คุณแม่สถาปนิกใจดี

“แม่! อย่าเพิ่งเข้ามาครับ!” รันตะโกนเสียงหลง มือหนารีบคว้าข้อมือเล็กของคนข้างกายดึงให้หลบไปอยู่หลังโซฟาแทบไม่ทันจังหวะที่ลูกบิดประตูหมุนกริ๊ก หัวใจของเขาเต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุออกมาจากอก ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะ ‘ความลับ’ ที่กำลังจะถูกเปิดเผยต่อหน้าบุคคลที่อันตรายที่สุดในบ้านหลังนี้ ประตูก็เปิดออกกว้าง พร้อมกับร่างโปร่งของหญิงวัยกลางคนที่ดูสง่างามเกินวัย เธอคือคุณแม่ของรัน—สถาปนิกสาวผู้ทรงอิทธิพลที่แค่ปรายตาก็มองทะลุถึงโครงสร้างจิตใจคนได้โดยไม่ต้องพึ่งพิมพ์เขียว “ทำอะไรกันน่ะรันธกร? เสียงดังโวยวายไปถึงข้างบ้าน” คุณแม่กอดอกมองลูกชายที่ทำหน้าเลิ่กลั่ก ก่อนจะเบนสายตาไปหยุดอยู่ที่ร่างของหญิงสาวในชุดกาวน์สั้นที่ดูคุ้นตา “อุ๊ยตาย... นั่นใช่หนูอิ่มหรือเปล่าลูก?” หมออิ่มหน้าถอดสี มือไม้สั่นจนต้องกำชายเสื้อกาวน์แน่น เธอพยายามปรับสีหน้าให้เรียบเฉยตามนิสัย ‘หน้าตาย’ แต่ทว่าแก้มใสกลับขึ้นสีระเรื่อจนปิดไม่มิด สายตาคมกริบของคุณแม่กวาดมองตั้งแต่วันที่หมออิ่มลนลานจนลืมถอดรองเท้าแตะสลับข้างไปจนถึงใบหน้าแดงก่ำของลูกชายตัวเอง “สวัสดีค่ะ... คุณแม่” หมออิ่มเอ่ยเสียงแผ่ว พยายามก้มหัวทำความเคารพอย่างนอบน้อมที่สุด “ไม่ต้องไหว้หรอกลูก มานี่มา... มาให้แม่ดูใกล้ๆ ซิ” น้ำเสียงของคุณแม่เปลี่ยนจากความสงสัยเป็นความเอ็นดูอย่างรวดเร็ว ท่านเดินเข้าไปคว้ามือหมออิ่มดึงออกไปจากจุดอันตรายนั้นโดยไม่สนใจเสียงท้วงของลูกชายแม้แต่นิดเดียว “ต๊ายตาย... ทำไมผอมลงแบบนี้ล่ะคะ? ช่วงนี้เข้าเวรหนักใช่ไหมลูก รันมันดูแลหนูยังไงเนี่ย ถึงปล่อยให้หน้าตอบขนาดนี้” รันทำหน้ามุ่ย รีบเดินตามมาทันที “แม่ครับ ผมดูแลดีจะตาย อิ่มเขาเป็นหมอนะครับ ไม่ใช่ตุ๊กตาจะได้จับมาขุนให้อ้วน” “หุบปากไปเลยไอ้ลูกคนนี้” คุณแม่หันมาค้อนขวับหนึ่งที ก่อนจะหันไปยิ้มหวานให้ว่าที่ลูกสะใภ้ “ไม่ต้องไปฟังมันนะลูก วันนี้แม่ทำกับข้าวไว้เยอะเลย ทั้งแกงส้มยอดมะพร้าวอ่อนที่หนูชอบ (ที่รันมันเคยบอกแม่ไว้) แล้วก็มีเค้กที่แม่ลองหัดทำ... วันนี้หนูอิ่มต้องทานให้อิ่มนะ ไม่อย่างนั้นแม่จะถือว่ารันมันทำหน้าที่บกพร่อง” ตลอดมื้อค่ำที่โต๊ะไม้สักตัวใหญ่ บรรยากาศเต็มไปด้วยความอบอุ่นแบบที่หมออิ่มไม่เคยสัมผัสมาก่อน คุณแม่ของรันคอยคีบอาหารใส่จานเธอไม่หยุด มือข้างหนึ่งของหมออิ่มถูกคุณแม่กุมไว้หลวมๆ ขณะที่อีกข้างหนึ่งถูกรันคอยขยับมากุมไว้ใต้โต๊ะบ่อยครั้งเมื่อแม่เผลอ “ปกติรันมันชอบบ่นเรื่องเรียนสถาปัตย์ให้แม่ฟัง แต่ช่วงนี้มันเอาแต่พูดถึงคุณหมอคนเก่งคนหนึ่ง” คุณแม่เปรยขึ้นพร้อมรอยยิ้มที่มีเลศนัย “บอกว่าชอบคนหน้าตายที่จริงๆ แล้วใจดีที่สุดในโลก... แม่ก็สงสัยมานานว่าใครกันนะที่เปลี่ยนลูกชายแม่ให้เป็นคนคลั่งรักได้ขนาดนี้” หมออิ่มสำลักน้ำส้มเบาๆ รันรีบหยิบทิชชู่มาเช็ดปากให้ด้วยความเคยชิน สายตาที่เขามองหมออิ่มมันฟ้องชัดเจนว่า ‘คลั่งรัก’ แค่ไหน ในขณะที่หมออิ่มเองก็ได้แต่ก้มหน้าซ่อนยิ้ม “รันเขา... เป็นเด็กดีค่ะคุณแม่” หมออิ่มพูดเสียงแผ่ว “รันมันน่ะเหรอเด็กดี? มันน่ะตัวแสบ” คุณแม่หัวเราะร่า ก่อนจะหยิบรูปใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋าถือ “ดูนี่สิ แม่เก็บไว้ตั้งแต่มันเพิ่งเข้าปีหนึ่ง... รูปนี้มันถ่ายที่ไซต์งานก่อสร้างที่แม่ไปคุม รันบอกว่าวันหนึ่งเขาจะสร้างบ้านที่สมบูรณ์แบบที่สุด... บ้านที่มีคนคนหนึ่งรอเขาอยู่” รันชะงัก สายตาที่เขามองรูปในมือแม่เปลี่ยนไป เขาจำได้แม่นว่าตัวเองรู้สึกอย่างไรในวันนั้น แต่ตอนนี้เขารู้แล้วว่า ‘คนคนนั้น’ ที่เขาเฝ้ารอคือใคร หมออิ่มเงยหน้ามองรัน ดวงตากลมโตของทั้งคู่สอดประสานกันท่ามกลางเสียงหัวเราะของคุณแม่ที่ดูเหมือนจะอ่านเกมทุกอย่างออกทะลุปรุโปร่ง “แม่คะ... ขอบคุณมากนะคะสำหรับมื้อนี้ อิ่มมีความสุขมากจริงๆ ค่ะ” หมออิ่มกล่าวด้วยความจริงใจ ในวินาทีนั้นเธอรู้สึกเหมือนได้เป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวนี้จริงๆ “ถ้ามีความสุข ก็ต้องมาบ่อยๆ นะคะลูก” คุณแม่ลุกขึ้นยืนพลางตบไหล่ลูกชาย “เอ้อ รัน... เดี๋ยวหลังทานเสร็จ พาสาวไปเดินเล่นในสวนหลังบ้านนะ แม่มี ‘ของขวัญ’ อยากให้หนูอิ่มดูที่นั่นพอดี” รันเลิกคิ้วขึ้นด้วยความประหลาดใจ “ของขวัญ? แม่ทำอะไรไว้ที่สวนหลังบ้านครับ?” คุณแม่เพียงแค่ยิ้มปริศนา ก่อนจะเดินแยกตัวออกไปทิ้งให้ทั้งคู่นั่งงุนงงอยู่ในห้องอาหาร หมออิ่มมองรันอย่างสงสัย ขณะที่เขาก็ได้แต่ยักไหล่แล้วจูงมือเธอเดินออกไปสู่สวนหลังบ้านที่แสงไฟสลัวกำลังส่องสว่างท่ามกลางกลิ่นหอมของดอกไม้ราตรี เมื่อไปถึงจุดหมาย รันหยุดชะงักกึกจนหมออิ่มเกือบชนแผ่นหลังกว้างของเขา สิ่งที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่เพียงแค่สวนธรรมดา แต่เป็นโครงสร้างสถาปัตยกรรมไม้ขนาดเล็กที่ถูกออกแบบอย่างประณีตและซ่อนไฟไว้ตามจุดต่างๆ อย่างงดงาม มันคือแบบจำลองบ้านในฝันที่เขาวาดไว้ในหัวมาตลอด—บ้านที่มีห้องสมุดส่วนตัวสำหรับคุณหมอ และห้องทำงานที่มีหน้าต่างบานใหญ่ให้มองเห็นสวน “นี่มัน...” หมออิ่มอุทานด้วยความตกตะลึง “แม่ไม่ได้ทำอะไรให้หรอก...” รันกระซิบข้างหูเธอ เสียงของเขาเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน ความกวนประสาทหายไปเหลือเพียงความจริงจังที่น่าขนลุก “แต่แม่รู้อยู่แล้วว่าวันนี้ผมจะพาอิ่มมาที่นี่... และแม่ก็ตั้งใจวางแผนนี้มาตั้งแต่อาทิตย์ที่แล้ว” หมออิ่มหันขวับกลับมามองเขา “แผนอะไร?” รันไม่ตอบ แต่สายตาของเขาเหลือบไปเห็นเงาคนเดินผ่านหน้าต่างห้องกระจกในสวนหลังบ้านนั้น ร่างของใครบางคนที่ดูคุ้นตาจนน่าใจหาย—ไม่ใช่คุณแม่ แต่เป็น ‘ใครบางคน’ ที่หมออิ่มไม่ควรจะมาอยู่ที่นี่ในเวลาแบบนี้... “รัน... นั่นใครคะ?” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามความสัมพันธ์ของทั้งคู่มาจนถึงตอนนี้นะคะ! เกียร์เปื้อนกาวใจจะตั้งใจเขียนตอนต่อไปให้หวานและลุ้นระทึกกว่าเดิมแน่นอนค่ะ