สถานะใหม่ หัวใจดวงเดิม

“ถ้าพี่พูดอีกประโยคเดียว... อิ่มจะเดินหนีแล้วจริงๆ ด้วยนะคะ” เสียงเรียบๆ ของหมออิ่มดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัดภายในห้องสมุดคณะสถาปัตย์ยามค่ำคืน รันธกรชะงักมือที่กำลังถือคัตเตอร์กรีดโมเดลกระดาษชานอ้อย ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยดูขี้เล่นกลับมีแววตาวูบไหวอย่างปิดไม่มิด เขาไม่ได้วางคัตเตอร์ลงทันที แต่ค่อยๆ หันมาสบตากับคนตรงหน้าที่กำลังนั่งกอดอกพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีนิ่งเฉยตามฉบับ 'คุณหมอหน้าตาย' ทว่า... รันรู้ดีกว่าใครว่าภายใต้ใบหน้านิ่งสงบนั้น มันมีความประหม่าซ่อนอยู่ลึกๆ เพราะปลายนิ้วเรียวสวยของเธอกำลังเขี่ยชายเสื้อกาวน์สั้นของตัวเองซ้ำๆ ซึ่งเป็นนิสัยเวลาที่เธอรู้สึกกดดัน “ก็ถ้าไม่อยากให้พูด... ก็ต้องตอบคำถามเมื่อกี้มาก่อนสิครับ... เอ้อ... รันหมายถึง... ต้องตอบมาก่อนสิคะ” รันแก้ไขสรรพนามแทบไม่ทันเมื่อเห็นคิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันจนเป็นปม เขาวางคัตเตอร์ลงแล้วเปลี่ยนมาเท้าคางมองคนสวยด้วยสายตาหวานเชื่อมจนแทบจะละลาย “ว่าไงครับ? รันรอมาเป็นเทอมแล้วนะ” หมออิ่มเม้มปากแน่น หัวใจเจ้ากรรมเต้นกระหน่ำจนกลัวว่าคนตรงหน้าจะได้ยิน เธอไม่ได้เกลียดความกะล่อนของสถาปนิกหนุ่มคนนี้หรอก... เพียงแต่เธอแค่ไม่ชินกับการถูกรุกหนักจนตั้งตัวไม่ติดแบบนี้ “รันจะเอายังไง... จะให้บอกว่าอะไรคะ?” “บอกว่า 'เป็นแฟนกัน' ไงคะ” รันรุกคืบด้วยการโน้มตัวเข้าไปใกล้จนได้กลิ่นหอมอ่อนๆ จากสบู่ที่ติดตัวคนตรงหน้า “ไม่ได้ขอให้เป็นแม่ของลูกตอนนี้สักหน่อย แค่สถานะเดียว... ที่จะทำให้รันไม่ต้องหึงเวลาพี่มีนพาผู้ชายมาเดินส่งที่หน้าตึกคณะ” หมออิ่มนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหลุดขำเบาๆ กับท่าทาง 'คลั่งรัก' ของหนุ่มรุ่นน้องที่พยายามทำหน้าขรึมแต่แววตาอ้อนวอนราวกับลูกหมาตัวยักษ์ที่รอเจ้าของมาลูบหัว เธอรู้ดีว่ารันอาจจะดูเป็นคนปากร้ายและกวนประสาทในสายตาคนอื่น แต่สำหรับเธอ... รันคือคนที่คอยวนเวียนเอาข้าวเช้ามาวางให้ที่หน้าห้องพักแพทย์ทุกวัน ทั้งที่ตัวเองต้องตื่นมาปั่นงานโมเดลจนดึกดื่น เธอพยักหน้าช้าๆ... แผ่วเบาจนแทบมองไม่เห็น “อื้อ... ค่ะ” “อื้ออะไรนะ? รันไม่ได้ยินเลยค่ะ” รันแกล้งทำหูทวนลม ทั้งที่ในใจเต้นแรงจนแทบจะระเบิดออกมาเป็นพลุไฟ “บอกว่า... ตกลงค่ะ! พอใจหรือยังคะ เจ้าสถาปนิกขี้ตื๊อ!” สิ้นคำตอบนั้น รันธกรก็กระโดดตัวลอยแทบจะข้ามโต๊ะโมเดลมาคว้ามือคนสวยเอาไว้ได้ทัน เขาไม่ได้ทำอะไรมากกว่าการกุมมือไว้อย่างทะนุถนอม