อ้อมกอดในห้องโมเดล

“มึงจะเงียบอีกนานไหมไอ้เต้... หรือต้องให้กูถอดเข็มขัดวิศวะฟาดปากมึงก่อนถึงจะยอมพูด!” เสียงกระแทกเก้าอี้ไม้ดังสนั่นไปทั่วสตูดิโอคณะสถาปัตย์ยามค่ำคืน รันธกรยืนหอบหายใจถี่ สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวจ้องมองเพื่อนสนิทที่นั่งตัวลีบอยู่บนโต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยเศษกระดาษชานอ้อยและคราบกาวลาเท็กซ์ ความโกรธเกรี้ยวจากประโยคคำถามที่เขาทิ้งไว้เมื่อครู่ยังคงคุกรุ่นอยู่ในอก แต่มันกลับถูกแทนที่ด้วยความสับสนที่กัดกินใจยิ่งกว่า “ใจเย็นดิวะไอ้รัน... มึงจะเดือดร้อนแทนพี่เขาทำไมในเมื่อมึงก็แค่...” เต้ชะงักคำพูดไว้เพียงแค่นั้นเมื่อเห็นแววตาที่เปลี่ยนไปของเพื่อน “แค่ ‘แค่’ อะไรของมึง” รันแค่นหัวเราะ ก้าวเข้าไปประชิดตัวเพื่อน “มึงคิดว่าที่กูยอมอดนอนสามวันเพื่อทำโมเดลบ้านบ้าๆ นี่ให้เสร็จ เพื่อจะเอาไปเสนอโปรเจกต์งานอาสาที่เดียวกับหมออิ่ม... มันเป็นแค่เรื่องบังเอิญเหรอวะ” รันไม่รอคำตอบ เขาคว้าคัตเตอร์เล่มคมมาปาดลงบนแผ่นโฟมบอร์ดตรงหน้าอย่างแรงจนเกิดเสียงกรีดร้องของวัสดุที่ขาดออกจากกัน เขากำลังหงุดหงิด... หงุดหงิดตัวเองที่ทำตัวเหมือนสุนัขเฝ้าบ้าน ทั้งที่ไม่มีสิทธิ์อะไรในตัวผู้หญิงที่ขึ้นชื่อว่า ‘หมอหน้าตาย’ คนนั้นเลยแม้แต่น้อย “รัน...” เสียงหวานใสที่คุ้นเคยดังขึ้นจากหน้าประตูสตูดิโอ รันชะงัก มือที่ถือคัตเตอร์สั่นเล็กน้อยก่อนจะวางมันลงช้าๆ เขาหันกลับไปมองหญิงสาวในชุดกาวน์ที่พับแขนขึ้นจนถึงข้อศอก ดวงตาคู่สวยของหมออิ่มเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นบรรยากาศที่ตึงเครียดภายในห้อง เธอไม่ได้ถือกระเป๋าแพทย์เหมือนทุกที แต่ในมือถือถุงกาแฟและแซนด์วิชที่ดูเหมือนจะซื้อมาเกินความจำเป็น “อิ่ม...” รันครางชื่อเธอแผ่วเบา ความโกรธเมื่อครู่มลายหายไปราวกับถูกลมพัดเหลือเพียงความเหนื่อยล้าที่ถาโถมเข้ามาแทนที่ “พอดีผ่านมาแถวนี้... เห็นไฟห้องนี้ยังเปิดอยู่ เลยแวะมาดู” หมออิ่มพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยตามสไตล์ของเธอ หากแต่ดวงตาคู่สวยกลับกวาดมองคราบกาวที่เปื้อนบนใบหน้าของรันอย่างนึกสงสาร “งานยังไม่เสร็จเหรอคะ” “อิ่ม... กลับไปเถอะ” รันหันหลังให้เธอ เขาไม่อยากให้เธอเห็นสภาพที่ดูไม่ได้ของเขาในตอนนี้ “ห้องโมเดลมันฝุ่นเยอะ หมออย่างเธอไม่เหมาะกับที่นี่หรอก” หมออิ่มไม่ตอบ เธอวางถุงของกินลงบนโต๊ะข้างๆ ก่อนจะเดินเข้าไปหาชายหนุ่มที่ยืนไหล่ตกอยู่กลางห้อง กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ แบบสะอาดสะอ้านของเธอมันช่างขัดกับกลิ่นกาวลาเท็กซ์และเศษไม้ในห้องนี้เหลือเกิน เธอสังเกตเห็นรอยแผลเล็กๆ ที่นิ้วชี้ของเขาจากการพลาดคัตเตอร์บาด “หมอเขาไม่กลัวฝุ่นหรอกค่ะ เขากลัวคนดื้อที่ชอบทำตัวเองเจ็บมากกว่า” เธอพูดพลางดึงมือหนาของเขามาดูแผลอย่างถือวิสาสะ จังหวะที่ปลายนิ้วเย็นเฉียบของหมออิ่มสัมผัสกับผิวหนังที่ร้อนผ่าวของรัน ราวกับมีกระแสไฟฟ้าแล่นผ่านหัวใจที่เหนื่อยล้าของเขา ความกดดันจากการเรียน ความเครียดจากการสอบ และความสงสัยในความสัมพันธ์ระหว่างหมออิ่มกับพี่ต้น... ทั้งหมดมันพังทลายลงในวินาทีนั้น รันไม่ได้พูดอะไร เขาใช้แรงที่เหลือทั้งหมดคว้าข้อมือเล็กของเธอแล้วดึงเข้ามาปะทะอกแกร่ง อ้อมกอดของเขาโอบรัดเธอแน่นจนหมออิ่มตกใจจนตัวแข็งทื่อ ศีรษะของชายหนุ่มซบลงที่ลาดไหล่บางอย่างต้องการที่พึ่งพิง “อิ่ม... เหนื่อยจัง” รันพึมพำเสียงสั่น “อย่าเพิ่งไปได้ไหม... ขออยู่อย่างนี้สักพักนะ” ในห้องโมเดลที่เงียบสงัด มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวของคนทั้งสอง กลิ่นอายของความคลั่งรักและคำสารภาพที่ไม่ได้เอ่ยออกมาผ่านคำพูดมันกลับชัดเจนยิ่งกว่าสิ่งใด หมออิ่มที่ปกติจะนิ่งเฉย กลับค่อยๆ ยกมือขึ้นลูบแผ่นหลังของรันอย่างอ่อนโยน เธอไม่เคยเห็นมุมที่อ่อนแอของวิศวกรปากร้ายคนนี้มาก่อน และมันทำให้กำแพงน้ำแข็งในใจของเธอกำลังละลายลงทีละน้อย “รัน... ปล่อยก่อนค่ะ” หมออิ่มเอ่ยเบาๆ แต่รันกลับกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นกว่าเดิม “ไม่เอา... ถ้าปล่อย... อิ่มก็จะหายไปหาพี่ต้นอีกใช่ไหม?” รันเงยหน้าขึ้น จ้องมองนัยน์ตาคู่สวยของเธอด้วยความอัดอั้น หมออิ่มชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเบือนหน้าหนีด้วยความเขินอาย “พี่ต้นเขาแค่...” “แค่อะไร?” รันสวนกลับทันควัน “แค่มาบอกความจริงเรื่องที่หมออิ่มเป็นคนไข้ลับๆ ของเขาที่คลินิกนั้นใช่ไหม... หรือมีอะไรที่มากกว่านั้นที่ผมยังไม่รู้!” รันไม่ได้สังเกตเลยว่าที่หน้าประตูสตูดิโอ มีเงาร่างสูงคุ้นตาของใครบางคนยืนพิงกรอบประตูอยู่พร้อมกับรอยยิ้มที่ดูเย้ยหยัน เงาดำนั้นค่อยๆ ก้าวเท้าเข้ามาในห้องช้าๆ ในขณะที่รันและหมออิ่มยังคงติดอยู่ในภวังค์ของอารมณ์ที่กำลังพุ่งสูงถึงขีดสุด โดยที่ไม่รู้เลยว่า ‘ความลับ’ ที่กำลังจะเปิดเผยในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า จะเปลี่ยนความสัมพันธ์ของพวกเขาไปตลอดกาล... ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความรักของสถาปนิกและคุณหมอในตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