เสียงหัวใจของนายสถาปนิก

"นี่คุณ... จะไม่สั่งข้าวเผื่อตัวเองหน่อยหรือไงคะ?" เสียงนิ่งเรียบของหมออิ่มดังขึ้นท่ามกลางเสียงจานชามกระทบกันในร้านอาหารสไตล์โฮมมี่ที่ซ่อนตัวอยู่ในซอยแคบหลังมหาวิทยาลัย รันธกรชะงักมือที่กำลังสาละวนกับการจดเมนูลงในกระดาษโน้ตเล่มเล็ก เขาสวมเสื้อเชิ้ตลายสกอตทับเสื้อยืดสีขาวที่เปื้อนคราบสีน้ำจางๆ ตามสไตล์เด็กสถาปัตย์ที่เพิ่งดิ่งออกมาจากสตูดิโอออกแบบ "ผมอิ่มแล้วครับ... เอ้ย อิ่มแล้วค่ะ" รันรีบแก้คำพูดเมื่อเห็นสายตาเรียบเฉยที่เริ่มขยับมาจ้องเขม็ง "หมายถึงว่า... ผมเน้นบริการครับ วันนี้รันธกรคนนี้อาสาเป็นบริกรส่วนตัวให้คุณหมออิ่มเอง มื้อนี้ถือเป็นค่าตอบแทนที่ช่วยผมไว้เมื่อวาน จะให้สั่งอะไรเป็นพิเศษไหมครับ? หรืออยากทานของหวานล้างปากด้วย?" หมออิ่มขมวดคิ้วมุ่น ปลายนิ้วเรียวสวยเคาะลงบนโต๊ะไม้เป็นจังหวะ เธอไม่ได้ตอบคำถามเขาทันที แต่กลับมองสำรวจใบหน้าของคนที่เอาแต่ฉีกยิ้มกวนประสาท แววตาของคนตรงหน้าแม้จะดูขี้เล่น แต่กลับมีความจริงจังบางอย่างซ่อนอยู่... ความจริงจังที่เธอไม่ค่อยอยากจะทำความเข้าใจนัก "รัน" เธอเรียกชื่อเขาเสียงต่ำ "ครับ?" "ทำตัวปกติเถอะค่ะ... คุณพยายามมากไปจนฉันอึดอัด" รันหุบยิ้มลงชั่วขณะ ก่อนจะหัวเราะหึในลำคอ เขาโน้มตัวเข้าไปใกล้ขึ้น กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นสีไม้และกระดาษร่างแบบของเขาทำให้หมออิ่มต้องเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว "อึดอัด หรือเขินครับ?" "หลงตัวเองจังนะคะ" หมออิ่มแค่นยิ้ม แต่แก้มเนียนใสกลับขึ้นสีระเรื่ออย่างห้ามไม่อยู่ เธอรีบก้มหน้าลงมองเมนูเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า แต่ความโก๊ะที่เจ้าตัวไม่เคยรู้ตัวก็เกิดขึ้น เมื่อเธอพยายามจะใช้ตะเกียบคีบเมล็ดถั่วในจานเรียกน้ำย่อยที่วางอยู่ตรงหน้า ทว่าความลื่นของตะเกียบประกอบกับความประหม่า ทำให้เมล็ดถั่วกระเด็นหลุดมือ พุ่งไปแปะอยู่บนปกเสื้อเชิ้ตของรันพอดิบพอดี ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ รันก้มลงมองเมล็ดถั่วที่ติดอยู่บนหน้าอกตัวเอง แล้วเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวที่ตอนนี้แข็งทื่อไปเรียบร้อยแล้ว "เอ่อ... คือ... ฉันขอโทษค่ะ!" หมออิ่มลนลานหยิบทิชชู่ขึ้นมาจะเช็ดให้ แต่เพราะความรีบร้อน เธอจึงเกือบทำน้ำในแก้วหกใส่เขาอีกรอบ "ใจเย็นๆ ครับคุณหมอ" รันจับข้อมือเธอไว้เบาๆ แววตาที่เคยกวนประสาทบัดนี้อ่อนแสงลงจนน่าใจหาย