ของขวัญวันเกิดล่วงหน้า

"พี่อิ่ม... อย่าเพิ่งเปิดดูตอนนี้ได้ไหมคะ" รันธกรก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว มือหนาที่เต็มไปด้วยรอยคราบกาวตราช้างและรอยแผลเล็กน้อยจากการใช้คัตเตอร์กรีดแผ่นโฟมบอร์ดรีบไขว้ไปไว้ข้างหลังทันที นัยน์ตาคมกริบของหนุ่มสถาปัตย์ที่ปกติมักจะยียวนกวนประสาท บัดนี้กลับฉายแววประหม่าอย่างปิดไม่มิด หมออิ่มในชุดกาวน์ตัวสั้นที่เพิ่งออกเวรจากวอร์ดเด็กหยุดชะงัก เธอขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางเอียงคอด้วยท่าทีราบเรียบตามสไตล์สาวหน้าตาย ทว่าแววตาที่จ้องมองเขาอยู่กลับมีความสงสัยซ่อนอยู่ลึกๆ "รัน... นี่มันเพิ่งจะเที่ยงคืนวันที่ 24 นะคะ อีกตั้งสี่วันกว่าจะถึงวันเกิดพี่ ทำไมต้องรีบทำตัวมีพิรุธขนาดนั้น?" "พิรุธตรงไหนครับ... อ๊ะ ไม่ใช่สิ พิรุธตรงไหนคะ!" รันแก้คำพูดแทบไม่ทันเมื่อเห็นรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากของคนตรงหน้า เขาขยับตัวเข้ามาใกล้ สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกความมั่นใจ "ที่อยากให้ตอนนี้ เพราะพี่อิ่มทำงานเหนื่อยมาตลอดทั้งสัปดาห์เลยนี่นา อยากให้เห็นอะไรที่มัน... เออ... ช่วยฮีลใจก่อนเข้าเวรยาวพรุ่งนี้ไงคะ" บรรยากาศในห้องนั่งเล่นของหอพักแพทย์เงียบลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอย่างแผ่วเบา รันค่อยๆ วางกล่องไม้ขนาดใหญ่ที่ห่อหุ้มด้วยผ้ากำมะหยี่สีน้ำเงินเข้มลงบนโต๊ะกลาง ก่อนจะค่อยๆ เปิดผ้าคลุมออก สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือโมเดลจำลองห้องพักที่รังสรรค์ขึ้นอย่างประณีตด้วยความละเอียดระดับมิลลิเมตร ทุกรายละเอียด—ตั้งแต่โคมไฟอ่านหนังสือสีวอร์มไวท์ที่มุมห้อง ไปจนถึงชั้นวางหนังสือที่เรียงรายไปด้วยตำราแพทย์เล่มหนา และที่สำคัญที่สุดคือมุมนั่งเล่นที่มองเห็นวิวระเบียงผ่านหน้าต่างกระจกใสบานใหญ่ ซึ่งรันจำลองมันออกมาได้เหมือนกับความฝันที่หมออิ่มเคยปรารภให้เขาฟังเพียงครั้งเดียวเมื่อหลายเดือนก่อน หมออิ่มนิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่ นิ้วเรียวสวยของว่าที่คุณหมอค่อยๆ เอื้อมไปสัมผัสขอบกระจกจำลองอย่างแผ่วเบา ดวงตาคู่สวยที่เคยเรียบเฉยกลับไหวระริก เธอจำได้แม่น... จำได้แม้กระทั่งลายของผ้าม่านที่เขาเลือกใช้ "นี่มัน... คือห้องพักในฝันที่พี่เคยพูดถึงเล่นๆ ตอนไปทานมื้อเที่ยงที่โรงอาหารคณะสถาปัตย์วันนั้นเหรอคะ?" น้ำเสียงของเธอแผ่วเบา ทว่าสั่นเครือด้วยความรู้สึกที่พรั่งพรูออกมา "ตอนนั้นพี่บ่นว่าอยากได้มุมอ่านหนังสือที่แสงส่องถึงตอนเช้า