คำสารภาพที่รอคอย

"ถ้านายยังกวนประสานไม่ออกมาเป็นคำพูดดีๆ ภายในสามวินาทีนี้ ฉันจะเดินกลับตึกคณะแพทย์แล้วนะคะรันธกร" น้ำเสียงเรียบนิ่งที่ติดจะเย็นชาเล็กน้อยตามเคยดังขึ้น พร้อมกับร่างระหงของว่าที่แพทย์หญิงในชุดเสื้อกาวน์สั้นที่ถูกถอดพาดไว้บนแขน ดวงตากลมโตภายใต้กรอบหน้าเรียบนิ่งมองตรงมายังร่างสูงที่ยืนขวางประตูห้องซ้อมดนตรีของคณะสถาปัตย์เอาไว้ราวกับเป็นยามเฝ้าประตูจำเป็น รันธกรสะดุ้งเฮือกเล็กน้อย รีบยกมือขึ้นยอมแพ้ ยอมรับว่าไอ้มาดแบดบอยกวนๆ ที่เคยใช้ขู่คนอื่นมันใช้ไม่ได้ผลเลยสักนิดกับผู้หญิงคนนี้—โดยเฉพาะเวลาที่เธอทำหน้าดุใส่ "โธ่ หมออิ่มครับ... อ๊ะ! พี่หมายถึง... หมออิ่มขา อย่าเพิ่งใจร้ายกับคนหล่อขาพับขาอ่อนสิครับ เอ้ย! ไม่ใช่!" รันลนลานจนพูดผิดพูดถูก เรียกเสียงหัวเราะคิกคักจากกลุ่มเพื่อนสนิทที่แอบลุ้นอยู่หลังฉากกั้นห้องได้เป็นอย่างดี เกียร์เปื้อนสีและฝุ่นปูนบนปกเสื้อของรันสั่นไหวตามจังหวะการหายใจที่กระชั้นชิด แววตาคมกริบที่มักจะฉายแววเจ้าเล่ห์ตลอดเวลาในยามนี้กลับไหวระริกอย่างปิดไม่มิด มือหนาที่ถือกล่องกำมะหยี่สีดำชื้นเหงื่อจนเกือบจะหลุดมือ เขาไม่ได้เตรียมตัวเตรียมใจว่าจะต้องมาสารภาพรักท่ามกลางกองเชียร์กองหนุนนับสิบชีวิตแบบนี้เลยให้ตายสิ—นี่มันแผนการสมคบคิดของไอ้เต้กับยัยหมวดมีนชัดๆ! "ไหนคะ สรุปว่ามีเรื่องอะไรด่วนนักหนา ถึงขั้นต้องลากฉันมาถึงตึกคณะสถาปัตย์ตอนทุ่มตรงแบบนี้ หน้าตึกฉันยังมีเคสรออ่านเลคเชอร์อยู่นะคะรัน" อิมิสราถอนหายใจเบาๆ ปรายตามองกล่องกำมะหยี่ในมือของอีกฝ่ายด้วยความสงสัยระคนประหม่า หัวใจดวงน้อยใต้เสื้อกาวน์เต้นผิดจังหวะแปลกๆ ตั้งแต่ก้าวเข้ามาในตึกนี้แล้ว บรรยากาศรอบตัวมันช่างเงียบสงบผิดปกติ ไฟนีออนสีส้มอ่อนที่ประดับประดาตามโครงสร้างไม้ไผ่และโมเดลตึกจำลองให้ความรู้สึกอบอุ่นจนเกินความจำเป็น รันกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ เขารวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มีในชีวิต ตลอดสามปีที่ผ่านมาในคณะสถาปัตย์ เขาออกแบบอาคารมานับร้อยโปรเจกต์ คำนวณโครงสร้างการรับน้ำหนักมานับไม่ถ้วน แต่วินาทีนี้... โครงสร้างความรู้สึกของเขากำลังสั่นคลอนอย่างรุนแรงยิ่งกว่าแผ่นดินไหว เพียงแค่สบเข้ากับดวงตาสีดำสนิทที่มองมาอย่างรอคอยคำตอบ "หมอ... จำวันที่เราชนกันหน้าโรงอาหารคณะแพทย์ปีที่แล้วได้ไหมครับ" รันเริ่มต้นด้วยเสียงที่เบาลงกว่าปกติ ความกวนประสาทหายวับไปกับตา เหลือเพียงความจริงจังที่ทำเอาห้องทั้งห้องเงียบกริบ อิมิสรากะพริบตาช้าๆ เผลอไล่สายความทรงจำย้อนกลับไป วันนั้นเธอถือแฟ้มเอกสารกองโตจนบังมิดแล้วเดินชนเข้ากับร่างหนาของใครบางคนจนแฟ้มกระจายเกลื่อนพื้น แทนที่หมอสาวผู้รักความสมบูรณ์แบบจะหงุดหงิด เธอกลับจำรอยยิ้มกวนๆ กับคำพูดประโยคแรกที่เขาเอ่ยออกมาได้แม่นยำ *“ระวังหน่อยสิครับคุณหมอ... หัวใจผมตกใส่เท้าคุณหมอหมดแล้วเนี่ย”* "จำได้ค่ะ... วันนั้นคุณทำให้เสื้อกาวน์ฉันเปื้อนกาแฟ" อิมิสราตอบเสียงเบา แก้มเนียนใสเริ่มขึ้นสีระเรื่ออย่างห้ามไม่อยู่ แม้จะพยายามตีสีหน้าให้เรียบเฉยแค่ไหนก็ตาม "ตั้งแต่วินาทีนั้นเป็นต้นมา... รันก็รู้เลยว่าสถาปนิกอย่างรัน ไม่ได้อยากออกแบบตึกสูงเสียดฟ้าอะไรอีกแล้ว" รันก้าวเข้าไปใกล้เธออีกหนึ่งก้าว ดวงตาคมกริบฉายแววคลั่งรักอย่างไม่คิดจะปิดบังอีกต่อไป "รันอยากออกแบบชีวิต... ที่มีคุณหมอหน้าตายคนนี้อยู่ข้างๆ ไปทุกวันมากกว่า" เสียงฮิ้วแซวจากมุมมืดดังขึ้นเบาๆ พร้อมกับเสียงตบมือเป็นจังหวะของไอ้เต้ที่พยายามกลั้นขำ แต่รันไม่ได้สนใจเสียงรอบข้างอีกแล้ว โลกทั้งใบของเขาในตอนนี้เหลือเพียงผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่กำลังเม้มริมฝีปากแน่นด้วยความเขินอาย "รันอาจจะไม่ใช่ผู้ชายที่เรียบร้อย ไม่ได้มีระเบียบวินัยเป๊ะๆ แบบที่หมอชอบ... แต่ถ้าเป็นเรื่องรักหมออิ่ม... รันการันตีเลยว่าไม่มีใครสถาปัตย์ไปมากกว่าผมอีกแล้วครับ" รันสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะคุกเข่าลงข้างหนึ่งช้าๆ ท่ามกลางความตกตะลึงของอิมิสรา มือหนาเปิดฝากล่องกำมะหยี่ออก เผยให้เห็นแหวนเงินเกลี้ยงเกลาวงหนึ่งที่สลักลวดลายเฟืองเกียร์กับส stethoscope พันเกี่ยวกันไว้อย่างประณีต "เป็นแฟนกับรันนะครับหมออิ่ม... ให้สถาปนิกคนนี้ได้ดูแลหัวใจคุณหมสตลอดไปนะ" ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ ทุกสายตาในห้องจดจ้องไปยังร่างบางที่ยืนนิ่งค้าง อิมิสราเม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่น หัวใจของเธอเต้นรัวจนแทบจะกระเด็นออกมานอกอก ความทรงจำตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมาไหลย้อนเข้ามาในหัว—ตั้งแต่ตอนที่เขาแอบเอาข้าวกล่องไปวางไว้ที่โต๊ะเลคเชอร์ ตอนที่เขาคอยยืนรอหน้าห้องตรวจจนดึกดื่นทั้งที่ง่วงจะตาย และตอนที่เขาคอยเช็ดน้ำตาให้เงียบๆ ในวันที่เธอเหนื่อยล้าจากงานแพทย์ฝึกหัด ผู้ชายปากร้ายคนนี้... ไม่เคยพูดคำหวานเลี่ยนๆ แต่การกระทำของเขากลับอบอุ่นยิ่งกว่าไอแดดในฤดูหนาวเสียอีก อิมิสราสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ เธอยื่นมือที่สั่นเทาเล็กน้อยออกไปหมายจะรับกล่องแหวนนั้น พร้อมกับริมฝีปากอิ่มที่กำลังจะอ้าออกเอ่ยคำตอบที่เขารอคอย ทว่า... *กริ๊งงงงงงง!* เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อกาวน์ของอิมิสราดังแผดเสียงขึ้นทำลายความเงียบ ท่ามกลางบรรยากาศโรแมนติกที่กำลังจะถึงจุดไคลแม็กซ์ หน้าจอแสดงผลสว่างวาบพร้อมชื่อสายเรียกเข้าที่ทำเอาว่าที่แพทย์หญิงถึงกับหน้าถอดสี—**'ผอ.โรงพยาบาล'** อิมิสราเบิกตากว้าง สลับมองหน้าทางรันที่ชะงักค้างในท่าคุกเข่าด้วยความตกใจไม่แพ้กัน ก่อนที่เธอจะรับสายด้วยมือที่สั่นเทา "คะ... ค่ะ ผอ.?" "หมออิ่ม! เกิดอุบัติเหตุหมู่หน้าโรงพยาบาล รถบัสชนประสานงา คนเจ็บทะลักเข้าห้องฉุกเฉินเป็นเบือ! ตอนนี้หมอเวรไม่พอ หมอรีบกลับมาด่วนที่สุดเลยนะ!" สายตัดไปทันทีโดยไม่ต้องรอคำตอบ รันลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ใบหน้าคมคายตึงเครียดขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นสีหน้าซีดเผือดของหญิงสาวตรงหน้า "รัน... เคสฉุกเฉิน... ฉันต้องไปเดี๋ยวนี้" อิมิสราพูดด้วยน้ำเสียงร้อนรน เธอรีบคว้าเสื้อกาวน์ขึ้นมาสวมลวกๆ แล้วหันหลังวิ่งพุ่งตรงไปที่ประตูทันทีโดยลืมแม้กระทั่งจะเอ่ยคำตอบ "เดี๋ยวสิหมอ! แล้วคำตอบล่ะ!" รันตะโกนไล่หลังด้วยความตกใจ รีบก้าวขาวยาวๆ วิ่งตามออกไป แต่ทว่า... ในจังหวะที่อิมิสรากำลังจะพ้นประต스타นีออนของตึกสถาปัตย์ เงาร่างสูงใหญ่ของใครบางคนที่ยืนขวางทางอยู่ตรงบันไดขั้นสุดท้ายก็ทำให้เธอต้องเบรกล้อฟรีจนเกือบสะดุดล้ม แสงไฟสลัวจากเสาไฟสนามส่องกระทบใบหน้าของชายหนุ่มแปลกหน้าคนนั้น—ผู้ชายในชุดสูทสีเข้มเนี้ยบกริบ รอยยิ้มมุมปากที่ส่งมาให้อิมิสราเต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้ง และประโยคแรกที่เขาเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มนวล กลับทำให้เลือดในกายของรันที่วิ่งตามมาถึงกับเย็นเฉียบลงทันที **"ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ... อิมิสรา ไม่เจอกันนานเลยนะ คู่หมั้นตัวน้อยของพี่"** ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่ 24 กับเกียร์เปื้อนกาวใจนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!