เดทแรกที่ไม่เป็นทางการ

“ถ้าพ่อของรันทำแบบนั้นจริงๆ รันจะรับมือยังไงคะ?” คำถามของหมออิ่มไม่ได้ฟังดูเหมือนการสอบสวน แต่มันเจือไปด้วยความกังวลที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉยตามฉบับคุณหมอหน้าตาย เราสองคนยืนอยู่ท่ามกลางความวุ่นวายของนิทรรศการศิลปะริมแม่น้ำเจ้าพระยา แสงไฟสีส้มสลัวจากหลอดนีออนดัดตัวอักษรศิลป์สะท้อนเข้ากับผิวน้ำ เกิดเป็นเงาวิบวับที่ดูเหมือนจะล้อเลียนความอึดอัดในใจรันธกรในขณะนี้ รันไม่ได้ตอบทันที เขาเพียงแต่ขยับกายเข้าไปใกล้จนกลิ่นน้ำหอมจางๆ กลิ่นสะอาดแบบคุณหมอผสมกับกลิ่นแดดของคนทำงานสตูดิโอสถาปัตย์ปะทะเข้าจมูก มือหนาที่เปื้อนคราบกาวจากการทำงานโมเดลจนชินชากำลังสอดประสานเข้ากับนิ้วเรียวยาวของหญิงสาวอย่างถือวิสาสะ “ช่างหัวเรื่องของพ่อสิครับ” รันแค่นยิ้มที่ดูอย่างไรก็ฝืนเต็มทน “คณะน่ะไม่ใช่ของพ่อผม และน้องสาวผมก็ไม่ใช่เบี้ยที่จะให้ใครมาเดินหมากตามใจชอบ วันนี้รันไม่ได้ชวนหมอมาเพื่อคุยเรื่องผู้ชายวัยทองที่เอาแต่ใจหรอกนะ” “แต่มันคือเรื่องของอนาคตคุณนะคะ รัน” “อนาคตของรัน... คือการได้เดินดูงานศิลปะกับคนที่รันอยากใช้ชีวิตด้วยต่างหากครับ” รันหันมาสบตา เสียงของเขานุ่มลงอย่างเหลือเชื่อ ความกวนประสาทที่เคยมีหายไปเหลือเพียงสายตาที่คลั่งรักจนหมออิ่มต้องเบือนหน้าหนีด้วยความเขิน “หมออิ่ม... อย่าเพิ่งกังวลเรื่องคนอื่นได้ไหมคะ แค่คืนนี้... อยู่กับรัน ในฐานะที่รันเป็นแค่ผู้ชายคนหนึ่งที่อยากเดทกับคุณ” หมออิ่มนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยอมให้มือที่จับกันอยู่แนบแน่นขึ้น เธอยอมรับว่าความวุ่นวายที่คณะสถาปัตย์เมื่อช่วงบ่ายทำเอาเธอนอนไม่หลับมาหลายคืน แต่นั่นก็เทียบไม่ได้เลยกับการที่รันพยายามแบกรับทุกอย่างไว้เพียงลำพัง เราเดินผ่านภาพวาดสีน้ำมันขนาดใหญ่ที่จัดแสดงอยู่กลางลาน หมออิ่มหยุดดูภาพนั้นเนิ่นนาน เป็นภาพหญิงสาวที่ยืนอยู่ท่ามกลางพายุฝน แต่ในมือเธอกลับถือร่มโปร่งใสที่มองเห็นท้องฟ้าสดใสอยู่ภายใน “ชอบเหรอคะ?” รันกระซิบข้างหู “มันดู... เป็นความหวังในที่ที่มืดมนดีค่ะ เหมือนกับความรู้สึกของฉันตอนนี้” หมออิ่มตอบเสียงเบา ราวกับกำลังบอกตัวเอง “บางครั้งคนเราก็ต้องการพื้นที่ปลอดภัย แม้จะอยู่ในสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุด” รันมองเสี้ยวหน้าของหญิงสาว แสงไฟริมน้ำขับให้ผิวพรรณของเธอดูละมุนละไม เขานึกอยากจะคว้าตัวเธอมากอดไว้แน่นๆ ให้สมกับที่โหยหา แต่ที่นี่คือนิทรรศการศิลปะสาธารณะ เขาทำได้เพียงแค่หยิบหูฟังจากกระเป๋ากางเกงขึ้นมาข้างหนึ่ง แล้วส่งให้เธอ “ถ้าชีวิตมันวุ่นวายนัก ลองฟังเพลงนี้ดูไหมครับ รันเพิ่งเขียนเสร็จ... ยังไม่ได้อัดหรอก แต่อยากให้หมอได้ยินเป็นคนแรก” เสียงดนตรีอะคูสติกเบาๆ ลอยออกมาจากหูฟัง หมออิ่มหลับตาลงรับฟังท่วงทำนองที่อบอุ่นและจริงใจ เนื้อหาในเพลงพูดถึง 'สถาปนิกที่วาดแบบบ้านไว้มากมาย แต่ไม่เคยมีที่ไหนอุ่นพอเท่ากับการมีคุณหมอหน้าตายมายืนรอที่หน้าประตู' หมออิ่มลืมตาขึ้นอีกครั้ง ดวงตาที่เคยเฉยชาบัดนี้มีน้ำใสๆ คลอเบ้า เธอไม่ได้เป็นคนร้องไห้ง่าย แต่รัน... ผู้ชายปากร้ายที่ชอบกวนประสาทคนนี้ กลับทำให้กำแพงในใจของเธอพังทลายลงอย่างง่ายดายเสียเหลือเกิน “รันคะ...” “ครับ?” “ฉันว่า... เราหนีเรื่องที่คณะกันไปก่อนดีไหมคะ อย่างน้อยก็คืนนี้” รันหัวเราะเบาๆ ก่อนจะกระชับมือที่จับกันอยู่ให้แน่นขึ้น “หนีไปไหนดีล่ะครับ? จะให้รันพาไปดาวอังคาร รันก็คงต้องออกแบบยานลำใหม่ให้ก่อนนะ” บรรยากาศกำลังหอมหวาน ความรู้สึกเหมือนทุกอย่างกำลังจะคลี่คลายไปในทางที่ดี แต่แล้ว... เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงของหมออิ่มก็ดังขึ้นต่อเนื่องราวกับเสียงปืนที่ขัดจังหวะความสุข หมออิ่มหยิบขึ้นมาดูเพียงแวบเดียว สีหน้าเธอก็เปลี่ยนจากความอ่อนหวานกลายเป็นความตกใจอย่างถึงที่สุด รันขมวดคิ้ว “หมอ... เป็นอะไรไปครับ?” หมออิ่มเงยหน้ามองรันด้วยความสั่นเทา เธอส่งหน้าจอโทรศัพท์ให้รันดู ข้อความจากเบอร์แปลกหน้าที่ส่งมาพร้อมกับรูปถ่าย... รูปของรันและเธอที่กำลังเดินจับมือกันในนิทรรศการนี้ ถูกถ่ายไว้เมื่อไม่ถึงสิบนาทีก่อน และข้อความใต้ภาพนั้นทำเอาลมหายใจของรันแทบสะดุด *'ความสุขของพวกเธอจบลงตรงนี้แล้ว รันธกร... ถ้าไม่อยากให้รูปพวกนี้ไปถึงมืออธิการบดีหรือสื่อมวลชนจนเกิดเรื่องใหญ่กว่าเดิม พรุ่งนี้เช้าจงเซ็นเอกสารลาออกจากคณะซะ แล้วเรื่องทุกอย่างจะจบลง... หรือจะให้คนรักของเธอต้องมาเดือดร้อนไปด้วย? เลือกเอา'* รันกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดที่ข้อมือปูดโปน ความอบอุ่นในใจเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น แทนที่ด้วยความโกรธที่พุ่งพล่านจนถึงขีดสุด เขาหันไปมองรอบๆ ตัวท่ามกลางผู้คนที่เดินขวักไขว่ แต่กลับไม่เห็นใครที่น่าจะน่าสงสัยเลยสักคน ใครกัน... ที่คอยติดตามและทำลายพื้นที่ปลอดภัยของเขากับหมออิ่มขนาดนี้? เกียร์เปื้อนกาวใจขอเป็นกำลังใจให้ทุกคนที่กำลังฝ่าฟันอุปสรรคนะคะ แล้วมาลุ้นกันต่อในตอนหน้าค่ะ