แล้วก็เก้าอี้อาร์มแชร์นุ่มๆ สักตัวที่นั่งแล้วหายเหนื่อย... รันก็เลยลองออกแบบดูค่ะ" รันยิ้มกว้าง แววตาคลั่งรักคู่นั้นจ้องมองใบหน้าสวยนิ่งไม่วางตา "รันอาจจะไม่มีเวลายื้อชีวิตคนไข้เหมือนพี่อิ่ม แต่รันสัญญานะว่า รันจะสร้างพื้นที่ที่มีความสุขที่สุดไว้ให้พี่อิ่มกลับมาพักเสมอ" หมออิ่มเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ดวงตาคู่สวยเริ่มมีหยาดน้ำใสๆ คลอเบ้า ก่อนที่เธอจะเม้มปากแน่นเพื่อกลั้นความรู้สึก พยายามรักษามาดนิ่งเอาไว้ตามความเคยชิน แต่มันสายเกินไปเสียแล้ว ความอ่อนโยนที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเย็นชาถูกรันกระเทาะเปลือกออกจนหมดสิ้น "เด็กบ้า... ทำแบบนี้แล้วพี่จะเอาเวลาที่ไหนไปทำใจให้ชินกับการไม่มีรันล่ะคะ" เธอพึมพำเบาๆ พร้อมกับยื่นมือไปจับมือที่เต็มไปด้วยรอยแผลของเขา รันรู้สึกเหมือนหัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความเหนื่อยล้าจากการอดนอนทำโมเดลตลอดสามคืนที่ผ่านมามลายหายไปสิ้น เขาโน้มตัวลงไปใกล้คนตัวเล็กจนสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมอ่อนๆ ของสบู่เด็กที่เธอใช้ประจำ "ไม่ต้องทำใจให้ชินหรอกค่ะ เพราะรันตั้งใจจะอยู่เป็น 'ส่วนหนึ่งของห้อง' นี้กับพี่อิ่มไปตลอดเลย" ทว่าในจังหวะที่บรรยากาศกำลังหวานละมุนจนแทบจะละลาย รันก็สังเกตเห็นอะไรบางอย่างที่ผิดปกติ เสียงเคาะประตูห้องจากฝั่งทางเดินดังขึ้นอย่างรวดเร็วและรุนแรง จนคนทั้งคู่สะดุ้งสุดตัว หมออิ่มขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ เพราะยามวิกาลเช่นนี้ไม่ควรมีใครมาหาเธอที่หอพัก "ใครกันคะ... ดึกขนาดนี้แล้ว" รันเดินไปที่ประตูด้วยความระมัดระวัง เขาชะโงกมองผ่านตาแมว ก่อนที่ใบหน้าหล่อเหลาจะเปลี่ยนเป็นสีหน้าเคร่งเครียดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาหันกลับมาหาหมออิ่มพร้อมกระซิบเสียงรัวเร็ว "พี่อิ่ม... อย่าเพิ่งโกรธรันนะ แต่คนที่อยู่หน้าห้องตอนนี้... คือพ่อของพี่ค่ะ!" วินาทีนั้นราวกับเวลาหยุดหมุน หัวใจของหมออิ่มที่เพิ่งพองโตกลับกระตุกวูบ รอยยิ้มอบอุ่นบนใบหน้าเลือนหายไปแทนที่ด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด เพราะเธอรู้อยู่เต็มอกว่าท่านไม่เคยยอมรับความสัมพันธ์ของเธอกับเด็กคณะสถาปัตย์คนนี้ และการมาปรากฏตัวที่นี่ในเวลานี้... มันคือสัญญาณของพายุลูกใหญ่ที่กำลังจะพัดเข้าหาพวกเขาโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่ 23 กับเกียร์เปื้อนกาวใจนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!