ความหึงหวงระดับร้อย

“พี่รันคะ... คือว่าตรงสเกลตัวนี้ ถ้าหนูจะขยับเส้นคอนทัวร์ให้มันรับกับฐานบ้านแบบนี้ จะผิดหลักการที่พี่สอนไหมคะ?” น้ำเสียงหวานหยดย้อยของ ‘น้ำใส’ รุ่นน้องปีหนึ่งคณะสถาปัตย์ฯ ดังขึ้นติดกันเป็นรอบที่สี่ในบ่ายวันนี้ มือเรียวบางของน้องนักศึกษาปีหนึ่งแตะลงบนแขนเสื้อช็อปของรันอย่างจงใจ ร่างสูงโปร่งของคนเป็นรุ่นพี่ไม่ได้ขยับหนี แต่เขากำลังก้มหน้าก้มตาอธิบายรายละเอียดงานเขียนแบบบนโต๊ะสตูดิโอด้วยความตั้งใจตามนิสัยคนชอบสอน ทว่า... รัศมีเย็นเยียบที่แผ่ซ่านมาจากมุมห้องอ่านหนังสือของคณะแพทย์ซึ่งอยู่ถัดไปไม่ไกล กลับทำให้รันรู้สึกเสียวสันหลังวาบอย่างประหลาด หมออิ่มในชุดเสื้อกาวน์สีขาวสะอาดตา กำลังนั่งอ่านหนังสือเล่มหนาอยู่ตรงโต๊ะตัวประจำ สายตาของเธอยังคงจับจ้องอยู่ที่ตัวอักษร แต่รันรู้ดี... ว่า ‘หน้าตาย’ ของเธอในเวลานี้ คือโหมดที่อันตรายที่สุด “ขยับได้ครับ แต่มันจะไปกระทบเรื่องระบบระบายน้ำ ถ้าทำแบบนั้นช่วงหน้าฝนบ้านจะมีปัญหา” รันตอบพลางชี้จุดในพิมพ์เขียว “เข้าใจไหมครับ?” “พี่รันอธิบายดีจังเลยค่ะ ถ้ามีพี่รันเป็นที่ปรึกษาแบบนี้ตลอดไป น้ำใสคงโชคดีมากแน่ๆ” น้ำใสอมยิ้มส่งสายตาหวานเชื่อม รันชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะยืดตัวขึ้นตรง เขาเหลือบมองไปยังโต๊ะของหมออิ่มอีกครั้ง พบว่าคนตัวเล็กวางปากกาเน้นข้อความลงแรงจนเกิดเสียง ‘กึก’ ดังฟังชัดในความเงียบ ก่อนที่เธอจะลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกไปจากห้องสมุดทันทีโดยไม่หันมามองเขาเลยสักนิด หัวใจของรันเต้นผิดจังหวะทันที เขาละทิ้งแบบร่างในมือแล้วรีบคว้ากระเป๋า “ขอโทษนะน้ำใส พี่มีธุระด่วน เดี๋ยวส่วนที่เหลือลองไปค้นเพิ่มในห้องสมุดดูนะ” รันก้าวขายาวๆ ตามแผ่นหลังเล็กที่เดินจ้ำอ้าวไปตามทางเดินคณะ เขาเห็นหมออิ่มกำลังเดินเลี้ยวเข้ามุมตึกที่ค่อนข้างเงียบเชียบ รันรีบเร่งฝีเท้าจนไปคว้าข้อมือเธอไว้ได้ก่อนที่เธอจะก้าวเข้าสู่เขตห้ามเข้าของห้องแล็บ “อิ่ม... เดี๋ยวครับ” หมออิ่มหยุดกึก เธอไม่หันมามอง แต่แผ่นหลังบางนั้นดูแข็งเกร็งผิดปกติ รันจึงใช้ความกล้าหมุนตัวเธอให้หันมาเผชิญหน้า “หึงเหรอ?” เขาถามสั้นๆ น้ำเสียงติดกวนประสาทตามสไตล์ แต่ดวงตาคมกริบของเขากลับจ้องมองคนตรงหน้าด้วยความเอ็นดู “ไม่ได้หึงค่ะ” หมออิ่มตอบเสียงเรียบ ใบหน้าสวยเฉยเมยราวกับรูปปั้นหิน “แค่มองว่าเวลาที่รุ่นพี่ใช้ไปกับการสอน ‘เรื่องส่วนตัว’ ของน้องคนนั้น มันอาจจะดีกว่าถ้าพี่รันเอาเวลาไปทำการบ้านของตัวเองให้เสร็จ” “น้ำเสียงแบบนี้เขาเรียกว่าน้อยใจ ไม่ใช่ธุระกงการอะไรของพี่เลยสักนิด... น้ำใสเขาก็แค่มาถามเรื่องแบบ” รันแกล้งหย่อนใจอีกฝ่าย มือหนาเลื่อนไปกุมมือเล็กที่เย็นเฉียบของเธอไว้ “อิ่มครับ... คนที่พี่ตั้งใจอยากให้เข้ามาปรึกษาเรื่อง ‘อนาคต’ ของพี่น่ะ มีแค่คนเดียวคือหมออิ่มนะครับ” หมออิ่มช้อนสายตาขึ้นมองเขา แววตาสั่นไหวเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่เธอจะถอนหายใจยาว “รัน... ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้แค่อยากปรึกษาเรื่องแบบ สถาปนิกที่ฉลาดอย่างรันน่าจะดูออกว่าเขาต้องการอะไร” “แล้วหมออิ่มล่ะครับ?” รันโน้มใบหน้าลงไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะแตะกัน “ต้องการให้พี่เลิกสอนน้อง หรือต้องการให้พี่บอกชัดๆ ว่าใครคือเจ้าของเกียร์ตัวนี้?” ความเงียบเข้าปกคลุมรอบกาย หมออิ่มเม้มปากแน่น ความเขินอายที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้มาดนิ่งเริ่มสั่นคลอน เมื่อรันไม่ได้แค่พูด แต่เขากำลังรุกหนักด้วยการขยับเข้ามาจนเธอถอยหลังไปชนผนังตึก แผ่นอกกว้างของเขากั้นเธอไว้จากโลกภายนอก “ตอบสิคะ... คุณหมอหน้าตาย” เขากระซิบเสียงพร่า พร้อมกับที่มือข้างหนึ่งของเขาเอื้อมไปจัดปอยผมที่ปรกหน้าเธออย่างแผ่วเบา รันสัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าวบนใบหน้าเนียนใสของคนตรงหน้า ซึ่งมันคือหลักฐานชั้นดีว่า ‘ความเย็นชา’ ของเธอเริ่มพ่ายแพ้ให้กับความคลั่งรักของเขาอย่างหมดรูป “คนบ้า...” หมออิ่มพึมพำ ก่อนจะหลบตา “ก็... ก็อย่าให้เห็นอีกก็แล้วกัน” รันหัวเราะร่าในลำคอ เขากำลังจะโน้มหน้าลงไปกดจูบเบาๆ ที่หน้าผากมนเพื่อเป็นการง้อ แต่แล้วเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบของใครบางคนก็ดังแทรกขึ้นมา พร้อมกับร่างของหมวดมีนที่วิ่งหน้าตื่นเข้ามาหาพวกเขา “อิ่ม! รัน! มาอยู่นี่เอง!” มีนหอบหายใจถี่ สีหน้าของเพื่อนสนิทคนนี้ดูตื่นตระหนกจนผิดสังเกต “อาจารย์หมอประกาศรายชื่อนักศึกษาที่จะต้องไปดูงานที่โรงพยาบาลสนามพื้นที่ห่างไกลแล้วนะ แล้วรายชื่อของพวกเราสองคนน่ะ... ดันไปอยู่ในลิสต์ ‘ห้ามปฏิเสธ’ ทั้งคู่เลย!” รันชะงัก สายตาที่เคยแพรวพราวเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดทันที “หมายความว่ายังไงที่ว่าห้ามปฏิเสธ?” “หมายความว่า...” มีนกลืนน้ำลายลงคอ “เราต้องออกเดินทางคืนนี้เลย และคนที่เป็นหัวหน้าโปรเจกต์นี้... ไม่ใช่อาจารย์หมอทั่วไป แต่เป็นคนที่มีประวัติไม่ถูกกับครอบครัวรันโดยตรง!” รันสัมผัสได้ถึงความเย็นวาบที่แล่นผ่านสันหลัง เมื่อชื่อของคนที่กำลังจะกลายเป็น ‘อุปสรรค’ ครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตรักของเขากำลังถูกเปิดเผยออกมาในวินาทีนั้น ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความรักวุ่นๆ ของคุณหมอและสถาปนิกในตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ - เกียร์เปื้อนกาวใจ