ความลับใต้แสงไฟ

"หมอครับ... ถ้าผมจะบอกว่าโปรเจกต์ที่ผมตั้งใจทำมาทั้งเทอม มันเทียบไม่ได้เลยกับสิ่งที่ผมอยากจะทำต่อจากนี้ หมอจะเชื่อมั้ย" เสียงทุ้มต่ำของรันธกรสั่นพร่าเล็กน้อยท่ามกลางความเงียบงันของสตูดิโอคณะสถาปัตย์ยามค่ำคืน มีเพียงแสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟอ่านหนังสือที่สาดทับลงบนแปลนอาคารที่เขาร่างขึ้นด้วยความตั้งใจ รันไม่ได้มองแบบจำลองตรงหน้า แต่สายตาคมกริบของเขากำลังจับจ้องไปที่ใบหน้าเนียนใสของคนตัวเล็กที่ยืนอยู่ข้างๆ อิมิสรานิ่งไป ดวงตาคู่สวยที่มักจะดูเรียบเฉยไร้อารมณ์เหมือนคนหน้าตาย บัดนี้กลับไหวระริก เธอเม้มริมฝีปากแน่น มือบางกระชับเสื้อกาวน์สั้นที่สวมทับชุดนักศึกษาแน่นขึ้นอีกนิด ความอบอุ่นจากฝ่ามือหนาที่ค่อยๆ เอื้อมมาวางทาบลงบนหลังมือของเธอทำให้หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอของว่าที่หมอสาวเริ่มเต้นผิดจังหวะ "นาย... จะบอกอะไร" อิมิสราถามเสียงแผ่ว พยายามรักษาระยะห่างของหัวใจที่กำลังสั่นไหวเอาไว้ แต่ดูเหมือนว่าสถาปนิกหนุ่มตรงหน้าจะไม่ได้เปิดช่องว่างให้เธอถอยหนีเลย รันขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นดินสอและกระดาษเขียนแบบที่เป็นเอกลักษณ์ของเขาทำให้หัวใจของเธอเต้นรัวกว่าเดิม เขาไม่ได้ตอบในทันที แต่กวาดสายตามองใบหน้าหวานอย่างชั่งใจราวกับกำลังจดจำทุกรายละเอียดของเธอเอาไว้ ก่อนจะโน้มตัวลงมาจนลมหายใจอุ่นๆ รดอยู่ที่ข้างแก้มใส "ผมเคยคิดว่าตัวเองเป็นพวกบ้างานนะ ชีวิตนี้มีแค่เส้นสาย ลายเส้น และโครงสร้างเหล็ก" เขากระซิบเสียงพร่า พลางขยับมือหนามากุมมือเธอไว้แน่นขึ้น "แต่ตั้งแต่มีหมอเข้ามา ชีวิตที่มันควรจะเป็นเส้นตรงเป๊ะๆ ของผม... มันก็เริ่มรวนไปหมด ผมหาทางแก้แบบไม่ได้เลย เพราะหัวใจมันคอยแต่จะวาดรูปหมอลงไปในทุกๆ สเปซ" "รัน..." "ฟังก่อนนะครับ" รันแทรกขึ้น น้ำเสียงจริงจังจนอิมิสราต้องเงยหน้าขึ้นสบตา "ตลอดเวลาที่ผ่านมาที่ผมปากหมาใส่ หรือทำตัวกวนประสาท เพราะผมแค่อยากเห็นหมอหลุดจากมาดหน้าตายนั่นบ้าง... หมอรู้ไหมว่าตอนที่หมอยิ้มให้ผมแค่ครั้งเดียว มันมีค่ามากกว่ารางวัลชนะเลิศออกแบบอาคารที่ผมเคยได้มาทั้งชีวิตอีกนะ ผมอยาก..." ในจังหวะที่หัวใจของคนทั้งคู่กำลังพองโตและใกล้ชิดกันจนแทบจะหลอมรวม ความเงียบที่แสนหวานก็ถูกกระชากด้วยเสียงสัญญาณโทรศัพท์ที่แผดร้องลั่นขึ้นมาในห้องสตูดิโอ *ครืด... ครืด...