สเก็ตช์ภาพเธอ

"ปล่อยมือฉันเดี๋ยวนี้รัน... ฉันเดินเองได้" น้ำเสียงของอิมิสราแหบพร่าและสั่นเครือเล็กน้อย ขณะที่เธอพยายามดึงข้อมือออกจากการกอบกุมของคนตัวสูงที่เพิ่งลากเธอพ้นจากความวุ่นวายหน้าคณะแพทย์มาหมาดๆ รันไม่ได้สนใจเสียงทักท้วงนั้น เขายังคงกึ่งจูงกึ่งลากเธอมาจนถึงห้องสมุดคณะสถาปัตย์ที่เงียบเชียบและเย็นเฉียบด้วยแอร์คอนดิชันเนอร์ ก่อนจะดันร่างบางให้นั่งลงบนเก้าอี้ไม้ตัวที่เขาจับจองไว้ประจำ "นั่งนิ่งๆ ตรงนี้ ถ้าไม่อยากให้เรื่องที่เพิ่งเจอมาเมื่อกี้มันตามมาหลอกหลอนถึงหัวใจคุณ" รันพูดเสียงเรียบ แต่สายตาที่เขามองเธอนั้นมีความหมายบางอย่างที่ทำให้หมอหน้าตายอย่างอิมิสราต้องเบือนหน้าหนี "ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมต้องมาที่นี่ เราควรไปแจ้งความ หรืออย่างน้อยฉันก็น่าจะกลับหอพักได้แล้ว" "หอพักคุณตอนนี้ไม่ปลอดภัย และผมก็ไม่อยากให้คุณอยู่คนเดียวในสภาพจิตใจแบบนี้" รันหมุนเก้าอี้ตัวเองมาเผชิญหน้ากับเธอ เขาคว้าเอาสมุดสเก็ตช์ภาพเล่มหนาและดินสอแท่งโปรดขึ้นมา "จะนั่งให้ผมเฝ้าแบบนี้ หรือจะให้ผมนั่งเขียนแบบไปเรื่อยๆ จนกว่าคุณจะเลิกหน้าซีดเป็นศพในห้องผ่าตัดนั่น... เลือกเอาค่ะคุณหมอ" อิมิสราถอนหายใจยาว ความเหนื่อยล้าจากการถูกคุกคามในวันที่หนักหน่วงทำให้เธอไม่มีแรงจะต่อล้อต่อเถียง เธอฟุบหน้าลงกับโต๊ะไม้ที่เต็มไปด้วยคราบรอยดินสอและเส้นร่างผังอาคาร กลิ่นกระดาษเก่าๆ ผสมกับกลิ่นกายสะอาดๆ ของหนุ่มสถาปัตย์ทำให้สติที่ตึงเปรี๊ยะของเธอเริ่มผ่อนคลายลงช้าๆ ความเงียบงันในห้องสมุดมีเพียงเสียงพลิกหน้ากระดาษและเสียงฝนด้านนอกที่เริ่มโปรยปรายลงมาอย่างไม่บอกกล่าว รันไม่ได้เขียนแบบตามที่ปากว่า สายตาของเขาจดจ้องเพียงเสี้ยวหน้าของหญิงสาวที่ซบลงกับท่อนแขนเรียว แพขนตายาวที่สั่นระริกตามจังหวะลมหายใจเข้าออกนั้นทำให้อัตราการเต้นของหัวใจเขาผิดจังหวะไปเสียดื้อๆ มือหนาจรดดินสอลงบนกระดาษขาวอย่างแผ่วเบา เขาเริ่มร่างเส้นสายที่คุ้นเคย... โครงหน้าเรียว จมูกโด่งรั้นที่ดูดื้อรั้นแม้ในยามหลับใหล และมุมปากที่ดูเหมือนจะบึ้งตึงอยู่ตลอดเวลาหากไม่สังเกตให้ดี เขาไม่ได้วาดเธอในฐานะ 'คนไข้' หรือ 'เพื่อนร่วมมหาลัย' แต่เขาวาดเธอในฐานะ 'แรงบันดาลใจ' ที่สวยงามที่สุดเท่าที่เคยลงมือสเก็ตช์มา เวลาล่วงเลยไปนานเท่าไหร่ไม่ทราบได้ กระทั่งเสียงฝนข้างนอกเบาบางลงเหลือเพียงเสียงหยดน้ำที่กระทบกันเป็นจังหวะ อิมิสราขยับตัวเล็กน้อย เธอปรือตาขึ้นมองบรรยากาศรอบข้างที่มืดสลัวลงไปถนัดตา เธอพบว่าตัวเองยังคงอยู่ที่เดิม และรัน... เขายังคงนั่งอยู่ที่เดิมเช่นกัน หากแต่ในมือของเขาไม่ได้ถือไม้บรรทัดหรือวงเวียน แต่เป็นดินสอที่กำลังเก็บรายละเอียดสุดท้ายบนแผ่นกระดาษ "คุณทำอะไรน่ะ?" อิมิสราเอ่ยถาม เสียงของเธอแห้งผาก รันชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะปิดสมุดสเก็ตช์ลงช้าๆ แต่ทว่าความเร็วในการเก็บซ่อนนั้นไม่ทันต่อสายตาที่ว่องไวของหมอสาว เธอเห็น... เธอเห็นภาพใบหน้าของตัวเองบนหน้ากระดาษแผ่นนั้น ภาพที่ดูอ่อนโยนจนน่าใจหาย ภาพที่สะท้อนว่าคนวาดมองเธอด้วยความรู้สึกแบบไหน "ฉันถามว่าคุณทำอะไร" เธอถามย้ำอีกครั้ง หัวใจเริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน รันยักไหล่ ปากคอเราะร้ายเริ่มทำงาน "ก็แค่วาดรูป... กะว่าจะเอาไว้เตือนใจตัวเองว่าครั้งหนึ่งเคยมีหมอหน้าตายมานั่งหลับในห้องสมุดคณะผมจนน้ำลายแทบยืดใส่แบบแปลนที่ผมหวงนักหนาไง" "รัน... คุณ..." "อย่ามองผมด้วยสายตาแบบนั้นเลยครับคุณหมอ" รันขยับเข้ามาใกล้จนอิมิสราสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากตัวเขา "เพราะถ้าผมเผลอใจไปมากกว่านี้ขึ้นมาจริงๆ แล้วคุณดันไม่คิดอะไร... คนที่จะพังก็คือผมเองนะ" อิมิสรานิ่งงัน คำพูดกำกวมของเขาทำให้เลือดในกายสูบฉีดไปรวมกันที่ใบหน้า เธอรู้สึกร้อนผ่าวไปถึงใบหู รันขยับเข้าใกล้เธออีกเพียงนิด มือหนาเลื่อนมาปัดปอยผมที่ปรกหน้าผากมนของเธอออกอย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นเบาหวิวแต่กลับทิ้งความรุ่มร้อนไว้บนผิวแก้มของเธอ ทว่าในจังหวะที่หัวใจของคนทั้งคู่กำลังเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน ทันใดนั้นประตูห้องสมุดก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรงจนเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว ร่างของหมวดมีนในชุดเครื่องแบบที่ยังดูไม่เรียบร้อยนักก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก สายตาของเพื่อนสาวกวาดมองทั้งคู่ที่นั่งใกล้กันเกินความจำเป็น ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของหมออิ่มหยุดหมุนทันที "อิ่ม! รัน! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว... คนที่ตามคุกคามอิ่มน่ะ มันไม่ใช่แค่สตอล์กเกอร์ธรรมดา แต่มันคือ..." มีนชะงัก หายใจหอบถี่ก่อนจะคว้าแขนเพื่อนสาว "มันคือคนที่ถูกปล่อยตัวออกจากคดีฆาตกรรมที่เกี่ยวข้องกับครอบครัวเธอเมื่อห้าปีก่อน!" "ว่าไงนะ!" รันผุดลุกขึ้นทันที ใบหน้าคมเข้มเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมในชั่วพริบตา อิมิสราตัวแข็งทื่อ รอยยิ้มบางๆ ที่เคยเกิดขึ้นในใจเมื่อครู่สลายไปเหลือเพียงความเย็นวาบที่แล่นผ่านกระดูกสันหลัง เมื่อเธอก้มลงมองภาพสเก็ตช์ที่รันเผลอวางทิ้งไว้บนโต๊ะ เธอแทบหยุดหายใจ... เพราะในภาพวาดใบหน้าของเธอนั้น มีเงาดำลึกลับที่เธอเพิ่งสังเกตเห็นว่ามันถูกซ่อนไว้ในเงามืดด้านหลังของเธอเอง! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความรักที่เปื้อนฝุ่นและกาวใจในบทนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!