คำเตือนจากเพื่อนสนิท

"ภาพนี้... มันหมายความว่ายังไง รัน" เสียงของอิมิสราแหบพร่าผิดปกติ นิ้วเรียวยาวของหมอสาวสั่นเทาขณะชี้ไปยังจุดที่ลึกที่สุดในภาพสเก็ตช์—เงาดำที่ตวัดเส้นอย่างดิบเถื่อนอยู่ด้านหลังรูปเหมือนของเธอ มันไม่ใช่ความผิดพลาดของดินสอ แต่มันดูเหมือนสัตว์ร้ายที่กำลังตระครุบเหยื่อมากกว่า รันที่เพิ่งเดินกลับมาจากมุมกาแฟชะงักฝีเท้า มือของเขากระตุกเล็กน้อยจนแก้วกระดาษเกือบหลุดมือ แววตาคมกริบของหนุ่มสถาปัตย์ที่เคยดูขี้เล่นแปรเปลี่ยนเป็นความนิ่งงันที่อ่านไม่ออกชั่วขณะ ก่อนที่เขาจะรีบคลี่ยิ้มกวนประสาทตามฉบับของเจ้าตัว แต่ทว่า... รอยยิ้มนั้นกลับไม่ส่งไปถึงดวงตา "อ๋อ... อันนั้นน่ะเหรอครับ?" รันวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะไม้ตัวยาว เสียงกระทบของมันหนักแน่นจนอิมิสราสะดุ้ง "มันก็แค่สไตล์การลงน้ำหนักน่ะครับคุณหมอ สถาปนิกมักจะวาดสิ่งที่... 'มองไม่เห็น' ลงไปด้วยเสมอ เพื่อให้ภาพมันมีมิติไง" "มิติเหรอ?" อิมิสราแค่นยิ้ม ดวงตากลมโตคู่นั้นจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา พยายามค้นหาความจริงที่ซ่อนอยู่ใต้ความทะเล้นนั้น "แต่มันดูเหมือนเงาของคนมากกว่า... คนที่คอยจ้องมองฉันอยู่ตลอดเวลา" เธอกดดันจนรันต้องเบือนหน้าหนีไปมองหน้าต่างกระจกบานใหญ่ที่สะท้อนเงาของทั้งคู่ในห้องสตูดิโอเงียบเชียบนี้ ก่อนที่บทสนทนาจะตึงเครียดไปมากกว่านั้น เสียงฝีเท้าของใครบางคนก็ดังขึ้นแทรกกลางความอึดอัด "แกสองคนทำอะไรกันอยู่หน้าดำคร่ำเครียดขนาดนั้น?" เสียงห้าวๆ ของ 'มีน' เพื่อนสนิทหมออิ่มดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของเจ้าตัวที่เดินเข้ามาในห้องสตูดิโอด้วยมาดมั่น หมอสาวในชุดกาวน์ที่พับแขนขึ้นอย่างคล่องตัวมองสลับไปมาระหว่างเพื่อนสนิทกับรุ่นน้องสถาปัตย์หน้าตาย ก่อนจะเหลือบไปเห็นภาพสเก็ตช์บนโต๊ะ "รูปสวยดีนี่... แต่ทำไมบรรยากาศมันดูอึดอัดชอบกล" มีนเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง สายตาของเธอคมกริบแบบที่เคยผ่านเคสคนไข้หนักๆ มานับไม่ถ้วน "เอาล่ะ อิ่ม ไปหาอะไรดื่มกับฉันหน่อยดีกว่า ปล่อยให้สถาปนิกเขาอยู่กับงานศิลปะที่มี 'เงา' ปริศนาของเขาไปเถอะ" รันนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เขาสบตาอิมิสราเป็นเชิงขอร้อง แต่หมอสาวที่ยังคงตื่นตระหนกกับเงาดำนั้นเลือกที่จะคว้ากระเป๋าแล้วเดินตามเพื่อนสนิทออกไปจากห้องทันที ทิ้งให้รันยืนกำดินสอในมือแน่นจนปลายไส้หักคามือ ... ณ ร้านกาแฟใต้ตึกคณะแพทยศาสตร์ บรรยากาศเงียบสงบกว่าสตูดิโอสถาปัตย์หลายเท่าตัว มีนวางแก้วลาเต้ลงก่อนจะจ้องหน้าเพื่อนสนิทอย่างคาดคั้น "แกกำลังเล่นกับไฟ อิ่ม" มีนเปิดประโยคด้วยน้ำเสียงจริงจัง "อีตาเด็กสถาปัตย์คนนั้น... ฉันเตือนแกกี่ครั้งแล้ว? ท่าทางคลั่งรักของเขาอาจจะดูน่ารักในสายตาแก