เวรดึกและหนุ่มขี้อ้อน

“รัน... นั่นใครคะ?” คำถามที่ทิ้งค้างไว้จากบทสนทนาก่อนหน้ายังคงวนเวียนอยู่ในอากาศราวกับเข็มที่ปักลงบนความรู้สึก รันธกรชะงักมือที่กำลังถือถุงกระดาษสีน้ำตาลห่อขนมปังเจ้าดังไว้แน่น เขาไม่ได้หันไปมองเจ้าของเสียงหวานที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูห้องพักแพทย์ในโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยทันที แต่เลือกที่จะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อดึงสติที่กระเจิดกระเจิงกลับมา “หมออิ่ม... ผมเองครับ” รันเอ่ยขึ้นพลางหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับร่างบางในชุดกาวน์ที่ยับยู่ยี่จากการทำงานหนักตลอดทั้งวัน หมออิ่มในตอนนี้ไม่ได้ดูเป็น ‘คุณหมอหน้าตาย’ เหมือนยามปกติ ขอบตาที่คล้ำลงเล็กน้อยและเส้นผมที่หลุดลุ่ยออกจากมวยต่ำกลับทำให้เธอแลดูอ่อนแอและน่าทะนุถนอมในคราวเดียวกัน เธอหรี่ตามองเขาด้วยความสงสัย ก่อนจะเปลี่ยนเป็นอาการตกใจเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มตรงหน้าคือ ‘เด็กสถาปัตย์’ คนที่ชอบทำตัวเป็นปลิงเกาะติดเธอไม่ห่าง “รัน? คุณมาทำอะไรที่นี่... แล้วเมื่อกี้ที่คุณคุยกับใครที่หน้าเคาน์เตอร์?” หมออิ่มถามเสียงเรียบ ทว่าในแววตากลับมีความสั่นไหวเล็กๆ ที่หลบไม่พ้นสายตาของรัน รันก้าวเข้าไปหาเธอช้าๆ เว้นระยะห่างที่พอเหมาะไม่ให้ดูคุกคามเกินไป “อ๋อ... นั่นน่ะเหรอครับ ก็แค่พยาบาลห้องฉุกเฉินเขาถามทางไปตึกผู้ป่วยในน่ะครับ ไม่มีอะไรหรอก... ส่วนผม ก็มาส่งเสบียงให้คนที่กำลังจะอดตายคาเวรไงครับ” เขาชูถุงขนมในมือขึ้น หมออิ่มมองมันนิ่งๆ ก่อนจะผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆ ราวกับยกภูเขาออกจากอก แต่ทว่าความสงสัยยังไม่จางหายไปเสียทีเดียว เธอเดินเลี่ยงผ่านเขาเข้าไปในห้องพักแพทย์ รันถือโอกาสเดินตามเข้าไปเงียบๆ บรรยากาศในห้องพักแพทย์เงียบสนิท มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ รันวางถุงขนมลงบนโต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยเอกสารทางการแพทย์ เขามองแผ่นหลังของคนที่เพิ่งนั่งลงบนเก้าอี้ด้วยสายตาอ่อนแสงลง ความกวนประสาทที่เคยมีหายไปเหลือเพียงความห่วงใยที่จริงใจ “กินหน่อยนะครับ... เมื่อเย็นหมอแทบไม่ได้กินอะไรเลย ผมดูจากตารางเวรหมอแล้ว วันนี้หนักน่าดู” รันพูดพลางแกะห่อขนมปังไส้ครีมที่เขาอุตส่าห์ไปเข้าคิวซื้อมาให้ หมออิ่มรับขนมไปถือไว้ แต่ไม่ได้ลงมือทาน เธอเงยหน้าขึ้นมองคนร่างสูงที่ยืนเท้าแขนกับโต๊ะข้างๆ เธอ “ทำไมถึงต้องทำขนาดนี้คะรัน? การเรียนสถาปัตย์ก็หนักอยู่แล้ว ไม่เหนื่อยหรือไงที่ต้องขับรถข้ามเมืองมาหาฉันแค่ตอนดึกๆ แบบนี้?” “เหนื่อยครับ” รันตอบทันควัน ก่อนจะโน้มตัวลงมาให้ใบหน้าอยู่ในระดับเดียวกับเธอ แววตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวย “แต่ทุกครั้งที่เห็นหน้าหมอ ความเหนื่อยมันก็หายไปเหมือนโดนลบด้วยยางลบยังไงบอกไม่ถูก... มันอาจจะฟังดูเพ้อเจ้อ แต่สำหรับผม การได้เห็นหมอยิ้มสักนิด หรือแค่ได้เห็นหมออิ่มได้พักบ้าง... แค่นี้มันก็คุ้มค่าที่สุดแล้วครับ” คำพูดตรงไปตรงมาทำเอาหมออิ่มถึงกับชะงัก เธอหลบสายตาไปทางอื่น หัวใจที่ควรจะตายด้านไปตามหน้าที่การงานกลับเต้นแรงขึ้นมาเสียดื้อๆ “คนบ้า...” เธอพึมพำ “บ้าเพราะรักนะครับ” รันเสริมขึ้นมาหน้าตาเฉย พร้อมกับส่งยิ้มกวนๆ ที่ทำเอาคนมองต้องเม้มปากแน่นเพื่อซ่อนรอยยิ้ม “ทานเถอะครับ ก่อนที่มันจะเย็นเสียก่อน... เดี๋ยวผมต้องกลับไปปั่นโปรเจกต์ต่อแล้ว” รันขยับตัวจะเดินออกไป แต่แล้วเขาก็หยุดชะงักที่ประตู เขาหันกลับมามองหมออิ่มที่กำลังกัดขนมปังคำเล็กๆ อยู่ “หมอครับ...” “คะ?” “ฝันดีนะครับ... พรุ่งนี้ถ้าตื่นมาแล้วคิดถึงผมขึ้นมา ก็หยิบโทรศัพท์ทักมาได้นะครับ ไม่ต้องเกรงใจ... ผมรออยู่ตลอดนั่นแหละ” รันส่งยิ้มให้เป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะหมุนตัวเดินจากไป ทิ้งให้หมออิ่มนั่งนิ่งอยู่กับขนมปังในมือที่ยังทานไม่หมด เธอแตะเบาๆ ที่หัวใจตัวเองที่ยังคงเต้นระรัวไม่เป็นจังหวะ นี่เขาทำอะไรกับหัวใจของเธอกันนะ ทว่าในขณะที่รันเดินกึ่งวิ่งไปที่ลิฟต์เพื่อกลับไปที่รถ เขาก็ต้องหยุดกะทันหันเมื่อเห็นเงาร่างของใครบางคนที่ยืนรออยู่ที่หน้าประตูทางออกโรงพยาบาล... ร่างนั้นสวมเสื้อกาวน์สะอาดสะอ้าน ยืนกอดอกพิงเสาด้วยท่าทางที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาด “รันธกร... ดูท่าทางนายจะมีความสุขกับการเป็น ‘พนักงานส่งเสบียง’ มากเลยนะ” เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยเอ่ยทักขึ้น รันเบิกตากว้างเมื่อเห็นใบหน้าของคนตรงหน้าชัดๆ ในแสงไฟสลัวของทางเดิน... นั่นมัน ‘พี่หมอภาคย์’ รุ่นพี่ปี 6 ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นคู่แข่งที่น่ากลัวที่สุดของเขาในชมรมอาสา และดูเหมือนพี่หมอคนนี้จะรู้ความลับอะไรบางอย่างเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของเขากับหมออิ่มเสียด้วย! รันกลืนน้ำลายลงคอพลางปรับสีหน้าให้กลับมานิ่งสนิท “พี่หมอภาคย์... มาทำอะไรที่นี่ดึกๆ ครับ?” พี่หมอภาคย์ยิ้มมุมปาก เดินตรงเข้ามาหารันจนระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่นิ้ว “ก็มาดูน่ะสิว่า ‘ของรัก’ ของฉัน มีคนพยายามจะมาขโมยไปหรือเปล่า... และดูเหมือนว่าคืนนี้ฉันจะได้คำตอบที่ชัดเจนขึ้นเยอะเลย” ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ รันกำหมัดแน่นเมื่อรู้ว่าเกมนี้อาจไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด... การเดินทางของความรักครั้งนี้ดูเหมือนจะไม่ได้มีแค่เรื่องของคนสองคนเสียแล้ว ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและคอยเป็นกำลังใจให้กันเสมอนะคะ รัก, เกียร์เปื้อนกาวใจ