ศัตรูหัวใจปรากฏกาย

“ดูเหมือนผมจะมาขัดจังหวะอะไรสำคัญเข้าให้แล้วสิครับ... จริงไหม รันธกร?” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความเย่อหยิ่งบาดลึกเข้าไปในความเงียบงันของสตูดิโอสถาปัตย์ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงลอยมาแตะจมูกพร้อมกับเงาร่างสูงโปร่งที่ก้าวเข้ามาขวางกลางระหว่างรันกับหมออิ่ม รันชะงักกึก มือที่เคยจับขอบโต๊ะเขียนแบบแน่นจนเส้นเลือดปูดโปนค่อยๆ คลายออก แววตาของเขาเปลี่ยนจากความอ่อนโยนที่มอบให้หญิงสาวตรงหน้า กลายเป็นสายตาคมกริบดุจมีดโกนที่จ้องมองผู้มาใหม่ ‘พี่ธันวา’ ประธานชมรมแพทย์อาสาและรุ่นพี่ปีหกที่เป็นดั่งเจ้าชายในเครื่องแบบขาวของคณะแพทย์ ผู้ที่ใครต่อใครต่างก็รู้ว่าหมายปองหมออิ่มอยู่ “พี่ธัน...” หมออิ่มอุทานเบาๆ ความนิ่งเฉยบนใบหน้าสวยหวานเริ่มสั่นคลอน เธอรีบขยับถอยห่างจากรันเล็กน้อยโดยสัญชาตญาณ ซึ่งนั่นทำให้หัวใจของรันกระตุกวูบด้วยความรู้สึกที่ไม่สามารถอธิบายเป็นคำพูดได้ “ผมก็นึกว่าคนแถวนี้จะยุ่งอยู่กับแบบจำลองอาคารจนไม่มีเวลามาดูแลคนไข้ที่น่ารักของผมเสียอีก” ธันวายิ้มมุมปาก เขาไม่สนใจสายตาที่แทบจะพ่นไฟของรันแม้แต่น้อย แต่กลับเอื้อมมือไปจัดปอยผมที่หลุดลุ่ยของหมออิ่มอย่างถือวิสาสะ “พรุ่งนี้มีเคสที่โรงพยาบาลนะอิ่ม พี่เห็นว่าช่วงนี้เธอเหนื่อย เลยว่าจะชวนไปหาอะไรทานหลังจากนั้นหน่อย สนใจไหมครับ?” รันกำหมัดแน่น เสียงลมหายใจของเขาเริ่มหนักขึ้น ‘ไอ้รุ่นพี่นี่มันกำลังเหยียบจมูกกันชัดๆ’ “ขอโทษนะคะพี่ธัน อิ่มคงไม่ว่างค่ะ” หมออิ่มตอบเสียงเรียบ แม้จะยังดูตกใจกับท่าทางของอีกฝ่าย แต่เธอก็ยังคงไว้ซึ่งระยะห่างที่เหมาะสม “อ้าว... ทำไมล่ะครับ? หรือว่าติดธุระด่วนกับ ‘เด็กสถาปัตย์’ คนนี้อยู่?” ธันวาปรายตามองรันด้วยสายตาเหยียดหยาม “สถาปนิกน่ะงานเขาล้นมือนะอิ่ม อย่าไปกวนเวลาเขาเลย เดี๋ยวงานดีๆ จะเสียเอาง่ายๆ” รันแค่นยิ้มออกมา เขาเดินก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ยืนประจันหน้ากับรุ่นพี่ตัวดี กลิ่นฝุ่นปูนและสีสเปรย์จากชุดทำงานของเขาดูจะขัดกับความเนี้ยบกริบของธันวาอย่างสิ้นเชิง แต่สิ่งที่รันมีมากกว่าคือความดิบเถื่อนที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความใจเย็น “งานของผมน่ะ ผมจัดการได้ครับพี่” รันเอ่ยเสียงต่ำ น้ำเสียงเย็นเยียบเหมือนกระแสน้ำแข็ง “แต่สำหรับคนไข้ของพี่น่ะ... ผมว่าถ้าพี่อยากดูแลมากนัก ก็น่าจะไปดูแลที่วอร์ด ไม่ใช่มาเดินเพ่นพ่านในสตูดิโอคนอื่นแบบนี้ มันดูไม่มีมารยาทนะครับ” “รัน...” หมออิ่มเรียกชื่อเขาเบาๆ เป็นเชิงปราม แต่นัยน์ตาของเธอกลับไม่ได้ดูโกรธเคืองเลยสักนิด