คุณหม้างอนแล้วหนึ่ง

"รัน... ออกไปค่ะ" น้ำเสียงราบเรียบติดจะเย็นชาของคนตัวเล็กที่ยืนกอดอกพิงผนังห้องตรวจแพทย์เวรไม่ได้ทำให้ชายหนุ่มร่างสูงเจ้าของเสื้อช็อปเปื้อนคราบกาวและฝุ่นปูนสะท้านสะเทือนแม้แต่น้อย รันธกรขยับยิ้มมุมปาก—รอยยิ้มแบบที่ทำให้คนมองอยากจะยกแฟ้มข้อมูลฟาดหน้าสักทีสองที ถ้าไม่ติดว่าที่นี่คือโรงพยาบาลและเขากำลังทำตัวเป็น 'เจ้าเข้าเจ้าของ' จนเกินงาม "งอนเหรอครับ... อ้อ ขอโทษทีค่ะ ลืมตัว" รันแกล้งทำเป็นยกมือขึ้นตบปากตัวเองเบาๆ ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้หมออิ่มจนพื้นที่ส่วนตัวของคนตรงหน้าถูกรุกล้ำ "ก็แค่อยากเซอร์ไพรส์ ทำไมต้องทำหน้าเหมือนผมเพิ่งทำโมเดลโปรเจกต์จบคุณพังด้วยล่ะ" "คุณทำโดยไม่ถาม" อิมิสราหันขวับมามอง สายตาที่ปกติไร้อารมณ์คู่นั้นเวลานี้กลับวาวโรจน์ด้วยความขุ่นมัว "คุณไปปรากฏตัวที่วอร์ดตอนฉันกำลังราวด์คนไข้ แถมยังหิ้วกล่องข้าวชุดใหญ่ไปวางบนโต๊ะหัวหน้าภาควิชา... รัน คุณกำลังทำให้ฉันดูไม่เป็นมืออาชีพ" "ผมก็แค่ห่วงว่าคุณจะลืมกินข้าว" "มันไม่ใช่เรื่องล้อเล่นนะคะรัน!" เธอขึ้นเสียงเล็กน้อยก่อนจะรีบเม้มปากแน่นเมื่อรู้ตัวว่าเผลอตัวไปหน่อย เธอเป็นถึงว่าที่แพทย์ พยายามรักษาภาพลักษณ์ 'หมอหน้าตาย' มาตลอด แต่รันธกรกลับทำให้กำแพงนั่นพังครืนลงมาทุกครั้งที่เขาโผล่หน้ามาให้เห็น "เราตกลงกันแล้วว่าเรื่องของเรา... จะไม่ให้กระทบงาน" รันถอนหายใจยาว แววตาคมกริบของเด็กสถาปัตย์เปลี่ยนเป็นอ่อนแสงลงทันที เขาไม่ได้ตั้งใจจะทำลายพื้นที่ส่วนตัวของเธอ แค่ความรักที่มีให้มันล้นอกจนเก็บอาการไม่ไหว มือหนาเอื้อมไปหยิบเอาชายเสื้อกาวน์ของเธอเบาๆ ก่อนจะใช้นิ้วชี้เกี่ยวเอาไว้เหมือนเด็กขอโทษผู้ใหญ่ "โอเคครับ ผมยอมรับว่าผมผิดที่บุ่มบ่ามไปหน่อย แต่เพราะคุณไม่ยอมตอบแชทผมตั้งแต่เมื่อคืน... ผมก็นึกว่าคุณเป็นอะไรไป" "ฉันเข้าเวรค่ะ" "แต่มันเกินเวลาเวรคุณมาสองชั่วโมงแล้วนะ อิ่ม" รันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวย "หรือต้องให้ผมไปกางเต็นท์นอนหน้าห้องตรวจ คุณถึงจะยอมหันมามองผมบ้าง?" ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่เล็กๆ ของห้องพักแพทย์ หมออิ่มนิ่งไปครู่หนึ่ง กลิ่นกายสะอาดๆ ของน้ำยาฆ่าเชื้อที่ผสมปนเปกับกลิ่นหอมจางๆ จากเสื้อช็อปของคนตรงหน้าทำเอาใจเธอสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ ความโกรธที่ก่อตัวขึ้นเมื่อครู่เริ่มละลายกลายเป็นความรู้สึกผิดที่ตีตื้นขึ้นมาแทนที่ เขาก็เป็นแบบนี้เสมอ... ปากร้าย กวนประสาท แต่ทุกการกระทำกลับแฝงไปด้วยความใส่ใจจนน่าใจหาย "ออกไปเถอะค่ะ เดี๋ยวคนอื่นมาเห็น... ฉันขอทำงานต่อ" เธอก้มหน้าหลบสายตา มือเล็กพยายามจะแกะนิ้วเขาออกจากชายเสื้อ แต่รันกลับไม่ยอมปล่อย "ไปกินข้าวกับผมก่อน แล้วผมจะยอมกลับไปปั่นงานต่อจนเช้าเลย" รันโน้มตัวลงมาจนปลายจมูกแทบจะชนกับไรผมหอมกรุ่นของเธอ "ถ้าคุณยอมตกลง ผมจะทำโมเดลตึกที่คุณต้องใช้นำเสนอโปรเจกต์วิชาเลือกให้ฟรีๆ ดีไหมคะ คุณหมอคนสวย?" "นั่นมันเข้าข่ายทุจริตทางวิชาการนะคะ รัน!" "ผมไม่ได้ทำเองทั้งหมดหรอก แค่ช่วย 'ขัดเกลา' งานให้คุณต่างหาก" เขาขยิบตาให้หนึ่งที "ไปเถอะครับ นะ... ถือว่าผมง้อที่ทำตัวงี่เง่าใส่เมื่อกี้" หมออิ่มลอบถอนหายใจ ความเหนื่อยล้าจากการเข้าเวรหนักตลอดทั้งคืนทำให้แรงต้านทานในใจลดน้อยลง เธอเงยหน้ามองใบหน้าหล่อเหลาที่กวนประสาทที่สุดในชีวิต แต่ก็เป็นคนเดียวที่ทำให้เธอรู้สึกว่าโลกที่น่าเบื่อหน่ายนี้มีสีสันขึ้นมาได้ "แค่สิบห้านาทีนะคะ ห้ามทำตัวแปลกๆ ในโรงพยาบาลอีกเด็ดขาด" "รับทราบครับผม!" รันยิ้มกว้างจนตาปิด ก่อนจะรีบจูงมือเธอเดินออกไปจากห้อง โดยไม่ทันสังเกตเห็นสายตาของใครบางคนที่ยืนหลบอยู่หลังมุมเสาทอดยาวทางเดิน 'หมออิ่ม... ดูจะมีความสุขดีนี่นา' เสียงพึมพำแผ่วเบาของใครคนนั้นดังขึ้นพร้อมกับเงาที่ทาบทับลงมาบนพื้น ร่างนั้นหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดส่งข้อความสั้นๆ ไปยังปลายทางที่ชื่อ 'อริสา' ซึ่งเป็นอดีตคู่หมั้นที่ทางบ้านของรันจัดแจงไว้ให้ ความลับที่หมออิ่มไม่เคยรู้กำลังถูกขุดคุ้ยขึ้นมาทำลายความสงบสุขที่พวกเขากำลังสร้าง รันเดินนำเธอไปที่โรงอาหารของโรงพยาบาลอย่างอารมณ์ดี โดยไม่รู้เลยว่าก้าวต่อไปที่เขากำลังจะเดินไปนั้น คือหลุมพรางที่ถูกวางไว้เพื่อกระชากให้เขาและเธอต้องเผชิญกับบททดสอบครั้งใหญ่ที่สุด "รันคะ..." หมออิ่มรั้งแขนเขาไว้กะทันหันเมื่อรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากลบางอย่างที่แผ่ซ่านออกมาจากเงามืดตรงสุดทางเดิน "เป็นอะไรไปครับ?" "ฉัน... ฉันรู้สึกเหมือนมีคนมองเราอยู่ตลอดเวลา" รันชะงัก สายตาคมกริบของเขากวาดมองไปรอบตัวอย่างระแวดระวัง ก่อนจะกระชับมือที่กุมมือเธอไว้แน่นขึ้น ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนหลายคนก็ดังสะท้อนก้องมาจากทางบันไดหนีไฟที่อยู่ไม่ไกล และคนที่เดินนำหน้าออกมาไม่ใช่พยาบาลหรือคนไข้ แต่เป็นชายวัยกลางคนที่ดูน่าเกรงขาม ซึ่งรันจำได้ดีว่าเป็นใคร... พ่อของเขา... ยืนอยู่ตรงนั้น พร้อมกับเอกสารฉบับหนึ่งในมือที่ดูเหมือนจะเป็น 'ใบสั่งย้าย' คณะของรันไปเรียนต่อต่างประเทศโดยไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงเดินทางไปพร้อมกับความรักของรันและหมออิ่มนะคะ!