วันที่หมอเหนื่อยล้า

“ถ้าจะร้องไห้ ก็ร้องออกมาเถอะครับ... ไม่ต้องกลั้นให้หน้าตาตลกแบบนั้นหรอก” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในรถสปอร์ตคันหรูที่จอดสนิทอยู่หน้าตึกอุบัติเหตุฉุกเฉิน หมออิ่มไม่ได้ตอบโต้ เธอเพียงแค่นั่งนิ่งดุจรูปปั้นหินที่ไร้ความรู้สึก ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววเรียบเฉยตามฉบับคุณหมอหน้าตาย บัดนี้กลับแดงก่ำและสั่นระริก เธอจ้องมองเพียงฝ่ามือตัวเองที่ยังคงสั่นเทาจากการพยายามกู้ชีพผู้ป่วยรายสุดท้ายของคืนนี้ที่จบลงด้วยความสูญเสีย ‘ความตาย’ สำหรับนักศึกษาแพทย์ปี 5 อาจจะเป็นสิ่งที่ต้องเจอจนชินชา แต่ไม่ใช่กับทุกเคส โดยเฉพาะเมื่อมือของเธอเป็นคนกดลงบนหน้าอกคนไข้รายนั้นด้วยตัวเอง รันมองหญิงสาวข้างกายด้วยหัวใจที่บีบรัด เขาไม่ได้เอ่ยคำปลอบโยนหวานหูที่เลี่ยนเกินไป แต่มือหนาของเขาเลื่อนไปกุมมือเย็นเฉียบของเธอไว้แน่น ก่อนจะใช้นิ้วหัวแม่มือลูบหลังมือเบาๆ อย่างปลอบประโลม “หมออิ่ม... ฟังรันนะ วันนี้หมอทำดีที่สุดแล้ว ไม่มีใครเก่งไปกว่าหมอในตอนนั้นอีกแล้ว” “รัน...” เสียงของเธอแหบพร่า สั่นเครือจนน่าใจหาย “เขาอายุแค่สิบขวบ... สิบขวบเองนะ ถ้าฉันทำหัตถการเร็วกว่านี้อีกนิด ถ้าฉันสั่งยาตัวนั้นเร็วขึ้น... บางทีเขาอาจจะยัง...” “หยุดโทษตัวเอง เดี๋ยวนี้” รันขยับตัวเข้ามาใกล้จนแผ่นหลังกว้างของเขากั้นบังสายตาของผู้คนภายนอก เขาบีบมือเธอแน่นขึ้น บังคับให้เธอมองสบตา “หมอไม่ได้เป็นพระเจ้า หมอเป็นแค่คน ที่เป็นหมอรักษาคน และหมอก็เป็นผู้หญิงของรันด้วย เพราะฉะนั้น อย่าแบกโลกทั้งใบไว้คนเดียว รันไม่อนุญาต” หมออิ่มหลับตาลงแน่น หยาดน้ำตาที่อดกลั้นมานานหลายชั่วโมงไหลรินอาบสองแก้ม เธอไม่ใช่คนอ่อนแอ แต่ในโลกของวิชาชีพที่ต้องแบกรับชีวิตคน ภายใต้ชุดกาวน์สีขาวสะอาดตา เธอก็เป็นเพียงผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่ต้องการที่พักพิงในวันที่เหนื่อยล้าที่สุด รันปล่อยให้เธอได้ปลดปล่อยความอัดอั้นอยู่นาน เขาไม่เร่งเร้า ไม่ถามจู้จี้ เขาเพียงแค่ทำหน้าที่เป็น ‘หลักยึด’ ให้กับคนตัวเล็กที่กำลังแตกสลายในอ้อมแขน กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่ติดตัวเธอมาไม่ได้ทำให้เขารังเกียจ กลับกัน มันทำให้เขารู้สึกรักและอยากทะนุถนอมเธอให้มากกว่าเดิม “ร้องเสร็จหรือยังคะคุณหมอ” รันเอ่ยถามเบาๆ หลังจากเสียงสะอื้นค่อยๆ เงียบหายไป เขาหยิบกระดาษทิชชู่มาซับคราบน้ำตาให้เธออย่างเบามือ สายตาที่เขามองเธอนั้นเต็มไปด้วยความรักและความอ่อนโยนจนเกือบจะละลาย หมออิ่มพยักหน้าเบาๆ ลมหายใจเริ่มกลับมาเป็นปกติ “ตีสองแล้ว... ทำไมยังไม่กลับไปพักผ่อนอีกคะ วันนี้มีพรีเซนต์โปรเจกต์งานออกแบบไม่ใช่เหรอ” “งานสถาปัตย์น่ะ ถ้ามันไม่เสร็จในวันนี้ พรุ่งนี้ค่อยแก้ก็ได้ แต่ถ้า ‘หมออิ่ม’ ของรันพังลงตรงนี้ ใครจะรับผิดชอบคะ?” รันยิ้มมุมปาก เป็นยิ้มกวนประสาทในแบบที่ทำให้คนมองอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว “รอตั้งแต่วันศุกร์จนถึงตีสองเพื่อมารับหมอหน้าตึกเนี่ย ไม่ใช่เพราะใจดีหรอกนะ แต่กลัวว่าหมอจะเดินลอยไปให้รถชนเพราะความล้าต่างหาก” หมออิ่มหลุดขำออกมาเล็กน้อย ความตึงเครียดในใจเริ่มคลี่คลายลงบ้าง “พูดจาแย่ๆ เหมือนเดิมเลยนะรันธกร” “ปากดีแค่กับหมอนั่นแหละครับ” รันสตาร์ทรถเครื่องยนต์คำรามเบาๆ ก่อนจะเคลื่อนตัวออกไปสู่ถนนที่ไร้ผู้คน “วันนี้ไปนอนบ้านรันนะ รันทำข้าวต้มรอไว้แล้ว หมอต้องกินสักหน่อย จะได้มีแรงไปสู้รบกับอาจารย์หมอต่อในวันพรุ่งนี้” “จะบ้าเหรอ...” หมออิ่มประท้วงเบาๆ แต่ไม่ได้ขัดขืน “ไปบ้านเธอก็ต้องเจอพ่อกับแม่เธอสิ อายเขาตายเลย” “พ่อกับแม่รันเหรอ? ท่านคงดีใจมากที่มีว่าที่ลูกสะใภ้เป็นถึงคุณหมอ จะได้มารักษาโรคความดันให้พ่อรันไงครับ” รันขับรถไปเรื่อยๆ ท่ามกลางความเงียบยามค่ำคืนที่แสนโรแมนติก แสงไฟจากเสาไฟฟ้าข้างทางสาดส่องผ่านกระจกหน้าต่าง กระทบใบหน้าของทั้งสองเป็นระยะ ความอบอุ่นก่อตัวขึ้นแทนที่ความเหน็บหนาวในใจของหมออิ่ม “ขอบคุณนะรัน... ที่มารอ” “ไม่ต้องขอบคุณหรอก แค่ห้ามเลิกเป็นแฟนรันก็พอแล้ว” รันตอบกลับทันทีโดยไม่ต้องคิด รถสปอร์ตเลี้ยวเข้าสู่เขตบ้านจัดสรรหรู แต่ทว่า... จังหวะที่รันกำลังจะเลี้ยวรถเข้าสู่รั้วบ้าน ดวงตาคมกริบของเขากลับเหลือบไปเห็นเงาคนยืนอยู่ตรงโคนต้นไม้ใหญ่หน้าบ้าน ซึ่งไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็น ‘พี่ชาย’ ของหมออิ่มที่เขาไม่เคยนึกฝันว่าจะมาปรากฏตัวที่นี่ในเวลาตีสองแบบนี้ รันแตะเบรกกะทันหันจนรถหยุดชะงัก หมออิ่มที่กำลังเคลิ้มหลับลืมตาขึ้นทันที สายตาของเธอเบิกกว้างเมื่อเห็นเงาร่างสูงโปร่งที่ก้าวออกมาจากเงามืดด้วยใบหน้าเคร่งขรึมและแววตาที่อ่านไม่ออก “พี่ธัน...” หมออิ่มอุทานเสียงหลง มือที่กุมกันอยู่กับรันเย็นเฉียบขึ้นมาทันที เกียร์เปื้อนกาวใจขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงรักและติดตามความสัมพันธ์ของทั้งคู่มาจนถึงตอนนี้นะคะ