ธันวาหัวเราะในลำคอ “มารยาทเหรอ? ผมแค่มาดูแลรุ่นน้องที่น่ารักของผมมันผิดตรงไหน อ้อ... หรือว่าที่เธอไม่ไปกับผม เพราะว่ามีใครบางคนมา ‘ขายขนมจีบ’ อยู่ตรงนี้จนลืมหน้าที่ไปแล้วล่ะ?” สถานการณ์ในห้องสตูดิโอเริ่มเดือดพล่าน เสียงวิจารณ์จากเพื่อนในคณะที่เริ่มทยอยเข้ามามุงดูทำให้บรรยากาศอึดอัดมากขึ้น รันรู้สึกเหมือนเลือดในกายกำลังเดือดพล่าน ความหึงหวงที่เขาสั่งสมมาตั้งแต่วันแรกที่เริ่มจีบหมออิ่มกำลังจะระเบิดออกมา “ผมไม่ได้ขายขนมจีบ” รันพูดพลางย่างสามขุมเข้าไปใกล้ธันวามากขึ้นจนไหล่ของทั้งคู่ชนกัน “ผมแค่กำลัง ‘จับจอง’ พื้นที่หัวใจของคนที่ผมรัก... ซึ่งผมคิดว่าคนนอกอย่างพี่ไม่ควรจะเข้ามายุ่ง” คำว่า ‘คนที่ผมรัก’ ดังชัดเจนก้องไปทั่วห้อง ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ หมออิ่มเบิกตากว้างจนแทบไม่เชื่อหูตัวเอง เธอรีบก้มหน้าหลบสายตา ร่างกายที่เคยแข็งทื่อกลับร้อนผ่าวขึ้นมาทันที ธันวาชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะแสยะยิ้ม “จับจองงั้นเหรอ? มั่นใจไปหรือเปล่ารันธกร อิ่มเขาเป็นว่าที่หมอ อนาคตไกล ส่วนเธอ... ก็แค่เด็กสถาปัตย์ที่วันๆ อยู่กับเศษไม้เศษปูน พี่ไม่อยากหักหน้าหรอกนะ แต่น้องน่ะ... อยู่ผิดที่ผิดทางเกินไป” “ถ้าผมอยู่ผิดที่ พี่ก็คงเป็นคนแปลกหน้าที่ไม่ได้รับเชิญครับ” รันตอบโต้ทันควัน ก่อนที่ความขัดแย้งจะบานปลายไปมากกว่านั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังแทรกเข้ามาในสตูดิโอ พร้อมกับการปรากฏตัวของ 'บุคคลที่สาม' ที่ทำให้ทุกคนในห้องต้องเงียบกริบ—อาจารย์หัวหน้าภาควิชาสถาปัตย์ที่มาพร้อมกับชายวัยกลางคนในชุดสูทภูมิฐานที่เป็นเจ้าของโปรเจกต์ใหญ่ที่พวกเขากำลังทำอยู่ ชายคนนั้นกวาดสายตามองไปรอบห้อง ก่อนจะหยุดสายตาที่หมออิ่ม และพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาทุกคนถึงกับลมหายใจสะดุด “หมออิ่ม... ผมดีใจมากที่คุณมาที่นี่ เพราะผมมี ‘ความลับ’ สำคัญเรื่องครอบครัวของคุณที่ต้องบอกให้รู้เดี๋ยวนี้ ว่าทำไมคุณถึงไม่ควรคบหากับคนที่ไม่เหมาะสม...” รันหันไปมองหน้าหมออิ่มที่เริ่มซีดเผือดราวกับกระดาษ ในขณะที่ธันวายืนกอดอกมองด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยแผนการร้าย รันเอื้อมมือไปคว้าข้อมือหมออิ่มไว้แน่นเหมือนต้องการปกป้องเธอจากโลกทั้งใบที่กำลังจะพังทลายลงตรงหน้า... แต่คำพูดถัดไปจากปากชายคนนั้นกลับทำให้โลกของเขาสั่นคลอนยิ่งกว่าเดิม “เพราะว่าที่จริงแล้ว... หมออิ่มคือน้องสาวแท้ๆ ของคู่หมั้นที่ถูกยกเลิกการแต่งงานของรันธกรไงล่ะ!” ขอบคุณที่ติดตามอ่านความรักที่กำลังสั่นคลอนของรันและหมออิ่มนะคะ พบกันตอนหน้าค่ะ!