ความต่างที่ลงตัว

“หมอคะ... ถ้าจะใช้คัตเตอร์กรีดลงบนโฟมด้วยองศาแบบนั้น มือหมอจะไปก่อนงานนะคะ ไม่เอาค่ะ วางมือลงก่อน” รันธกรก้าวเข้าประชิดแผ่นหลังบางของคนตัวเล็กที่กำลังขมวดคิ้วมุ่นอยู่กับแผ่นโฟมบอร์ดตรงหน้า กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ประจำตัวของคนเป็นหมอที่ผสมเข้ากับกลิ่นกาวลาเท็กซ์จางๆ ในสตูดิโอสถาปัตย์ มันให้ความรู้สึกที่แปลกประหลาดแต่กลับลงตัวอย่างน่าประหลาดใจ อิมิสราถอนหายใจยาว ก่อนจะยอมวางคัตเตอร์ในมือลง เธอหันกลับมามองคนข้างหลังที่ถือโอกาสเนียนเอาคางเกยไหล่เธอไว้ “ก็มันยากนี่คะ รัน งานถนัดของหมอคือถือมีดผ่าตัด ไม่ใช่มานั่งตัดโมเดลบ้านแบบนี้” “งานถนัดหมอคือรักษาคนไข้ แต่งานถนัดผมคือรักษา... หัวใจหมอไงครับ” รันกวนประสาทพร้อมกับหัวเราะในลำคอ ก่อนจะคว้ามือเรียวสวยของหมออิ่มขึ้นมาวางทาบลงบนมือหนาของเขา “จับแบบนี้ ผ่อนคลายมือหน่อย อย่าเกร็ง หมอไม่ใช่ศัลยแพทย์ตอนกำลังตัดเส้นเลือดนะ นี่แค่บ้านโมเดล ให้มันมีความละเมียดละไมหน่อย” แสงไฟสีวอร์มไวท์ในสตูดิโอสาดกระทบใบหน้าด้านข้างของทั้งคู่ รันตั้งใจสอนการลงมือน้ำหนักมือในการกรีดโฟม ในขณะที่อิมิสรากลับโฟกัสอยู่ที่จังหวะการหายใจของคนด้านหลังมากกว่าแผ่นงานตรงหน้า ใครจะไปคิดว่าสาวหน้าตายผู้เคร่งครัดในกฎระเบียบอย่างเธอ จะยอมมานั่งขลุกตัวอยู่ในคณะสถาปัตย์จนดึกดื่น เพียงเพราะอยากเรียนรู้งานอดิเรกของคนรัก เธอมองดูนิ้วมือของรันที่เปื้อนคราบกาวเล็กน้อย พลางนึกขำในใจว่าคนปากร้ายอย่างเขานี่แหละ ที่ทำให้โลกที่เคยมีแต่ตารางชีวิตอันแสนน่าเบื่อของเธอมีสีสันขึ้นมา “รันคะ...” “ครับ?” “เงาที่เห็นเมื่อตอนเย็น... ที่หน้าคณะตอนหมอจะกลับ รันคิดว่าเป็นใครคะ?” อิมิสราถามขึ้นเบาๆ แม้ในใจจะพยายามทำตัวปกติ แต่ความกังวลลึกๆ กลับซ่อนอยู่ในแววตาที่เริ่มหม่นแสงลง รันชะงักมือนิ่ง เขากระชับวงแขนที่โอบรอบเอวบางไว้แน่นขึ้นเล็กน้อย ดวงตาคมคายกวาดมองไปรอบห้องสตูดิโอที่ตอนนี้เหลือเพียงพวกเขาแค่สองคน “ผมก็ไม่แน่ใจครับ แต่มันดูคุ้นๆ เหมือนคนที่เราเคยรู้จัก... ไม่ต้องห่วงนะ ผมจะไม่ให้ใครหน้าไหนมาทำลายเวลาของเราเด็ดขาด” บรรยากาศที่เคยหวานชื่นกลับมีความกดดันบางอย่างแทรกซึมเข้ามา ทั้งคู่ใช้เวลาต่อโมเดลกันเงียบๆ ทว่าในใจต่างก็ครุ่นคิดถึงเงาลึกลับที่เฝ้ามองพวกเขาอยู่ตลอดหลายวันที่ผ่านมา “เสร็จแล้วค่ะ!” อิมิสราอุทานเบาๆ เมื่อวางชิ้นส่วนหลังคาสุดท้ายลงบนตัวบ้าน เธอเงยหน้าขึ้นหวังจะฉีกยิ้มให้คนข้างๆ แต่รอยยิ้มนั้นกลับค้างอยู่บนใบหน้าเมื่อเห็นสีหน้าของรันที่เปลี่ยนไป รันไม่ได้มองที่โมเดลบ้าน เขากำลังจ้องเขม็งไปยังหน้าต่างบานใหญ่ของสตูดิโอที่อยู่ห่างออกไป เสียง ‘กึก’ เบาๆ ของอะไรบางอย่างกระทบกับกระจกหน้าต่างดังขึ้น ทำเอาคนทั้งสองสะดุ้งสุดตัว รันผุดลุกขึ้นทันที แต่ในวินาทีที่เขากำลังจะก้าวไปทางหน้าต่างนั้น มือถือของเขาก็สั่นรัวขึ้นมาบนโต๊ะ หน้าจอที่สว่างวาบขึ้นเผยให้เห็นข้อความจากเบอร์แปลกหน้าที่ส่งรูปภาพบางอย่างเข้ามา อิมิสราโน้มตัวลงไปมองตามสัญชาตญาณ ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นภาพในหน้าจอ เป็นรูปที่พวกเขา 'สองคน' กำลังกอดกันอยู่ภายในห้องนี้เมื่อไม่ถึงสิบนาทีที่ผ่านมา พร้อมข้อความสั้นๆ ที่ทำเอาเลือดในกายเย็นเฉียบ ‘ใกล้ชิดกันจังนะ... ระวังไว้เถอะ หมอคนเก่ง’ รันกระชากโทรศัพท์ทิ้งลงบนโต๊ะ ดวงตาคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยความโกรธจัดที่ถูกล้ำเส้น เขาหันกลับมามองประตูทางเข้าที่ถูกล็อคไว้อย่างแน่นหนา แต่เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่กำลังเดินตรงมายังประตูห้องสตูดิโอ กลับดังสะท้อนขึ้นมาในความเงียบงัน รันคว้าข้อมือของอิมิสราไว้แน่น เขาหันมาสบตาเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว “หมอ... ไปหลบหลังตู้ล็อกเกอร์เดี๋ยวนี้ อย่าออกมาจนกว่าผมจะบอก!” ก่อนที่เขาจะได้ทำอะไรไปมากกว่านั้น ลูกบิดประตูที่ถูกล็อคอยู่กลับค่อยๆ หมุนช้าๆ จากฝีมือของใครบางคนภายนอกที่ดูเหมือนจะมีกุญแจสำรอง... ขอบพระคุณนักอ่านทุกคนที่ยังคงติดตามความรักของรันและหมออิ่มมาจนถึงตอนนี้ แล้วมาลุ้นกันนะคะว่าประตูบานนี้จะเปิดออกพร้อมกับใครกันแน่! - เกียร์เปื้อนกาวใจ -