สงครามประสาทฉบับเด็กช่าง

“หมออิ่มไม่ต้องฟังมันครับ ความจริงที่ผมพูดไปเมื่อครู่... มันไม่ใช่เรื่องล้อเล่น” เสียงทุ้มต่ำของชายแปลกหน้ายังคงก้องอยู่ในโสตประสาทของรันธกร แม้เหตุการณ์นั้นจะผ่านไปเพียงไม่กี่นาที แต่มันกลับทำให้เลือดในกายของหนุ่มสถาปัตย์เดือดพล่าน รันกุมข้อมือเล็กของอิมิสราไว้แน่น ราวกับว่าหากเขาเผลอปล่อยมือเพียงวินาทีเดียว โลกทั้งใบของเขาจะถูกฉกฉวยไปในทันที “ปล่อยมือได้แล้ว รัน” อิมิสราเอ่ยขึ้น เสียงของเธอเรียบสนิทราวกับผิวน้ำที่ไม่มีวันสั่นไหว แต่ทว่าดวงตาคู่สวยที่มักจะนิ่งเฉยกลับไหวระริกอย่างปิดไม่มิด รันหันไปจ้องหน้าหญิงสาว ความกดดันจากคำพูดของชายคนนั้นยังคงเกาะกินใจเขาอยู่ แต่ในยามนี้ มีสิ่งที่สำคัญกว่าความจริงที่ยังไม่กระจ่าง นั่นคือการ ‘ยืนยัน’ พื้นที่ของเขาในชีวิตของเธอ “ไม่ปล่อยค่ะ” รันตอบเสียงแข็ง ดวงตาคมกริบฉายแววท้าทาย “ถ้าวันนี้ผมปล่อย... ผมก็คงเป็นไอ้โง่ที่ยอมเสียคนสำคัญไปเพราะคำพูดของคนพล่อยๆ” รันไม่รอให้เธอได้โต้ตอบ เขาสืบเท้าก้าวไปข้างหน้าอย่างมุ่งมั่น ก่อนจะดึงร่างบางให้เดินตามไปยังโรงอาหารกลางของมหาวิทยาลัย สถานที่ที่เต็มไปด้วยสายตาของนักศึกษาคณะต่างๆ ที่ต่างจับจ้องมายัง ‘หนุ่มสถาปัตย์ตัวท็อป’ ที่กำลังลาก ‘คุณหมอหน้าตาย’ เดินฝ่าฝูงชนเข้ามาด้วยท่าทีดุดัน เต้ที่นั่งรออยู่กับหมวดมีนที่โต๊ะประจำถึงกับลุกขึ้นยืนด้วยความตกใจ “เฮ้ย! ไอ้รัน มึงจะทำอะไรวะ? หน้ามึงเหมือนจะไปวางมวยกับใครซักคนเลยนะนั่น!” รันไม่ตอบ เขาหยุดกึกตรงกลางโรงอาหาร ท่ามกลางความเงียบที่ค่อยๆ คืบคลานเข้ามาแทนที่เสียงจอกแจจอแจ เขาหันไปเผชิญหน้ากับอิมิสราที่ยืนงงอยู่ตรงกลางวงล้อมของผู้คน รันหยิบขวดน้ำในมือเธอขึ้นมาเปิดอย่างถือวิสาสะ ก่อนจะส่งคืนให้เธอด้วยสายตาที่อ่อนลงจนแทบละลาย “รู้ใช่ไหมว่าที่นี่คือที่ไหน?” รันถาม พลางกวาดสายตาไปรอบๆ โรงอาหาร “คนเยอะขนาดนี้ ถ้าผมพูดอะไรไป... มันจะกลายเป็น ‘หลักฐาน’ ที่ลบไม่ได้ตลอดไปนะ” อิมิสราขมวดคิ้วแน่น “รัน... เลิกเพ้อเจ้อได้แล้ว ฉันต้องไปเรียน” “เรียนน่ะไปแน่ค่ะ แต่ก่อนไป...” รันสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะตะโกนก้องพอที่จะให้คนทั้งโรงอาหารได้ยิน “ใครที่คิดจะจีบคุณหมอหน้าตายคนนี้ หรือใครก็ตามที่อยากจะเอาเรื่องอดีตอะไรมาแทรกแซงความสัมพันธ์ของเรา... ช่วยรับทราบไว้ด้วยนะครับว่าหมออิ่มน่ะ ‘มีเจ้าของ’ แล้ว และเจ้าของคนนี้ก็หวงมากด้วย!” เสียงฮือฮาดังขึ้นรอบทิศทาง เต้ที่ยืนดูอยู่ถึงกับยกมือตบหน้าผากตัวเองอย่างหมดคำพูด ส่วนหมวดมีนทำได้เพียงปิดปากหัวเราะเบาๆ ในความคลั่งรักแบบไม่สนโลกของเพื่อนพระเอกคนนี้ รันไม่สนใจเสียงซุบซิบ เขาก้มลงกระซิบข้างหูหญิงสาว น้ำเสียงแปรเปลี่ยนจากความก้าวร้าวเป็นความอ่อนโยนที่ซ่อนไว้ใต้รอยยิ้มมุมปาก “ไม่ได้ประกาศเพื่อกักขังคุณนะคะอิ่ม... แต่ประกาศเพื่อให้คนพวกนั้นรู้ว่า ต่อจากนี้ ถ้าใครจะแตะต้องคุณ ต้องผ่านผมไปให้ได้ก่อน ต่อให้คนๆ นั้นจะเป็นพี่ชาย หรือจะเป็นใครที่อ้างสิทธิ์เหนือนามสกุลของคุณก็ตาม” อิมิสรานิ่งงันไปครู่ใหญ่ หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอตามหลักการแพทย์ บัดนี้กลับเต้นผิดจังหวะอย่างรุนแรง เธอเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้าที่ดูจะพังทลายกำแพงความเย็นชาของเธอลงจนหมดสิ้น “นายมั่นใจได้ยังไงว่าฉันจะยอมเป็นของนาย?” เธอถาม เสียงสั่นเล็กน้อย “มั่นใจตั้งแต่วันที่ผมยอมให้คุณเอาแบบร่างโปรเจกต์จบมาแก้จนยับเยินแล้วค่ะ” รันยิ้มกว้าง ก่อนจะถือวิสาสะเอื้อมมือไปคว้าเป้ของเธอมาสะพายไว้ข้างหนึ่ง “ไปเรียนเถอะครับ เดี๋ยวผมไปส่ง... ถือว่าเป็นการทำหน้าที่ ‘คนพิเศษ’ ให้คุ้มกับที่ประกาศไปเมื่อกี้” บรรยากาศที่เคยตึงเครียดดูเหมือนจะผ่อนคลายลง แต่ในจังหวะที่ทั้งสองกำลังจะก้าวเดินออกจากโรงอาหาร เสียงเรียกที่คุ้นเคยและน่าสะพรึงกลัวกลับดังแทรกเข้ามา “หมออิ่ม... ทางนี้” เสียงนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นชายคนเดิมจากเหตุการณ์เมื่อครู่ เขาไม่ได้มาเพียงลำพัง ทว่าข้างกายเขายังมี ‘ใครบางคน’ เดินมาด้วย หญิงสาววัยกลางคนในชุดเรียบหรูแววตาเย็นชาจับจ้องมาที่อิมิสรา ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้รันและอิมิสราต้องชะงักงัน “ในฐานะแม่... ฉันคิดว่าเราควรคุยเรื่องการแต่งงานของลูกให้จบภายในวันนี้ ไม่ใช่มาเสียเวลากับเด็กวิศวะที่ไม่มีอนาคตแบบนี้หรอกนะอิ่ม” รันหันไปมองอิมิสรา พบว่าใบหน้าของเธอที่เคยเรียบเฉยบัดนี้ซีดเผือดราวกับกระดาษ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามความรักที่แสนวุ่นวายของสถาปนิกปากจัดและหมอสาวหน้าตายคนนี้ด้วยนะคะ มาร่วมลุ้นกันต่อในตอนหน้าว่ารันธกรจะรับมือกับว่าที่แม่ยายสุดเฮี้ยบนี้ได้อย่างไรค่ะ เกียร์เปื้อนกาวใจ