แต่แกสังเกตไหมว่าสายตาเขาเวลาจ้องแกมันเหมือนกับ... นักล่าที่กำลังรอจังหวะตะครุบเหยื่อ" อิมิสราเม้มปากแน่น เธอไม่อยากยอมรับหรอกว่าความเย็นวาบที่สันหลังนั้นมันมีมูลเหตุ แต่ภาพสเก็ตช์ใบนั้นมันชัดเจนเกินไป "เขาแค่ดู... แปลกๆ บางครั้งเขาก็ดูใจดีมาก แต่บางครั้งเขาก็เหมือนจะซ่อนความลับอะไรไว้ในมุมมืดตลอดเวลา" "ระวังเถอะ" มีนโน้มตัวเข้ามาใกล้ กระซิบเสียงต่ำ "แกกำลังตกหลุมพรางความเจ้าเล่ห์ของเขาเข้าเต็มเปา ไอ้ภาพวาดนั่นน่ะ มันอาจจะเป็นแค่จุดเริ่มต้นของการ 'ตีตาราง' ล้อมกรอบแกให้อยู่ในพื้นที่ของเขาคนเดียว... นายรันไม่ได้ใสซื่ออย่างที่แกเห็นหรอกนะอิ่ม" อิมิสรานิ่งงันไป คำพูดของเพื่อนสนิทเหมือนกระแสไฟฟ้าที่แล่นผ่านสมอง ทุกอย่างที่รันทำ... การมาปรากฏตัวในเวลาที่เธอต้องการพอดี การคอยดูแลแบบแนบชิด การแสดงความเป็นเจ้าของที่ดูเหมือนหยอกล้อแต่แฝงความจริงจังเกินเบอร์ ทั้งหมดนั้นคือการวางแผนงั้นหรือ? "ฉันไม่เชื่อว่าเขาจะร้ายขนาดนั้น มีน" อิมิสราเอ่ยเสียงเบา แม้หัวใจจะเริ่มสั่นคลอน "ถ้าไม่เชื่อ ก็ลองพิสูจน์ดูสิ" มีนยิ้มมุมปาก ก่อนจะลุกขึ้นยืน "แต่จำไว้ว่า สถาปนิกน่ะเก่งเรื่องการสร้างโครงสร้างที่ดูสวยงาม แต่ข้างในน่ะ... พวกเขาเป็นคนกำหนดเองว่าจะให้ใครเข้าหรือออกได้บ้าง" อิมิสราแยกตัวจากมีน เดินกลับไปยังตึกคณะด้วยความรู้สึกสับสนในใจ เธอตัดสินใจเดินย้อนกลับไปที่สตูดิโออีกครั้งเพื่อจะขอคุยเรื่องภาพนั้นให้รู้เรื่อง แต่ทว่าเมื่อไปถึงหน้าประตูที่แง้มอยู่เล็กน้อย เสียงบทสนทนาจากภายในก็ทำให้เธอต้องหยุดชะงัก "แผนการดำเนินไปถึงไหนแล้วรัน? ยัยหมอนั่นเริ่มระแคะระคายหรือยัง?" นั่นคือเสียงของเต้... เพื่อนสนิทของรันที่กำลังคุยโทรศัพท์อยู่ด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน ในขณะที่รันนั่งอยู่บนเก้าอี้หมุน หันหลังให้ประตู แต่ในมือของเขากำลังถือแผ่นกระดาษภาพสเก็ตช์ใบนั้นไว้แน่น ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้อิมิสราถึงกับหน้าชา "ระแคะระคายงั้นเหรอ? เธอก็แค่หมากตัวหนึ่งที่ฉันกำลังจะวาดลงในผังเมืองของฉัน... เธอไม่มีวันหนีเงาของตัวเองพ้นหรอก ต่อให้เป็นหมอที่เก่งแค่ไหนก็ตาม" ร่างบางที่ยืนหน้าซีดอยู่หน้าประตูถึงกับก้าวถอยหลังโดยอัตโนมัติ ทันใดนั้น มือถือของเธอก็สั่นขึ้นมาอย่างรุนแรง มันคือข้อความที่ส่งตรงมาจากเบอร์ของรัน... บนหน้าจอมีเพียงรูปภาพที่ส่งมาใหม่ เป็นรูปของเธอที่ยืนอยู่หน้าประตูสตูดิโอในวินาทีนี้พอดี พร้อมกับข้อความสั้นๆ ที่ทำเอาลมหายใจของเธอสะดุดกึก "เดินเข้ามาสิครับ... ผมรอให้คุณ 'เดินเข้ากับดัก' ด้วยตัวเองอยู่พอดี" เกียร์เปื้อนกาวใจขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงติดตามและร่วมลุ้นไปกับหมออิ่มและรันในตอนนี้นะคะ!