ความรู้สึกอิ่มเอมใจมันตีตื้นขึ้นมาจนเขารู้สึกเหมือนเป็นคนที่โชคดีที่สุดในจักรวาล รอยยิ้มกว้างเผยให้เห็นฟันขาวสะอาดที่ทำเอาคนมองต้องเสสายตาไปทางอื่นด้วยความเขินอาย “ขอบคุณนะคะ... ที่ยอมใจอ่อนให้คนอย่างรัน” รันกระซิบเสียงนุ่ม ทิ้งความกวนประสาทไว้ข้างหลัง เหลือเพียงความอบอุ่นที่ส่งผ่านดวงตาคู่คม ช่วงเวลาหลังจากนั้นบรรยากาศในห้องสถาปัตย์ดูจะอบอวลไปด้วยน้ำตาลที่ใครๆ ก็สัมผัสได้ รันกลายเป็นคนคลั่งรักแบบเต็มรูปแบบ เขาเดินไปหยิบแก้วน้ำมาให้เธอ สลับกับหยิบขนมที่ซ่อนไว้ในล็อกเกอร์มาปรนเปรอ ราวกับว่าหมออิ่มคือเจ้าหญิงที่หลงเข้ามาในดินแดนของเหล่าคนรักขีดเขียนและคัตเตอร์ “รันคะ... หยุดเดินวนไปวนมาได้ไหมคะ อิ่มเวียนหัว” หมออิ่มเอ่ยปรามเบาๆ ขณะพยายามจดจ่ออยู่กับตำราแพทย์ในมือ “ก็คนมันดีใจนี่คะ... รันเป็นแฟนหมออิ่มแล้วนะ! ใครจะเชื่อว่าเด็กสถาปนิกหัวฟูคนนี้จะจีบหมอติด” รันพิงโต๊ะร่างแบบแล้วมองดูใบหน้าหวานที่กำลังก้มหน้าอ่านหนังสือ พลางอมยิ้มไม่ยอมหุบ “ถ้ารู้ว่าดีใจขนาดนี้ น่าจะขอให้เร็วกว่านี้สักสองปีนะ จะได้ไม่ต้องมานั่งเฝ้าจนเป็นหมีแพนด้าอยู่แบบนี้” “ช้าแต่ชัวร์นะคนสวย... อีกอย่าง ถ้าขอเร็วกว่านี้ หมออิ่มอาจจะยังไม่รู้ใจตัวเองก็ได้” รันไหวไหล่พลางยักคิ้วให้ เสียงหัวเราะเบาๆ ของทั้งคู่ทำให้ค่ำคืนที่ดูเหมือนจะยาวนานกลับสั้นลงถนัดตา ความรักของคนสองขั้วที่ดูเหมือนจะเข้ากันไม่ได้ กลับจูนเข้าหากันได้อย่างน่าอัศจรรย์ผ่านเศษกระดาษและกลิ่นสีจางๆ ในอากาศ รันวางแผนชีวิตในอนาคตไว้มากมาย ทั้งที่ปากบอกว่าแค่ได้เห็นหน้าเธอทุกวันก็พอใจแล้ว ทว่า... ท่ามกลางความหวานชื่นที่กำลังดำเนินไปนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางเดินหน้าห้อง รันหุบยิ้มลงทันทีเมื่อเห็นเงาร่างของชายหนุ่มในชุดช็อปวิศวะคนหนึ่งหยุดยืนอยู่ที่หน้าประตูด้วยท่าทีที่ดูไม่เป็นมิตรนัก เขาคือ 'คิน'... อดีตรุ่นพี่ที่เคยเป็นคู่แข่งทางหัวใจคนสำคัญของรันในสมัยปีหนึ่ง ซึ่งหายหน้าไปนานจนทุกคนแทบจะลืมชื่อไปแล้ว “ไม่คิดเลยนะว่ามาหาที่นี่แล้วจะเจอภาพบาดตาบาดใจแบบนี้... หมออิ่มครับ ผมมีเรื่องสำคัญที่ต้องคุยกับคุณหน่อย” รันก้าวเท้ามายืนขวางหน้าหมออิ่มไว้โดยสัญชาตญาณ แววตาของเขาเปลี่ยนจากความอ่อนโยนเป็นความเย็นชาในชั่วพริบตา ในขณะที่หมออิ่มเองก็มีสีหน้าซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อสบตาผู้มาเยือนคนนั้น ความลับบางอย่างที่หมออิ่มปิดบังไว้เรื่อง 'พันธสัญญา' บางอย่างที่เธอยังไม่ได้เล่าให้รันฟังกำลังสั่นคลอนสถานะใหม่ที่เพิ่งเริ่มต้น... แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันในตอนที่ 25 กับเกียร์เปื้อนกาวใจนะคะ!