เช้าวันแรกในฐานะแฟน

“ถ้าจะมายืนจ้องหน้าหอพักคนอื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างแบบนี้ รบกวนช่วยย้ายตัวเองไปยืนทำมาหากินแถววงเวียนสถาปัตย์แทนได้ไหมคะ มันขวางทางเข้าออกค่ะ” น้ำเสียงเรียบเรื่อยที่ติดจะเย็นชานิดๆ ของคนตัวเล็กที่เพิ่งก้าวออกมาจากประตูหอพักทำเอาคนถูกทักชะงัก รันธกรไม่ได้สะทกสะท้านกับสายตาเย็นชาดุจน้ำแข็งของคนตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย เขายังคงยืนพิงรถมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์คันเก่งด้วยท่าทางสบายอารมณ์ มือหนาข้างหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกงยีนส์ ส่วนอีกข้างถือช่อดอกคัตเตอร์สีขาวบริสุทธิ์ที่พันด้วยกระดาษสีน้ำตาลเรียบง่าย รันเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มอง ‘คุณหมอหน้าตาย’ ในชุดนักศึกษาที่ดูเนี้ยบกริบตั้งแต่ปลายผมจรดรองเท้าคัทชู “สวัสดีตอนเช้าครับคุณหมอ... อ้อ โทษที พอดีผมลืมตัวน่ะ ว่าตอนนี้ไม่ได้ยืนรอ ‘คนรู้จัก’ แล้ว แต่มารอ ‘แฟน’ ขอบคุณที่เตือนนะครับ” เขาเน้นคำว่า ‘แฟน’ จนหนักแน่น หมออิ่มชะงักไปเล็กน้อย ใบหน้าสวยนิ่งเฉยที่ปกติจะไร้อารมณ์ขึ้นสีระเรื่ออย่างเห็นได้ชัด เธอเม้มปากแน่น พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติเหมือนที่เคยฝึกมาตลอดหลายปีในคณะแพทย์ แต่ดูเหมือนว่าคนตรงหน้าจะเก่งเรื่องการทำลายปราการน้ำแข็งของเธอเสียเหลือเกิน “เพ้อเจ้อแต่เช้าเลยนะคะ ไหนล่ะเหตุผลที่ต้องมายืนรอถึงที่นี่” เธอแสร้งทำเป็นมองผ่านเขาไปที่ถนนด้านหลัง รันไม่ตอบคำถาม แต่เขากลับก้าวเข้ามาประชิดตัวจนหมออิ่มต้องถอยหลังไปชนกับเสาหอพัก กลิ่นหอมจางๆ ของน้ำยาปรับผ้านุ่มผสมกับกลิ่นไอของแดดเช้าจากตัวคนตรงหน้าทำเอาหัวใจคนเป็นหมอเต้นผิดจังหวะ ช่อดอกคัตเตอร์ถูกยื่นมาตรงหน้าเธออย่างถือวิสาสะ “ดอกไม้สำหรับเช้าวันแรกครับ ดอกคัตเตอร์มีความหมายว่า... ‘ฉันจะอยู่เคียงข้างคุณตลอดไป’ อาจจะดูเชยไปหน่อยสำหรับเด็กถาปัตย์ที่วันๆ อยู่กับไม้ดราฟต์ แต่สำหรับผม... มันคือคำมั่นสัญญาครับ” หมออิ่มมองช่อดอกไม้สลับกับใบหน้ายียวนที่ตอนนี้กลับดูจริงจังจนน่าใจหาย เธอรับมันมาถือไว้ด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย “...สารเลี่ยนนะคะ” “เลี่ยนแต่ก็รับไว้แล้วนี่ครับ” รันยิ้มกว้างจนตาหยี “นอกจากดอกไม้ ผมยังมี ‘มื้อเช้า’ ที่ตั้งใจทำมาให้ด้วยนะ เป็นข้าวกล่องเมนูสุขภาพที่เปิดกูเกิลหาวิธีทำจนเกือบทำครัวหอพักไฟไหม้เลยล่ะครับ” เขาหยิบกล่องข้าวสีมินิมอลออกมาจากใต้เบาะรถ ส่งให้เธอด้วยสายตาอ้อนวอน หมออิ่มมองกล่องข้าวใบนั้น ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ ความเย็นชาที่เคยสร้างขึ้นเริ่มร้าวรานลงทีละน้อยเมื่อเห็นหยดน้ำมันเล็กๆ ที่เปื้อนอยู่ขอบกล่องข้าว