เขาระบายยิ้มละมุนที่ทำให้หัวใจของคนมองเต้นผิดจังหวะ "แค่นี้เองครับ ไม่เห็นต้องทำหน้าเหมือนจะทำคนไข้เสียชีวิตเลย" "ก็มัน... มันอายนะคะ" เธอพึมพำ สายตาหลุบต่ำ ไม่กล้าสู้หน้าคนตรงข้าม "อายที่ทำเสื้อผมเปื้อน หรืออายที่เผลอทำตัวน่ารักให้ผมเห็นกันแน่ครับ?" รันขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกระยะห่างเพียงแค่คืบ "ผมว่าอย่างหลังมากกว่านะ" "รัน!" "ครับ? ผมฟังอยู่ครับ" รันตอบรับเสียงนุ่ม สายตาของเขาไล่มองใบหน้าสวยนิ่งที่เริ่มจะมีอารมณ์ความรู้สึกปรากฏชัดขึ้นทีละนิด เขาชอบเวลาที่เธอไม่อยู่ในโหมด 'หน้าตาย' แบบนี้ที่สุด... มันทำให้เขารู้สึกว่าการพังกำแพงในใจของเธอไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้ ทว่าจังหวะที่บรรยากาศกำลังหวานละมุนจนคนรอบข้างต้องหันมามอง จู่ๆ ประตูกระจกหน้าร้านก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรงพร้อมกับเสียงคุ้นหูที่ตะโกนเรียกชื่อเขา "เฮ้ยไอ้รัน! มึงอยู่นี่เอง! งานด่วนชิบหายแล้ววะ อาจารย์ที่ปรึกษาเรียกมึงด่วนเลย บอกว่าแบบโปรเจกต์มึงมีปัญหาเรื่องโครงสร้าง!" รันหันไปมองเต้ที่หอบแฮกมาที่โต๊ะ ก่อนจะหันกลับมามองหมออิ่มที่ตอนนี้แววตาเปลี่ยนกลับไปเป็นความว่างเปล่าเหมือนเดิมอีกครั้ง "หมอครับ... เดี๋ยวผมมาต่อนะ" รันรีบลุกขึ้น แต่ยังไม่ทันที่เขาจะก้าวพ้นโต๊ะ มือถือของหมออิ่มก็สั่นรัวขึ้นมาบนโต๊ะ หน้าจอโชว์สายเรียกเข้าที่ไม่ได้รับกว่าสิบสายจากโรงพยาบาล และข้อความแจ้งเตือนสำคัญที่ทำเอาใบหน้าของหมออิ่มซีดเผือดลงทันตาเห็น เธอเงยหน้ามองรันด้วยสายตาที่สั่นไหวอย่างรุนแรง "รัน... ฉันต้องไปเดี๋ยวนี้" "เกิดอะไรขึ้นครับ?" รันถามด้วยน้ำเสียงกังวล หมออิ่มไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดดูข้อความล่าสุดแล้วกัดริมฝีปากแน่นก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเขา "คนไข้ในความดูแลของฉัน... อาการทรุดหนักแบบไม่คาดคิด และฉันเป็นคนเซ็นอนุมัติแผนการรักษาคนนั้นเอง ถ้าเขาเป็นอะไรไป... อาชีพหมอของฉันอาจจะจบลงวันนี้ค่ะ" รันนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะคว้ากุญแจรถมอเตอร์ไซค์บนโต๊ะแล้วคว้ามือเธอไว้แน่น "ขึ้นรถผมไป เดี๋ยวผมไปส่ง... ไม่ว่ายังไง ผมจะไม่ยอมให้คุณต้องเผชิญเรื่องนี้คนเดียวเด็ดขาด!" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้รันกับหมออิ่มในตอนที่เก้านะคะ เกียร์เปื้อนกาวใจจะตั้งใจเขียนตอนต่อไปให้ลุ้นระทึกกว่าเดิมแน่นอนค่ะ!