* หน้าจอสมาร์ทโฟนของอิมิสราสว่างวาบขึ้นมา ชื่อ 'อาจารย์หมอ' ปรากฏหราอยู่บนหน้าจอ อิมิสราสะดุ้งสุดตัวเหมือนคนเพิ่งตื่นจากภวังค์ เธอรีบดึงมือออกจากการกอบกุมของรันอย่างรวดเร็ว สีหน้าท่าทางเปลี่ยนกลับมาเป็นคุณหมอหน้าตายโดยอัตโนมัติ "ขอโทษทีนะรัน... มีเคสฉุกเฉินด่วน" เธอรีบคว้ากระเป๋าพาดบ่าโดยไม่แม้แต่จะมองหน้าชายหนุ่มที่ยืนค้างอยู่ในท่าเดิม หัวใจของรันตกวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม เขามองคนที่รีบวิ่งออกไปที่ประตูด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเสียดายและตัดพ้อเล็กน้อย "หมออิ่ม!" รันตะโกนเรียกตามหลัง น้ำเสียงกึ่งโมโหกึ่งน้อยใจ "นี่จะหนีไปแบบนี้จริงๆ เหรอ! เรื่องที่ผมพูด... จะไม่ให้คำตอบหน่อยเหรอ!" อิมิสราที่ยืนอยู่หน้าประตูชะงักไปครู่หนึ่ง เธอไม่ได้หันกลับมามอง แต่ไหล่บางที่สั่นเทานิดๆ นั่นคือคำตอบที่สื่อความหมายลึกซึ้งกว่าที่เขาคิด "ฉัน... ฉันต้องไปแล้วจริงๆ ไว้ค่อยคุยกันตอนที่ฉันมีเวลามากกว่านี้" เธอกล่าวทิ้งท้ายก่อนจะผลักประตูหายวับไปกับความมืดในโถงทางเดิน ทิ้งให้รันยืนกำหมัดแน่นอยู่ท่ามกลางกลิ่นไอของความรักที่ยังไม่ทันได้เบ่งบานเต็มที่ รันทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้สตูล มองแบบจำลองสถาปัตยกรรมที่ยังสร้างไม่เสร็จพลางถอนหายใจหนักหน่วง เขาหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งที่ซ่อนไว้ใต้แปลนออกมา มันคือภาพวาดลายเส้นสเก็ตช์รูป 'หมออิ่ม' ในชุดกาวน์ที่เขาวาดขึ้นด้วยความทะนุถนอมที่สุด ทว่า ในขณะที่เขากำลังจะเก็บภาพนั้นลงในแฟ้ม สายตาเขาก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่ตกอยู่ใต้โต๊ะเขียนแบบ มันเป็นกุญแจรถยนต์ของอิมิสรา... และมีกระดาษโน้ตใบเล็กๆ แปะอยู่ข้างใต้ *‘รัน... ที่ฉันไม่ตอบ เพราะถ้าฉันตอบตอนนี้ หัวใจฉันอาจจะระเบิดออกมาจริงๆ ก็ได้ รอก่อนนะ... แล้วเราค่อยมาคุยเรื่องของ "เรา" กัน’* รันอ่านข้อความนั้นซ้ำไปซ้ำมา หัวใจที่ห่อเหี่ยวเมื่อครู่กลับมาเต้นรัวด้วยความหวัง แต่แล้ว... เสียงแจ้งเตือนข้อความเข้าในมือถือของเขาก็ดังขึ้น เป็นข้อความจากเต้เพื่อนซี้ของเขาที่ส่งมาพร้อมกับรูปถ่ายใบหนึ่ง *‘เฮ้ยไอ้รัน! มึงรีบตามหมออิ่มไปที่โรงพยาบาลด่วน! มีคนเห็นไอ้รุ่นพี่ปี 6 ที่ตามจีบหมออิ่มอยู่ มันดักรอหมอที่หน้าวอร์ดฉุกเฉิน แล้วดูเหมือนมันจะไม่ได้มามือเปล่าด้วยนะเว้ย!’* รันกัดฟันกรอด ขยำกระดาษโน้ตในมือจนยับยู่ยี่ เขาสคว้ากุญแจรถของตัวเองแล้ววิ่งฝ่าความมืดออกไปทันที โดยไม่รู้เลยว่าการตัดสินใจครั้งนี้ กำลังจะนำพาไปสู่ความลับบางอย่างที่เขาไม่เคยรู้มาก่อนเกี่ยวกับอดีตของหมออิ่มในโรงพยาบาลแห่งนั้น... เกียร์เปื้อนกาวใจขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่ 20 ด้วยความตื่นเต้นไปพร้อมกับรันและหมออิ่มนะคะ