ซึ่งพิสูจน์ได้ว่าคนตรงหน้าตั้งใจทำจริงๆ “ขอบคุณค่ะ... แล้ววันนี้มีเลกเชอร์ไม่ใช่หรือไงคะ ทำไมถึงถ่อมาถึงนี่” “ก็อยากให้หมอเป็นคนแรกที่ผมเห็นตอนตื่นนอนไงครับ ถึงจะเห็นแค่หน้าตอนดุผมก็เถอะ” รันหัวเราะร่า ก่อนจะเดินไปหยิบหมวกกันน็อกอีกใบส่งให้ “ซ้อนท้ายผมไปนะครับ วันนี้ผมจะไปส่งที่คณะเอง ไม่ต้องปฏิเสธ เพราะผมรู้ว่าคุณหมอของผมชอบความตรงต่อเวลา เดี๋ยวจะเข้าเรียนสายเอานะ” หมออิ่มรับหมวกมาสวมอย่างเสียไม่ได้ ก่อนจะก้าวขึ้นซ้อนท้ายรถคันโตของคนเจ้าเล่ห์ รันขยับตัวเข้าใกล้จนแผ่นหลังของเธอแนบกับแผ่นอกกว้างของเขา สัมผัสความอบอุ่นที่แผ่ซ่านออกมาผ่านเสื้อช็อปสีซีดตัวเก่ง “รันคะ...” “ครับ?” “อย่าทำตัวคลั่งรักให้มันมากนักเลยค่ะ... ฉันจะหัวใจวายก่อนจะเรียนจบเฉพาะทางเอานะ” รันกระตุกยิ้มที่มุมปาก “ก็ถ้าเรียนจบเมื่อไหร่ ผมจะเปลี่ยนสถานะจาก ‘คนขับรถรับส่ง’ เป็น ‘คนดูแลหัวใจแบบตลอดชีพ’ ให้หมอเองครับ เตรียมใจไว้ได้เลย” ระหว่างที่รถมอเตอร์ไซค์คันใหญ่ค่อยๆ เคลื่อนตัวออกจากซอยหอพัก บรรยากาศอบอุ่นดูเหมือนจะโรยตัวลงมาปกคลุมทั้งคู่ ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุนเพื่อรอจังหวะการเต้นของหัวใจที่ประสานกัน ทว่า ในขณะที่รันกำลังฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดีและหมออิ่มกำลังซึมซับความอบอุ่นจากอ้อมกอดทางอ้อมอยู่นั้น สายตาของหมออิ่มก็เหลือบไปเห็นรถเก๋งคันหรูสีดำสนิทที่จอดจอดสนิทอยู่ฝั่งตรงข้ามปากซอย รถคันเดิม... ที่เธอเห็นจอดอยู่หน้าหอพักเมื่อวานนี้ตอนดึก กระจกฝั่งคนขับเลื่อนลงเพียงเล็กน้อย เผยให้เห็นดวงตาคมกริบที่จ้องมองมายังพวกเขาผ่านแว่นตากรอบเงินอย่างไม่ละสายตา มันไม่ใช่สายตาของคนทั่วไป แต่เป็นสายตาของใครบางคนที่เธอรู้จักดีเกินกว่าจะลืมเลือน รันสัมผัสได้ถึงแรงบีบที่แผ่นหลังของเขา มือบางของหมออิ่มเริ่มเย็นเฉียบจนผิดปกติ “หมอ? เป็นอะไรไปครับ?” รันเอ่ยถามด้วยความกังวลเมื่อรับรู้ถึงความผิดปกติของคนด้านหลัง หมออิ่มตัวแข็งทื่อ รอยยิ้มจางๆ เมื่อครู่หายไปหมดสิ้น หญิงสาวไม่ตอบคำถาม แต่ดวงตาของเธอยังคงจับจ้องไปที่รถคันนั้นด้วยความหวาดหวั่นที่ฉายชัดออกมาจนรันรู้สึกได้ถึงอันตรายบางอย่างที่กำลังคืบคลานเข้ามาในเช้าวันแรกที่ควรจะเป็นความทรงจำที่สวยงามที่สุด “รัน... ขับเร็วขึ้นอีกได้ไหมคะ” เธอเอ่ยเสียงสั่น “ได้โปรด... ออกไปจากตรงนี้ที” รันขมวดคิ้วแน่น เขามองตามสายตาเธอไป แต่สิ่งที่พบมีเพียงถนนว่างเปล่าที่เพิ่งถูกรถคันนั้นขับออกไปอย่างรวดเร็วทิ้งไว้เพียงควันจางๆ ของไอเสียเท่านั้น ความสงบสุขที่เพิ่งเริ่มต้น... ดูเหมือนจะถูกรบกวนด้วยเงามืดบางอย่างที่แม้แต่รันก็ยังไม่ทันตั้งตัว ขอบพระคุณนักอ่านที่ร่วมเดินทางผ่านเช้าวันแรกของรันกับหมออิ่มไปพร้อมกันนะคะ แล้วมาลุ้นกันต่อว่าเงาปริศนานั้นคือใครในตอนหน้านะคะ!