร้อนรุ่มไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย "ปล่อยค่ะ..." เธอพึมพำ แต่ไม่ได้พยายามสะบัดออกแรงๆ "รัน... อย่าเล่นแบบนี้" "ผมไม่ได้เล่น" ฉันตอบเสียงจริงจัง "ที่หมอทำข้าวต้มให้... ที่หมอคอยดุเพราะเป็นห่วง... ที่หมอไม่ยอมให้ผมมองรูปคนอื่น... ผมขอคิดเข้าข้างตัวเองได้ไหมว่าหมอเองก็..." ฉันยังพูดไม่จบประโยค เสียงเคาะประตูห้องพักของเธอก็ดังขัดจังหวะขึ้นอย่างรุนแรง สามครั้งติดกันราวกับคนร้อนใจ *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* หมออิ่มสะดุ้งสุดตัว เธอรีบดึงมือออกจากการกอบกุมของฉันทันทีด้วยสีหน้าตื่นตระหนก ก่อนจะหันไปทางประตูห้องด้วยสายตาที่เดาอารมณ์ไม่ได้ "ใครมาดึกป่านนี้" ฉันขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิดที่อารมณ์โรแมนติกถูกทำลาย หมออิ่มไม่ตอบ เธอรีบเดินไปที่หน้าประตูแล้วกดดูช่องมองภาพ ตาของเธอเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับมามองฉันด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป... เป็นแววตาแห่งความตระหนกที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน "รัน... นายรีบไปหลบในห้องเก็บของก่อน" เธอสั่งเสียงเครียดจัดมือสั่นเทาขณะจับลูกบิดประตู "ห้ามออกมาจนกว่าฉันจะบอก... ไม่ว่าใครจะพูดอะไรก็ตาม" ฉันยืนงงด้วยความสับสน แต่ก่อนที่ฉันจะได้ถามอะไรเพิ่ม ประตูห้องก็ถูกเปิดผางออกโดยคนที่ฉันไม่คิดว่าจะมาปรากฏตัวที่นี่ในเวลานี้... พร้อมกับกลิ่นแอลกอฮอล์ที่คลุ้งไปทั่วห้อง เกียร์เปื้อนกาวใจขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่เจ็ดนะคะ ขอให้สนุกกับความตื่นเต้นที่กำลังจะเกิดขึ้นในตอนถัดไปค่ะ